Feeds:
Posts
Comments

Archive for October, 2013

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ გოგომ, რომელიც მევასებოდა, ფეხებზე დამიკიდა. ალბათ ხვდებით, ამის გადახარშვა არც ისე მარტივია. თანაც, აუცილებლად უნდა მოგახსენოთ სხვადასხვა გარემო-ფაქტორების შესახებ, რამაც ეს დაკიდება კიდევ უფრო მწვავე და ზაფხულის სიცხესავით რთულად გადასატანი გახადა. ძალიან მინდა ჩემს მდგომარეობაში შემოხვიდეთ და გამიგოთ, მაგიტომ გიხსნით ამ ყველაფერს.
ეს გოგო დიდი ვერაფერი, არ მოგატყუებთ. თანაც, ვიცი რო თქვენ მონიკა ბელუჩები და ანჯელინა ჯოლები გევასებათ და მაგათთან შედარებით, ეს გოგო იური ნიკულინს უფრო წააგავს. მარა რას იზავ, ყველას თავისი გემოვნება აქვს. ხოდა მეც, ეს ჩემი იური ნიკულინი, იმდენად მომეწონა, რომ გადავწყვიტე სადმე დამეპატიჟებინა. სტანდარტულად, როგორც ხდება ხოლმე, ორიგინალურობაზე პრეტენზია ნამდვილად არ მაქვს და არც მქონია. აქედან მივუდექი, იქიდან მოვუდექი, არაფერმა გაჭრა. ყვავილები ვაჩუქე, კომპლიმენტები ვუთხარი. ერთი სიტყვით, ყველა ნაცადი მეთოდი გამოვიყენე და არაფერმა გაჭრა. ბოლოს ეტყობა ისიც დაიღალა და ეგრევე მაჯახა, სხვა მევასებაო.
ვის არ მოსვლია, რეალურად ყველას სხვა მოგვწონს ხოლმე და მაინც სხვებთან ვართ. პრობლემა ეს არ არის. მე ხომ არ მქონდა იმაზე პრეტენზია, მე მოვწონებოდი და ისე დაელია ჩემთან ერთად ლუდი? მარა არა. ეტყობა ის გოგო სხვანაირად იყო აწყობილი და იმენა თუ არ ევასებოდი, კინოშიც არ წამოგყვებოდა. ნუ რას იზავ, ყველას არ უყვარს იმ ტიპებთან ზასაობა, რომლებიც არ ევასებათ. ისე მართლა ტეხავს. მეც არ მევასება, მარა მაინც მიწევს ხოლმე. ყოველთვის, როცა ვეზასავები ტიპს, რომელიც არ მევასება, ვფიქრობ იმაზე, ვინც ძილში არ მასვენებს და აღმაგზნებს, ეს ყველაფერი კი საბოლოოდ სერიოზულად მასევდიანებს და მაგრად მერხევა. მერე ამ ყველაფერს ვეჩვევი და ლომკა მაქვს. მინდა კიდევ და კიდევ გამოცადო ეს ენით აღუწერელი სიამოვნება, რომელიც მოაქვს მახინჯ გოგოებთან ზასაობით გამოწვეულ სევდას.
ხოდა, ზუსტად ის პერიოდია, ამ გოგომ რომ დამადო და ვიღაც სხვა ტიპში გამცვალა. კარგა ხანი ვფიქრობდი, კიდევ ვის შეიძლება დავასებოდა იური ნიკულინი, როცა გარშემო ამდენი ანჯელინა ჯოლი დადიოდა. ალბათ ისევ ჩემნაირ ტიპს თუ გაუსწროდებოდა ასეთი გოგო: ცოტა ლოთს, ცოტა პოხუისტს, ცოტა ფეტიშისტს და ცოტა დებილს. ხო, მაზოხისტს კიდევ, თოვლის გუნდების შიშველი ხელით კეთება და მერე ამ ხელების რადიატორთან მიტანა რომ უყვარს. მერე გავიგე ვინ იყო ის ტიპი და მაგრად გამიტყდა. არსებობს მოსაზრება, რომ როდესაც ადამიანს, რომელიც შენში ჰორმონების გაცხოველებულ მოქმედებას იწვევს, სხვა, შენზე ნაკლებ კაი ტიპთან ხედავ, მაშინ ბედნიერდები და თავს საკაიფოდ გრძნობ. მე პირიქით ვარ. მაგრად მიტყდება, როცა გოგოს, რომელიც მომწონს, სხვა – ჩემზე ცუდ ტიპთან ვხედავ. საერთოდ არ მაქვს კმაყოფილების გრძნობა და არც ბოროტი ღიმილით ვეუბნები ჩუმად: “იშ, გაგედო? არ გინდოდი? ახლა მიიღე ეს მახინჯი წიგნის ჭია!” მე პირიქით ვარ. ასეთ დროს სევდისმაგვარი გრძნობა მიპყრობს და ვფიქრდები, რომ ტყუილად დავკარგე ის ძვირფასი დრო, რომელიც შეიძლება ველოსიპედით სეირნობაში ან კომიქსების კითხვაში გამეტარებინა. დავკარგე, ხო, დავკარგე, იმიტომ რომ ამ გოგოს გემოვნება არ ქონია და მახინჯ ტიპში გამცვალა. ახლა მეტყვით ზედმეტად ზედაპირულად აფასებ ყველაფერს და საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა გაქვსო. მოგცლიათ რა. სიღრმეებში თხრა, შიდა სამყაროს გაშიფვრა და ქალიშვილების სათუთ სხეულში გაურკვეველი სიმბოლოებით დაწერილი საიდუმლოებების ამოხსნა მაგრად მეზარება. შამპოლიონი კი არ ვარ. ერთი ჩვეულებრივი ტიპი ვარ, ცოტა დალევა და ბევრი უსაქმურობა მიყვარს. ხო, კიდევ მინდორში გდება და ვარსკვლავების ყურება.
დავუბრუნდეთ ამბავს. მოკლედ, სასტავი შევიკარით და ქალაქგარეთ გავედით. საჭმელ-სასმელი მოვიმარაგეთ, მანქანებში გადავნაწილდით და დავტოვეთ ქალაქი. მაგ დღეს გავიგე პირველად, ვინ იყო ის ტიპი, ვისშიც გამცვალა ნიკულინმა. მაგრად დავიგრუზე. ეგრევე მაღაზიაში შევვარდი, რამდენიმე ბოთლი ლუდი ვიყიდე და სანამ აგარაკზე ჩავიდოდით კარგა ბლომად ლუდი უკვე მონელებული მქონდა. ცუდი მომენტია, შენ რომ გოგო მოგწონს და მაგას სხვა კოცნის. უფრო მეტის წარმოდგენაზე ხო საერთოდ ცუდად ხდები. როგორმე ხომ უნდა გაგვეტარებინა საღამო ერთად? ხოდა იმდენი დავლიე, აღარც კი მახსოვს, როგორ გავატარეთ საღამო ერთად: მე, ჩემმა იური ნიკულინმა და მისმა ბიჭმა. დილით, პახმელიაზე, ორი ლიტრა ლუდი დავაგემოვნე და თბილისს დავუბრუნდი. მერე ერთ გოგოს დავურეკე, გამიხარდება თუ დამადგები-მეთქი, ვუთხარი და დავიძინე. საღამოსკენ კარზე კაკუნმა გამაღვიძა. პირში საშინელი გემო მქონდა, ჯერ კიდევ მთვრალი ვიყავი. კარი გავაღე და თვალებს არ დავუჯერე. უცბად ვერ მივხვდი რა უნდოდა ამ გოგოს ჩემ სახლში. მერე გამახსენდა, რომ დილით მივწერე და დავპატიჟე. შემოვიდა. წითელი ღვინო მქონდა. ცოტა მოვწრუპეთ. პირში ისეთი საშინელი გემო მქონდა, არაფრის ხალისი არ მქონდა. სექსის მითუმეტეს. მარა არ გქონიათ ეგეთი შემთხვევები? აი რო არ გინდა სექსი, მარა შენს გვერდით მყოფი ისეთი თვალებით გიყურებს, რომ თუ არ გაჟიმე, ან გეი ეგონები, ან დეგენერატი. საკუთარი თავი ხელში ავიყვანე და რამდენიმე ჭიქა წითელი ღვინის და ხელოვნური, უაზრო პრელუდიის შემდეგ საქმეზე გადავედი. ამ გოგოსთან სექსი ყოველთვის მისწორდებოდა. მისი უკან გადაგდებული თავი და კვნესა ბუნებრიობასთან ყველაზე ახლოს იყო. მიფიქრია, რომ შეიძლებოდა უბრალოდ კარგი მსახიობი ყოფილიყო. თუმცა, ეს ფაქტი მაინც არ ცვლიდა იმას, რომ მასთან სექსი სიამოვნებას მანიჭებდა. ყველაფერი თითქოს კარგად მიდიოდა, მეც ნელ-ნელა დავივიწყე ჩემს პირში გამეფებული საშინელი გემო და სიამოვნების გრძნობას დავნებდი. მარა რად გინდა, მე ხო ბედი არ მაქვს. უცბად ყველაფერი აირია და გოგომ გაჭედა. აი ისე, კომპიუტერზე მუსიკას რომ წერ, ბევრ ტრეკებს ჩააგდებ და მერე პროგრამა ჭედავს. მაგრად გამიკვირდა. გავჩერდი. არ მევასება მარტო გათავება. მიზეზის კითხვა მაგრად მეზარებოდა. უბრალოდ ავდექი, უხალისოდ გადავაგდე პრეზერვატივი და დავჯექი. ასეთ მომენტებში ეწევიან ხოლმე, მე არ ვიცი რა ვქნა. თუ სასმელია, ვსვამ. თუ არა, უბრალოდ ვფიქრდები გოგოზე, რომელთანაც სულ ახლახანს მქონდა სექსი – თუ მევასება, კიდევ მინდება მის მკლავებში მოქცეულს ორგაზმის განცდა, თუ არ მევასება – ვფიქრობ, რა მოვიმიზეზო, რომ მეორედ აღარ გვქონდეს სექსი. ამ შემთხვევაში, უბრალოდ საწოლზე ჩამოვჯექი და ღვინო მოვსვი. ლაპარაკი მაგრად მეზარებოდა. შევხედე და ისევ ისე უხალისოდ იწვა საწოლზე. თვალებით მთხოვდა მეკითხა, რამ გახადა ასე უცბად ცუდად. დავნებდი და ვკითხე “რა მოგივიდა?”. პასუხის გაგონებაზე თავი ძლივს შევიკავე, კინაღამ სიცილი ამივარდა: “რას იფიქრებ ახლა, მოვედი, ეგრევე ვიჟიმავეთ, გეგონება, რომ მარტივი გოგო ვარ, რომელიც ყოველ დაძახებაზე მოვა და მოგცემს.” პირველი რაც გავიფიქრე ის იყო, რომ ეს გოგო მგონი დებილია-მეთქი. თქმით კი სულ სხვა რაღაც ვუთხარი: “რა სისულელეა, მე ხო ყველა არ ვარ. ჩემთან მსგავსი სისულეების არ უნდა შეგეშინდეს”. ეხ, რა უცნაური რამაა ცხოვრება, როგორ გვიყვარს საკუთავი თავის მოტყუება და შემდეგ სხვებისგანაც იგივე ტყუილის მოსმენა. არადა, თითონაც იცის, რომ მართლა მარტივი გოგოა, რომელიც ყველას აძლევს, თუკი ერთხელ მაინც გაიგონებს მისგან, რომ ლამაზია.
ერთი სული მქონდა, როდის წავიდოდა. საათს ვუყურებდი. მერე მოვიმიზეზე, საქმეზე ვარ გასასვლელი და თუ გინდა, სადმე შენც გაგიყვან-მეთქი. არა, მადლობაო. სწრაფად ჩაიცვა, საწოლზე დაჯდა და მაკიაჟი გაიკეთა. მეზიზღება გოგოები, რომლებიც სექსის მერე მაკიაჟს იკეთებენ. წავიდა თუ არა, მაგრად დავისვენე. ვიჯექი და ვფიქრობდი, რა სისულელე იყო ეს ყველაფერი. ერთ გოგოზე დაგრუზული, რომელმაც სხვაში გაგცვალა, მიდიხარ და სხვა გოგოსთან წვები. ნეტავ რაზე ფიქრობ მაგ დროს ადამიანი? ვითომ შეიძლება ვინმე სხვას, ნებისმიერ გოგოს, ფეხებს შუა ქონდეს ისეთი ადგილი, სადაც მყუდროდ იგრძნობ თავს? არა მგონია. თქვენ თუ იპოვეთ ეგეთი ადგილი ქალის ფეხებს შუა, აუცილებლად გამაგებინეთ, დავსახლდები ეგრევე. უკვე მერამდენე წელია მსგავს სიმყუდროვეს ვეძებ.
ახლა ვფიქრობ, რატომ გიყვებით ამ ყველაფერს. არც კი ვიცი ვინ ხართ, რა მოგწონთ, რაზე აღიგზნებით, რა გწყვეტთ გულს, რაზე ტირით. მე კი გიყვებით იმას, თუ როგორ ვიყავი იური ნიკულინით აღფრთოვანებული და როგორ გამცვალა მან წიგნის ჭიაში, რომელიც მხოლოდ კვირაში ერთხელ თუ გაჟიმავს, ისიც ვალდებულების გამო. ამის წინააღმდეგ ვერაფერს გავაწყობ. მირჩევნია ისევ ასე, ლუდის ბოთლით ხელში, ვეგდო სავარძელზე და ვფიქრობდე ყველა იმ გოგოზე, ვინც მახინჯ ტიპებზე გამცვალა. ნეტავ რა არის მათთვის მთავარი? უსაფრთხოება? ფული? მანქანა? სიყვარული? სექსი? არ ვიცი. მახინჯ ტიპს მე მაინც არაფერს არ მივცემდი. მითუმეტეს იმას, რაც ფეხებს შუა მაქვს და თანაც ერთ ეგზემპლარად. იცინეთ, იცინეთ. მე ვიჯდები ასე ლუდის ბოთლით ხელში და თავს დავიმშვიდებ: დაიკიდე რა! სამაგიეროდ ყველას კი არ აქვს შენნაირი წვერი?!

Advertisements

Read Full Post »