Feeds:
Posts
Comments

ჩვენი მოგზაურობა მუსიკის ჯადოსნურ სამყაროში გრძელდება. ჩვენ არ ვუშინდებით სხვადასხვა ჟღერადობებს, ახალ ინსტრუმენტებსა და სიახლეებს. პირიქით. მაქსიმალურად ვცდილობთ არ შევიზღუდოთ თავი და რაღაცაზე უარი არ ვთქვათ მხოლოდ იმიტომ, რომ “ამ ინსტრუმენტზე ვინ უკრავს” ან სხვა ბანალური “მიზეზის” გამო.

პირველი შეხვედრა ყოველთვის ჯადოსნურია. მორიდებული ღიმილი, ფიქრი იმაზე, კარგად იქცევი თუ არა. ბავშვური დაბნეულობა. სიხარული. აჩქარებული გულისცემა. პირველი შეხვედრა ან დიდი და ლამაზი ზღაპრის დასაწყისია, ან დასასრული. ორივე შემთხვევაში, პირველი შეხვედრა არასდროს კარგავს ჯადოსნურობას.

საქართველოში არსებობს ერთი ძალიან კარგი ბენდი – ხმამაღლა მოლაპარაკეთა ბენდი. მე ისინი რამდენიმე წლის წინ გავიცანი. ჯერ მათი უბრალო მსმენელი ვიყავი და Fallen In You-ზე ვგიჟდებოდი. მერე უფრო ახლოს გავიცანი ისინი და დღეს ჩემი ძალიან კარგი მეგობრები არიან. კარგ მუსიკას ცუდი ადამიანები ვერ აკეთებენ. ეს ასეა. ლოუდები კარგი ადამიანები არიან. დღეს მათ ჩვენი თანადგომა და დახმარება ესაჭიროებათ. უყურეთ ვიდეოს და არ დაგენანოთ თქვენი ცხოვრების სულ რაღაც 2 წუთი ამ კარგი ადამიანების დასახმარებლად. დიდი მადლობა ყველას.

არ მოგატყუებთ და გეტყვით, რომ ამ სიმღერის ტექსტის შინაარსს პირველად 2-3 წლის წინ ჩავუკვირდი. ერთ დღეს, როდესაც Imagine-ის ჯეკ ჯონსონისეულ ქავერ ვერსიას ვუსმენდი,  კომპიუტერთან ვიჯექი და სიმღერის ტექსტს მონიტორზე ვკითხულობდი…  მაჟრიალებდა და ცრემლები მომდიოდა.

დღეს მოვუსმინე იმეჯინს პროექტში Playing For Change და ისევ ცრემლები მომადგა.

იმათთვის, ვინც ოდესღაც დაინტერესებულა ილუმინატებით, ალბათ ისიც გაუგიათ, სინამდვილეში ვინ მოკლა ჯონ ლენონი და ბევრი სხვა ცნობილი ადამიანი, რომლებიც თავისი შემოქმედებით ადამიანის პიროვნულ თავისუფლებას ქადაგებდნენ. ისინი  თავისუფლების ძლიერი ენერგიის მატარებლები და გამავრცელებლები იყვნენ ;ადამიანები, რომლებსაც სხვა ადამიანები დაუჯერებდნენ და გაყვებოდნენ; ერთი სიტყვით, ილუმინატებმა მოკლეს ისინი, ვისაც შეეძლო დაენგრია ილუზია, გამოეფხიზლებინა ადამიანები და ამით “ამ სამყაროს მბრძანებლების” გეგმებიც ჩაეშალა.

“უპირველეს ყოვლისა ცალკეული პიროვნების ძალას უნდა  ვებრძოლოთ , რადგან მასზე საშიში არაფერია . თუ ის ერთი ადამიანი კრეატიულ სულიერ ენერგიას ფლობს, მას  უფრო მეტის მიღწევა შეუძლია , ვიდრე მილიონ ადამიანს ერთად.”

                                 …

View original post 280 more words

Crazy illusion

The XX, Sleep Party People, M83.. ეს ის ჯგუფებია, რომელთა შემოქმედების მოსმენისას ყოველთვის წამოვიდგენ ჩემს თავს ბუნებაში – სიმწვანესა და სიჩუმეში; იმ ჰარმონიაში, რომელიც იდეაში, ადამიანებს უნდა გვქონდეს ბუნებასთან, მაგრამ, სამწუხაროდ, არ გვაქვს. ყოველთვის მწყდებოდა გული, რომ ქართულ მუსიკალურ სივრცეში მსგავსი პროდუქტები, ერთეულების გარდა, არ იქმნებოდა.
არ იქმნებოდა ერთ კონკრეტულ მომენტამდე.

იმ მომენტამდე, სანამ ერთ მშვენიერ, მზიან დღეს ერთმანეთს არ გადაეყარნენ მუდამ დაკავებული დათვი და მეოცნებე მელა, რომლებიც საერთო ოცნებებმა და სამყაროს თავისებურმა აღქმამ გააერთიანა. ასე შეიქმნა The BearFox.

Image

The BearFox სრულიად ახალი მუსიკალური პროქტია, რომლიც მსგავსსაც ქართულ სივრცეში ვერ შეხვდებით. მათი პირველი სიმღერა “Holding You” ზუსტად ისეთია, როგორიც აქამდე აღვწერე: ბუნებასა და ჰარმონიაში ყოფნას მოგანდომებს მოსმენისას. აღწერაშიც ასე უწერიათ: “We are inspired by all that’s natural – the animals and birds, human relationships, true friendship and genuine love for music.” ალბათ ეს ბუნებრიობა და გულწრფელობა განაპირობებს იმას, რომ დეკემბერში დადებულ სიმღერას YouTube-ზე უკვე 15 000-მდე ნახვა აქვს და…

View original post 146 more words

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ გოგომ, რომელიც მევასებოდა, ფეხებზე დამიკიდა. ალბათ ხვდებით, ამის გადახარშვა არც ისე მარტივია. თანაც, აუცილებლად უნდა მოგახსენოთ სხვადასხვა გარემო-ფაქტორების შესახებ, რამაც ეს დაკიდება კიდევ უფრო მწვავე და ზაფხულის სიცხესავით რთულად გადასატანი გახადა. ძალიან მინდა ჩემს მდგომარეობაში შემოხვიდეთ და გამიგოთ, მაგიტომ გიხსნით ამ ყველაფერს.
ეს გოგო დიდი ვერაფერი, არ მოგატყუებთ. თანაც, ვიცი რო თქვენ მონიკა ბელუჩები და ანჯელინა ჯოლები გევასებათ და მაგათთან შედარებით, ეს გოგო იური ნიკულინს უფრო წააგავს. მარა რას იზავ, ყველას თავისი გემოვნება აქვს. ხოდა მეც, ეს ჩემი იური ნიკულინი, იმდენად მომეწონა, რომ გადავწყვიტე სადმე დამეპატიჟებინა. სტანდარტულად, როგორც ხდება ხოლმე, ორიგინალურობაზე პრეტენზია ნამდვილად არ მაქვს და არც მქონია. აქედან მივუდექი, იქიდან მოვუდექი, არაფერმა გაჭრა. ყვავილები ვაჩუქე, კომპლიმენტები ვუთხარი. ერთი სიტყვით, ყველა ნაცადი მეთოდი გამოვიყენე და არაფერმა გაჭრა. ბოლოს ეტყობა ისიც დაიღალა და ეგრევე მაჯახა, სხვა მევასებაო.
ვის არ მოსვლია, რეალურად ყველას სხვა მოგვწონს ხოლმე და მაინც სხვებთან ვართ. პრობლემა ეს არ არის. მე ხომ არ მქონდა იმაზე პრეტენზია, მე მოვწონებოდი და ისე დაელია ჩემთან ერთად ლუდი? მარა არა. ეტყობა ის გოგო სხვანაირად იყო აწყობილი და იმენა თუ არ ევასებოდი, კინოშიც არ წამოგყვებოდა. ნუ რას იზავ, ყველას არ უყვარს იმ ტიპებთან ზასაობა, რომლებიც არ ევასებათ. ისე მართლა ტეხავს. მეც არ მევასება, მარა მაინც მიწევს ხოლმე. ყოველთვის, როცა ვეზასავები ტიპს, რომელიც არ მევასება, ვფიქრობ იმაზე, ვინც ძილში არ მასვენებს და აღმაგზნებს, ეს ყველაფერი კი საბოლოოდ სერიოზულად მასევდიანებს და მაგრად მერხევა. მერე ამ ყველაფერს ვეჩვევი და ლომკა მაქვს. მინდა კიდევ და კიდევ გამოცადო ეს ენით აღუწერელი სიამოვნება, რომელიც მოაქვს მახინჯ გოგოებთან ზასაობით გამოწვეულ სევდას.
ხოდა, ზუსტად ის პერიოდია, ამ გოგომ რომ დამადო და ვიღაც სხვა ტიპში გამცვალა. კარგა ხანი ვფიქრობდი, კიდევ ვის შეიძლება დავასებოდა იური ნიკულინი, როცა გარშემო ამდენი ანჯელინა ჯოლი დადიოდა. ალბათ ისევ ჩემნაირ ტიპს თუ გაუსწროდებოდა ასეთი გოგო: ცოტა ლოთს, ცოტა პოხუისტს, ცოტა ფეტიშისტს და ცოტა დებილს. ხო, მაზოხისტს კიდევ, თოვლის გუნდების შიშველი ხელით კეთება და მერე ამ ხელების რადიატორთან მიტანა რომ უყვარს. მერე გავიგე ვინ იყო ის ტიპი და მაგრად გამიტყდა. არსებობს მოსაზრება, რომ როდესაც ადამიანს, რომელიც შენში ჰორმონების გაცხოველებულ მოქმედებას იწვევს, სხვა, შენზე ნაკლებ კაი ტიპთან ხედავ, მაშინ ბედნიერდები და თავს საკაიფოდ გრძნობ. მე პირიქით ვარ. მაგრად მიტყდება, როცა გოგოს, რომელიც მომწონს, სხვა – ჩემზე ცუდ ტიპთან ვხედავ. საერთოდ არ მაქვს კმაყოფილების გრძნობა და არც ბოროტი ღიმილით ვეუბნები ჩუმად: “იშ, გაგედო? არ გინდოდი? ახლა მიიღე ეს მახინჯი წიგნის ჭია!” მე პირიქით ვარ. ასეთ დროს სევდისმაგვარი გრძნობა მიპყრობს და ვფიქრდები, რომ ტყუილად დავკარგე ის ძვირფასი დრო, რომელიც შეიძლება ველოსიპედით სეირნობაში ან კომიქსების კითხვაში გამეტარებინა. დავკარგე, ხო, დავკარგე, იმიტომ რომ ამ გოგოს გემოვნება არ ქონია და მახინჯ ტიპში გამცვალა. ახლა მეტყვით ზედმეტად ზედაპირულად აფასებ ყველაფერს და საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა გაქვსო. მოგცლიათ რა. სიღრმეებში თხრა, შიდა სამყაროს გაშიფვრა და ქალიშვილების სათუთ სხეულში გაურკვეველი სიმბოლოებით დაწერილი საიდუმლოებების ამოხსნა მაგრად მეზარება. შამპოლიონი კი არ ვარ. ერთი ჩვეულებრივი ტიპი ვარ, ცოტა დალევა და ბევრი უსაქმურობა მიყვარს. ხო, კიდევ მინდორში გდება და ვარსკვლავების ყურება.
დავუბრუნდეთ ამბავს. მოკლედ, სასტავი შევიკარით და ქალაქგარეთ გავედით. საჭმელ-სასმელი მოვიმარაგეთ, მანქანებში გადავნაწილდით და დავტოვეთ ქალაქი. მაგ დღეს გავიგე პირველად, ვინ იყო ის ტიპი, ვისშიც გამცვალა ნიკულინმა. მაგრად დავიგრუზე. ეგრევე მაღაზიაში შევვარდი, რამდენიმე ბოთლი ლუდი ვიყიდე და სანამ აგარაკზე ჩავიდოდით კარგა ბლომად ლუდი უკვე მონელებული მქონდა. ცუდი მომენტია, შენ რომ გოგო მოგწონს და მაგას სხვა კოცნის. უფრო მეტის წარმოდგენაზე ხო საერთოდ ცუდად ხდები. როგორმე ხომ უნდა გაგვეტარებინა საღამო ერთად? ხოდა იმდენი დავლიე, აღარც კი მახსოვს, როგორ გავატარეთ საღამო ერთად: მე, ჩემმა იური ნიკულინმა და მისმა ბიჭმა. დილით, პახმელიაზე, ორი ლიტრა ლუდი დავაგემოვნე და თბილისს დავუბრუნდი. მერე ერთ გოგოს დავურეკე, გამიხარდება თუ დამადგები-მეთქი, ვუთხარი და დავიძინე. საღამოსკენ კარზე კაკუნმა გამაღვიძა. პირში საშინელი გემო მქონდა, ჯერ კიდევ მთვრალი ვიყავი. კარი გავაღე და თვალებს არ დავუჯერე. უცბად ვერ მივხვდი რა უნდოდა ამ გოგოს ჩემ სახლში. მერე გამახსენდა, რომ დილით მივწერე და დავპატიჟე. შემოვიდა. წითელი ღვინო მქონდა. ცოტა მოვწრუპეთ. პირში ისეთი საშინელი გემო მქონდა, არაფრის ხალისი არ მქონდა. სექსის მითუმეტეს. მარა არ გქონიათ ეგეთი შემთხვევები? აი რო არ გინდა სექსი, მარა შენს გვერდით მყოფი ისეთი თვალებით გიყურებს, რომ თუ არ გაჟიმე, ან გეი ეგონები, ან დეგენერატი. საკუთარი თავი ხელში ავიყვანე და რამდენიმე ჭიქა წითელი ღვინის და ხელოვნური, უაზრო პრელუდიის შემდეგ საქმეზე გადავედი. ამ გოგოსთან სექსი ყოველთვის მისწორდებოდა. მისი უკან გადაგდებული თავი და კვნესა ბუნებრიობასთან ყველაზე ახლოს იყო. მიფიქრია, რომ შეიძლებოდა უბრალოდ კარგი მსახიობი ყოფილიყო. თუმცა, ეს ფაქტი მაინც არ ცვლიდა იმას, რომ მასთან სექსი სიამოვნებას მანიჭებდა. ყველაფერი თითქოს კარგად მიდიოდა, მეც ნელ-ნელა დავივიწყე ჩემს პირში გამეფებული საშინელი გემო და სიამოვნების გრძნობას დავნებდი. მარა რად გინდა, მე ხო ბედი არ მაქვს. უცბად ყველაფერი აირია და გოგომ გაჭედა. აი ისე, კომპიუტერზე მუსიკას რომ წერ, ბევრ ტრეკებს ჩააგდებ და მერე პროგრამა ჭედავს. მაგრად გამიკვირდა. გავჩერდი. არ მევასება მარტო გათავება. მიზეზის კითხვა მაგრად მეზარებოდა. უბრალოდ ავდექი, უხალისოდ გადავაგდე პრეზერვატივი და დავჯექი. ასეთ მომენტებში ეწევიან ხოლმე, მე არ ვიცი რა ვქნა. თუ სასმელია, ვსვამ. თუ არა, უბრალოდ ვფიქრდები გოგოზე, რომელთანაც სულ ახლახანს მქონდა სექსი – თუ მევასება, კიდევ მინდება მის მკლავებში მოქცეულს ორგაზმის განცდა, თუ არ მევასება – ვფიქრობ, რა მოვიმიზეზო, რომ მეორედ აღარ გვქონდეს სექსი. ამ შემთხვევაში, უბრალოდ საწოლზე ჩამოვჯექი და ღვინო მოვსვი. ლაპარაკი მაგრად მეზარებოდა. შევხედე და ისევ ისე უხალისოდ იწვა საწოლზე. თვალებით მთხოვდა მეკითხა, რამ გახადა ასე უცბად ცუდად. დავნებდი და ვკითხე “რა მოგივიდა?”. პასუხის გაგონებაზე თავი ძლივს შევიკავე, კინაღამ სიცილი ამივარდა: “რას იფიქრებ ახლა, მოვედი, ეგრევე ვიჟიმავეთ, გეგონება, რომ მარტივი გოგო ვარ, რომელიც ყოველ დაძახებაზე მოვა და მოგცემს.” პირველი რაც გავიფიქრე ის იყო, რომ ეს გოგო მგონი დებილია-მეთქი. თქმით კი სულ სხვა რაღაც ვუთხარი: “რა სისულელეა, მე ხო ყველა არ ვარ. ჩემთან მსგავსი სისულეების არ უნდა შეგეშინდეს”. ეხ, რა უცნაური რამაა ცხოვრება, როგორ გვიყვარს საკუთავი თავის მოტყუება და შემდეგ სხვებისგანაც იგივე ტყუილის მოსმენა. არადა, თითონაც იცის, რომ მართლა მარტივი გოგოა, რომელიც ყველას აძლევს, თუკი ერთხელ მაინც გაიგონებს მისგან, რომ ლამაზია.
ერთი სული მქონდა, როდის წავიდოდა. საათს ვუყურებდი. მერე მოვიმიზეზე, საქმეზე ვარ გასასვლელი და თუ გინდა, სადმე შენც გაგიყვან-მეთქი. არა, მადლობაო. სწრაფად ჩაიცვა, საწოლზე დაჯდა და მაკიაჟი გაიკეთა. მეზიზღება გოგოები, რომლებიც სექსის მერე მაკიაჟს იკეთებენ. წავიდა თუ არა, მაგრად დავისვენე. ვიჯექი და ვფიქრობდი, რა სისულელე იყო ეს ყველაფერი. ერთ გოგოზე დაგრუზული, რომელმაც სხვაში გაგცვალა, მიდიხარ და სხვა გოგოსთან წვები. ნეტავ რაზე ფიქრობ მაგ დროს ადამიანი? ვითომ შეიძლება ვინმე სხვას, ნებისმიერ გოგოს, ფეხებს შუა ქონდეს ისეთი ადგილი, სადაც მყუდროდ იგრძნობ თავს? არა მგონია. თქვენ თუ იპოვეთ ეგეთი ადგილი ქალის ფეხებს შუა, აუცილებლად გამაგებინეთ, დავსახლდები ეგრევე. უკვე მერამდენე წელია მსგავს სიმყუდროვეს ვეძებ.
ახლა ვფიქრობ, რატომ გიყვებით ამ ყველაფერს. არც კი ვიცი ვინ ხართ, რა მოგწონთ, რაზე აღიგზნებით, რა გწყვეტთ გულს, რაზე ტირით. მე კი გიყვებით იმას, თუ როგორ ვიყავი იური ნიკულინით აღფრთოვანებული და როგორ გამცვალა მან წიგნის ჭიაში, რომელიც მხოლოდ კვირაში ერთხელ თუ გაჟიმავს, ისიც ვალდებულების გამო. ამის წინააღმდეგ ვერაფერს გავაწყობ. მირჩევნია ისევ ასე, ლუდის ბოთლით ხელში, ვეგდო სავარძელზე და ვფიქრობდე ყველა იმ გოგოზე, ვინც მახინჯ ტიპებზე გამცვალა. ნეტავ რა არის მათთვის მთავარი? უსაფრთხოება? ფული? მანქანა? სიყვარული? სექსი? არ ვიცი. მახინჯ ტიპს მე მაინც არაფერს არ მივცემდი. მითუმეტეს იმას, რაც ფეხებს შუა მაქვს და თანაც ერთ ეგზემპლარად. იცინეთ, იცინეთ. მე ვიჯდები ასე ლუდის ბოთლით ხელში და თავს დავიმშვიდებ: დაიკიდე რა! სამაგიეროდ ყველას კი არ აქვს შენნაირი წვერი?!


ფილმის ბოლოს კადრში ანგელოზის ფორმაში გამოწყობილი ტყუპი გოგონები რჩებიან. ისინი სცენაზე თოკით არიან დაკიდებულნი და ვერ ხვდებიან რა ხდება, რატომ არავინ არ აქცევს მათ ყურადღებას და რატომ ისმის დარბაზში სიცილით გაჯერებული აპლოდისმენტები. მერე კადრი სრულდება და ტიტრების გაშვებამდე დიდი ასოებით იწერება ეკრანზე – “Keep Smiling ანუ გაიღიმეთ” და მეც გაღიმებული ვზივარ ჩემს ადგილას და ადგომა აღარ მინდა. ყველაფერს სიზარმაცეს ნუ დააბრალებთ, უბრალოდ ფილმი იმდენად საინტერესოდ შეეხო ჩემთვის მნიშვნელოვან თემებს, რომ ცოტათი მონუსხული, ვცდილობ აქტიურად გავაგრძელო ფიქრი და გავაანალიზო.
“ე, რა კარგი ფილმი იყო” – ალბათ ეს არის პირველი და ყველაზე გულწრფელი რეაქცია. ამდენი ხნის მერე პირველად ვნახე ქართული ფილმი, რომელიც ეხება ყველა იმ საჭირბოროტო საკითხს, რომელსაც ჯიუტად არ განიხილავს ქართული საზოგადოება და ქართული ხელოვნება. გაჭირვება, სიღარიბე, აზარტული თამაშები, დევნილები, სამთავრობო ტაკიმასხარაობები, ხალხის ზომბირებულ მასად გადასაქცევად შექმნილი ტელეშოუები, კონკურსები და კიდევ სხვა მრავალი. “Keep Smiling”-მა ერთად გააერთიანა ყველაფერი ეს და თან ისე, რომ გემრიელად, ერთ ამოსუნთქვაზე საყურებელიც გახადა. გვანცა ქართული რეალობაა. გვანცა ის ნიჭიერი ადამიანია, რომელიც არ ფასდება მხოლოდ იმიტომ, რომ არ ერგება ყველას და ყველაფერს. ლტოლვილი ელენე და მისი ოჯახი საერთოდ ცალკე თემაა. “მიეცი, ოღონდ ისე, რომ მე ვერ გავიგო. გახსოვს შენც იგივე მითხარი, როცა ვყაჩაღობდი ოჯახი რომ მერჩინა.” – ამას ეუბნება ელენეს ქმარი, რომელიც ოთხოთახიანი ბინის და 25000 ლარის შესაძლო მოგებით მთლიანად კარგავს განსჯის უნარს. ოც წელზე მეტხანს უსახლკაროდ ცხოვრება ადამიანს ნამდვილად ცვლს. ეს ტრაგედიაა. სამწუხაროდ ასეთი ოჯახები მრავლადაა, რომელიც ჯერ კიდევ საავადმყოფოებში ცხოვრობენ და წამლის სუნით არიან გაჯერებულნი. ამაზე არავინ საუბრობს. მთავარი სხვა თემებია, სხვა სკანდალები, სხვისი დიპლომები, სხვისი განცხადებები. ცოტამ თუ იცის, რომ აუტანელი სიღარიბის გამო ქალმა თავი მოიკლა. სამაგიეროდ ყველამ იცის, რომ უდიპლომო მინისტრი გვყავს. ეს უფრო საინტერესოა.
ბაიას პერსონაჟიც ძალიან მნიშვნელოვანია. ის პროექტის დამფინანსებლის, ერთ-ერთი გავლენიანი პარლამენტარის მეუღლეა, რომელიც კონკურსში იმისთვის მონაწილეობს, რომ მერე მისმა მეუღლემ ეს ყველაფერი საარჩენო კამპანიის დროს გამოიყენოს რეკლამებსა თუ სხვადასხვა აქციებში. და ეგრე არ არის რომ? დღეს ხომ ჩვენს ქვეყანაში ყველა სახის დახმარება მხოლოდ იმიტომ ხორციელდება, რომ მერე ვიღაცამ ამით პიარი გაიკეთოს. ვაჭარბებ, არის გამონაკლისებიც და ეს კარგია, თუმცა როცა ამ გამონაკლისების გარდა ცუდ მხარეზე არავინ საუბრობს და ტელევიზორებში მხოლოდ იმას აჩვენებენ, თუ როგორ აჩუქა პარლამენტარმა 30 ლარი გაჭირვებულ ოჯახს, მიმაჩნია რომ ჩემი მხრიდან გადაჭარბება და მხოლოდ იმის თქმა, რომ უანგაროდ არავინ არავის ეხამრება, მისაღებია. ხანდახან ჯობია გადააჭარბო და იქნებ ამით მაინც დაფიქრდეს ხალხი, რა რეალური პრობლემებია ქვეყანაში.
ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი სცენა საუკეთესო მზარეულის კონკურსი იყო. წეროვანის დევნილთა დასახლებაში ჩასული ხალხი, ორგანიზებული აქცია – უფასო საჭმელი ხალხს. მომენტალურად ის კადრები გამახსენდა, ყველა ერთად რომ აცხობდა ხაჭაპურს თბილისობაზე და მერე რამოდენიმე წამში ერთი ლუკმაც რომ აღარ დარჩა, ადამიანები მუჭებით გლეჯდნენ მათივე გამომცხვარ ხაჭაპურს. მწარეა რეალობა, მაგრამ კარგია, როცა ადამიანი ამ რეალობას ფილმში ასახავს. მწარეა ის რეალობაც, რომ ირინას ოჯახი გამოასახლეს. კიდევ უფრო მტკივნეულია იმის გაანალიზება, რომ მისი ოჯახი მეუღლის გამო გამოასახლეს, რომელიც აზარტულ თამაშებსაა გადაყოლილი. სესხის აღებისას საგარანტიოდ ბინა ჩადო, ხოდა ბანკმაც დაიცვა წესრიგი (და არა სამართალი) და გამოაგდო ოჯახი ქუჩაში. მერე პაპარაციმ შიშველ ირინას ჩუმად გადაუღო ფოტოები და მალე ირინას ძუძუები ჟურნალში დაიბეჭდა, რეიტინგულ ქართულ ჟურნალში, რომელიც არაფერს წერს იმაზე, რომ მრავალშვილიანი ოჯახი უსახლკაროდ დარჩა. სამაგიეროდ ბეჭდავს ძუძების ფოტოებს. ირინას მეუღლე დიდად არ შეუწუხებია ამ ფაქტს, მისმა 15 წლის ბიჭმა კი სერიოზული ფსიქოლოგიური დარტყმა გადაიტანა. ძუძუების თემაზე ვსაუბრობთ და აღნიშვნის ღირსია გვანცას სცენაზე გამოსვლა, მკერდის მოშიშვლება, ხალხისთვის სახეში შეფურთხება და იმის მიძახება, რომ მათ ძუძების მეტი არაფერი აინტერესებთ. კიდევ ერთი ქულა ფილმის რეჟისორს, ზუსტად გაგვახსენა, რომ ჩვენს ქვეყანაში ეგრეა – ძუძუები და შოუები გვინდა ჩვენ და სხვა მეტი არც არაფერი.

წავალ-წამოვალ და ისევ გვანცას მივადგები. ძალიან მომეწონა მისი პერსონაჟი, საერთოდ მთავარი გმირადაც კი მივიჩნევ პირადად მე. სტერეოტიპული აზროვნება და ადრეგათხოვილი, შვილიანი და მერე გამოთხოვილი ქალის კახპად შერაცხვა. საზოგადოების მხრიდან მისი გარიყვა, ამრეზად ყურება და იმის მტკიცების სურვილი და მცდელობა, რომ ის არარაობაა. საშინლები ვართ ხანდახან. მართლა საშინლები. 24 წლის გოგოს ის წნეხიც ყოფნის, რომ სამი შვილი ყავს გასაზრდელი და ვეღარ ახერხებს ვიოლინოზე დაკვრას, მითუმეტეს მაშინ, როცა აშკარად ჩანს საკამრისი ნიჭით ნამდვილადაა დაჯილდოებული. სამაგიეროდ ბაიაა წარმატებული, წარმატებულად გათხოვილი და თან ვიღაც ბახის რაღაც კომპოზიციას კი არ უკრავს ტალანტების კონკურსზე, არამედ მუხრან მაჭავარიანის პატრიოტული პათოსით გაჯერებულ ლექსს წარმოთქვამს ხატოვნად და ბოლოში კურცხალსაც ჩამოაგდებს ტონალურით შელესილ სახეზე. ხალხიც უფრო მოხიბლულია, ვიდრე ვიღაც გაჩხიკინებული ბოზის დაკვრით. ვის რად უნდა ვიოლინო და მისი ყურისწამღები ჟღერადობა. გვანცა მთელი ფილმი იბრძვის, პირველ რიგში საკუთარ თავთან. ხვდება, რომ ეს კონკურსი მისი ბოლო შანსია. იცის, რომ ან ახლა, ან არასდროს. გვანცა მარცხდება და ალბათ მასთან ერთად ჩემი იმედებიც, რომ გვანცასნაირი ადამიანები, რომლებსაც არ აქვთ არანაირი პირობები და ხელშეწყობა, შეძლებენ მიზნის მიღწევას. არა ეს აქამდეც ვიცოდი, მაგრამ მაინც, მეტკინა. სადღაც შიგნით.
“ჩვენ ვართ დედები საქართველოსი” – მოჩვენებითი სიამაყით აცხადებს ათივე კონკურსანტი. კონკურსს ხომ საერთოდაც გენიალური სახელი ქვია – “ქართველი დედა”. ჩვენ ვიცით, რომ უნდა ვიყოთ “ქართველი კაცი”, “ქართველი ქალი”, “ქართველი დედა”, “ქართველი მამა”, “ქართველი ვაჟკაცი” და ა.შ. თუმცა არავინ არ იცის, რას ნიშნავს სიტყვათაშეთანხმება “ქართველი კაცი” ან “ქართველი ქალი”. აი ვინმეს რომ კითხო, კი მაგრამ, რას ნიშნავს ნაღდი ქართველი კაციაო? ცოტას დაფიქრდება და გიპასუხებს: “აი როგორ გითხრა რა, ქართველი კაცია რა, ქართველი. ხო გესმის?” როგორ არ მესმის! ყველაფერი ცხადზე ცხადია. ქართველი კაცი არის ქართველი კაცი. ნაღდი ქართველი კაცი. და ქართველი დედა როგორია? არ ვიცით. ფილმის ბოლოს ველით, რომ გამოჩნდება ქართველი დედა, მაგრამ ის სცენას ტოვებს და მიდის. ქართველი დედა არ არსებობს, არსებობს მხოლოდ დედა. დედას კი ეროვნება არ აქვს. დედა დედაა.
ბევრი რომ აღარ გამიგრძელდეს, ყველას გირჩევთ წახვიდეთ და ნახოთ ფილმი “Keep Smiling ანუ გაიღიმეთ”. ნუ დაგენანებათ ფული და დრო. მაგ თანხით მაინც რაღაც სისულელის სანახავად წახვალთ კინოში. მსგავს სისულელეებს მეც ვუყურებ, განა არა. უბრალოდ ხანდახან ისეთი ფილმის ნახვაც აუცილებელია, რომელიც ბევრ მტკივნეულ თემას ეხება და კინოთეატრიდან გამოსულს, მხოლოდ ზედმეტი სიცილისგან მუცლის ტკივილის შეგრძნებას კი არ დაგვიტოვებს, არამედ ცოტათი თავსაც აგვატკიებს და პირველ რიგში საკუთარ პიროვნებასთან დაგვტოვებს მარტო და მიგვახვედრებს, რომ საჭიროა იმ თემებზე საუბარი, რომელზეც არავინ საუბრობს. მედიაში ძირითადად ის შუქდება, რაც ხალხს ააცრემლიანებს, ოღონდ დროებით. ისე არა, რომ მერე ამ ტირილმა რამე ცვლილებისკენ წაგვიყვანოს. შოუებით დადგმული ტრაგედიები ბლომადაა სატელევიზიო სივრცეებში, მაგრამ ნამდვილი ტრაგედები, რომლებიც უფრო მრავალრიცხოვანია, შეუმჩნეველი რჩება საზოგადოების დიდი ნაწილისთვის, რომელიც მხოლოდ ტელეშოუებით კმაყოფილდება. თუ გინდათ ნუ გამორთავთ ტელევიზორებს, უყურეთ საზოგადოებრივ მაუწყებელს და იფიქრეთ იმაზე, რამდენი დიპლომი აქვს მინისტრს. მე გამოვრთავ ტელევიზორს, გავალ ქუჩაში, თვალებს ფართოდ გავახელ და დავინახავ, რომ ხალხი სიღარიბეში ცხოვრობს. თქვენ კი უყურეთ ტელევიზორებს და “Keep Smiling”, მეგობრებო.