Feeds:
Posts
Comments

Archive for March, 2010

დიდხანს ვფიქრობდი რა დამეწერა, ეს ალბათ პირველი შემთხვევაა, როცა ჯერ დაწერის სურვილი გაჩნდა და შემდეგ – საწერი თემა. მეგობრებს ვეკითხებოდი, ვის რა აწუხებდა, რა აინტერესებდა და მათთან საუბარში ვცდილობდი საინტერესო თემის გამოძებნას. ერთ-ერთ პოსტში უკვე ვისაუბრე, რომ მომხიბვლელი ქალბატონი გახდა ჩემი შთაგონების წყარო. ახლაც მას უნდა უსაყვედუროთ ის, რომ მე კიდევ ერთი ნაჯღაბნით მოგაბეზრებთ თავს. მომხიბვლელ ქალბატონს აწუხებს შავი ფერი, უფრო სწორად აწუხებს შავი ფერის სიჭარბე ჩვენ საზოგადოებაში. მეც მაწუხებს შავი ფერი, ოღონდ არა მომხიბვლელი ქალბატონის შავი თმის ფერი. მაწუხებს შავი მაისურები, ჭუჭყს რომ დიდხანს იტანენ; მაწუხებს შავი ფეხსაცმლები, ლილოს ბაზრობაზე რომ იყიდება; მაწუხებს შავი შარვლები, ჩაცუცქვით მუხლებზე რომაა გაცვეთილი; მაწუხებს შავი ქუდები, უაზრო სახეებს რომ მალავს. ზოგადად მაწუხებს ეს სიშავე.

შავ ფერზე ფიქრისას, ნელ-ნელა გამოიკვეთა ორი ძირითადი მიმართულება, რომელიც განასხვავებს საზოგადოების მიდგომას ამ აწ უკვე ავადსახსენებელ ფერთან დაკავშირებით: (1) გამოიყოფა ერთი ნაწილი, რომელიც უბრალოდ აღმერთებს ამ ფერს; (2) მათ უპირისპირდება მეორე ნაწილი, რომელიც არაფერს შავს არ იცვამს, ფობიაც კი სჭირს შავ ფერზე. განვიხილოთ ეს ორი უკიდურესობა და შევეცადოთ ვიპოვოთ ოქროს შუალედი, ანუ ის რაც ასე გვაკლია ქართველებს, ნებისმიერ დროსა და სივრცეში.

(more…)

Read Full Post »

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც მტკვარზე გადასვლისას არაფერსაც არ გრძნობენ და არც არაფერზე ფიქრობენ. მაქსიმუმ სიგარეტის კოლოფს ან ცარიელ ცელოფნის პარკს თუ გადააგდებენ მდინარეში, რომელიც რატომღაც სანაგვე ყუთი ჰგონიათ ან უბრალოდ არც იციან, რომ არსებობს გამოგონება, რომელსაც ნაგვის ყუთი ეწოდება; არსებობს ერთი განსხვავებული ადამიანი, რომელიც მტკვარზე გადასვლისას ბევრ რამეზე ფიქრობს და სხვანაირადაც აღიქვამს ყველაფერს. ის მოაჯირს უახლოვდება ხოლმე, მაგრამ არა ნაგვის გადასაგდებად. ეყრდნობა მოაჯირს და უცქერს მტკვრის მდინარებას. სხვა ყველა იტყვის, რომ მტკვარი მიდის, ხოლო ისინი კი ერთ ადგილას დგანან. ეს ადამიანი კი სულ არ ფიქრობს ასე: მას სჯერა, რომ წყალი ერთ ადგილას დგას, თვითონ კი გემზეა და მიაპობს ტალღებს. ის განსხვავებულია.

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც არაფერზე ფიქრობენ, რომლებსაც არაფერი ადარდებთ; არც ამ ცხოვრების ერთფეროვნება აწუხებთ, არც უმიზნობა და არც უსაქმურობა; ისინი არაფერს აკეთებენ, მხოლოდ უბნის ბირჟებს და დისკოთეკებს “ავსებენ”. არსებობს ერთი განსხვავებული ადამიანი, რომელიც სულ სხვანაირად აფასებს ყველაფერს. ადარდებს შავი საზოგადოების ბედი და ფიქრობს მასზე, ცოტა პესიმისტია და არ სჯერა, რომ სიტუაცია შეიცვლება… თუმცა მთავარი ისაა, რომ ფიქრობს. სხვები არ ფიქრობენ, ეს ადამიანი კი ფიქრობს. ის განსხვავებულია.

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ფიქრობენ, რომ ფორმალობის გარეშე ყველაფერი კარგავს ფასს; მათ არ შეუძლიათ არაოფიციალურად ცხოვრება: ვეღარ სუნთქავენ, ვეღარ ჭამენ და ვეღარც ლაპარაკობენ, თუკი ეს ყველაფერი ფორმალური ხასიათის არაა; არსებობს ერთი ადამიანი, რომელიც მიიჩნევს, რომ არაფერს არ სჭირდება ფორმალიზაცია. მთავარია რას გრძნობ და რა გსურს კონკრეტულ მომენტში, რადგან ადამიანის სურვილები და ფიქრები მარადიულია და არ ემორჩილება “კანონებს” თუ “დოგმებს”. სხვები ფორმალურად ცხოვრობენ, ის კი არა. ის განსხვავებულია.

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ცხოვრობენ “წესებით”: იღვიძებენ და იძინებენ ადრე; დადიან სამსახურში/უნივერსიტეტში და მთელი დღის გეგმა საათივით აქვთ აწყობილი: 9-ზე ლექცია, პირველზე სადილი, საღამოს 7-ზე ვახშამი და 11-ზე ძილი – “დილით ადრე უნდა ავდგეთ!” არსებობს ადამაინი, რომელსაც სულ არ აინტერესებს “წესები”: იღვიძებს როცა ეღვიძება, იძინებს როცა ეძინება. შეიძლება სულაც არ დაიძინოს და მთელი ღამე საკუთარ ოთახში, ფიქრებთან ერთად გაატაროს და გათენება მზის ამოსვლამ და ქუჩაში მეეზოვის გამოჩენამ შეახსენოს. არსებობენ “წესიერი” ერთფეროვანი ადამიანები, არსებობს ერთი “უწესო” ადამიანი. ის განსხვავებულია.

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ყველანაირ ურთიერთობებში “საზოგადოების” მიერ დადგენილ წესებით იქცევიან: არ ჭამენ პირველი შეხვედრის დროს, ან ჭამენ ძალიან ცოტას; არ იცინიან ბევრს, “სულელად” რომ არ გამოჩნდნენ. არ ლაპარაკობენ ბევრს, საკუთარი “გონიერება” რომ არ გამოავლინონ; კითხვებსაც არ სვამენ, მხოლოდ მოკლე პასუხებით კმაყოფილდებიან. არსებობს ადამიანი, რომელიც აბსოლუტურად გახსნილად და თავისუფლად იქცევა, არ აწუხებს “კომპლექსნი ამა ქვეყნისანი” და არის ის, რაც არის – ბუნებრივი და სხვანაირი. არსებობენ ერთნაირი ადამიანები, არსებობს ის. ის განსხვავებულია.

“საზოგადოების” დიდ ნაწილს სწორედ პირველი კატეგორიის, არაფრით გამორჩეული და ერთნაირი ადამიანები მოსწონს; ისინიც მათსავით მოსაწყენები და უინტერესოები არიან; მათთვისაც მთავარია წესები, წესები და კიდევ ერთხელ წესები. ყველაფერი “კარგადაა” მაშინ, როცა წესები აკონტროლებს მათ ურთიერთობებს, მათ სუნთქვას, მათ სიარულს, მოკლედ რომ ვთქვათ – ცხოვრებას. საბედნიეროდ მე არ ვეკუთვნი საზოგადოების დიდი ნაწილს. მე არ მომწონს ასეთი ადამიანები. მე მირჩევნია განსხვავებული ადამიანი, რომელიც არ ფიქრობს წესებზე და არც არაფრის ეშინია, ყოველთვის გულახდილია და ამბობს იმას რასაც ფიქრობს; ჭამს – როცა შია და არა “ჭამის დროს”, იძინებს – როცა ეძინება და არა “ძილის დროს”, იღვიძებს მაშინ, როცა მოეპრიანება და არა “როცა საჭიროა”. ხანდახან ყვირილიც უნდა, თუნდაც უმიზეზოდ ყვირილი ღია სივრცეში, რათა სამყაროს გაუზიაროს მისი შინაგანი, ლამაზი ფერები. მე მომწონს განსხვავებული ადამიანი.

Read Full Post »

ჩემთვის მეტად საინტერესო საკითხია. წესით და რიგით საზოგადოებაც უნდა განიცდიდეს ამ პრობლემას, მაგრამ ვაი რომ არა: სწორედ ამ საზოგადოებამ შექმნა ეს მოვლენა და შესაბამისად არც განიცდის მის არსებობას. ჩემმა მეგობარმა დაწერა თავის ბლოგზე ამ ფენომენის შესახებ და მეც პირველად მაშინ დავფქირდი. შევეცდები ჩამოვაყალიბო რამდენიმე პუნქტად, თუ რა შეიძლება ჩაითვალოს “კარგად გათხოვებად”. მცირე ფიქრის შემდეგ დავრწმუნდი, რომ წარმატებლად შეიძება ჩაითვალოს რამოდენიმე ტიპის გათხოვება.

1.გათხოვება ანუ ოჯახი და ბავშვობის ოცნება
ყველა ქალის ოცნებაა გათხოვება. ადრეული ასაკიდან გოგონები უკვე არჩევენ საქორწილო კაბებს, წარმოიდგენენ საკუთარ თავს პატარძლის ამპლუაში და ამით გაჰყავთ დრო. თითქმის ყველას უსრულდება ეს “ოცნება” – საქორწილო კაბაში, შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი მეუღლის გვერდით, ნაზად გაღიმებულნი იღებენ უამრავ სურათს. შემდეგ იწყება რუტინული ცხოვრება: სახლის საქმეები და ქმრის მოვლა. ერთ წელში ქმარს ემატება შვილი, მერე შვილები და უკვე მათი მოვლაც ხდება ქალის ყოველდღიური “საქმიანობა”. შემდეგ ქმრის მოხუცებული მშობლების მოვლა, საკუთარ მშობლებზე ზრუნვა. შვილებიც იზრდებიან, მათზე საზრუნავიც უფრო და უფრო იმატებს. თუმცა ქალი, რომელიც ბავშვობიდან გათხოვების ოცნებით იყო შეპრყობილი, ზედმეტი შეკითხვების გარეშე ასრულებს ამ ყველაფერს, რადგან ეს მისი მოვალეობაა. ის შეიძლება წარმატებულად ჩაითვალოს, რადგან გათხოვდა, შვილებიც ჰყავს და ბავშვობის ოცნებაც აიხდინა. ბევრი არ დამეთანხმება, მაგრამ მიმაჩნია, რომ ასეთ ტიპის ქალებისთვის ეს იდეალური ქორწინებაა.

2. გათხოვება ანუ აუცილებლობა და სტატუსის მოპოვება
გადავივეთ მეორე ტიპის ქორწინებაზე. ამ კატეგორიაში გადიან ქალები, რომლებსაც არასდროს უოცნებიათ გათხოვებაზე. ისინი წყნარად მიჰყვებოდნენ საკუთარი ცხოვრების მდარე და უინტერესო დინებას. ინერციით მოქმედებდნენ მთელი ცხოვრების მანძილზე: დაამთავრეს სკოლა და უმაღლესი სასწავლებელი (ბაკალავრიატი + მაგისტრატურა), დაიწყეს მუშაობა. თვალსა და ხელს შუა გადააბიჯეს 23 წლის ზღვარს და აქ დაიწყო მთელი “უბედურება”: ოჯახი, ნათესავები და მეზობლებიც კი ლაპარაკს იწყებენ – “ეს გოგო არ აპირებს გათხოვებას? კი მაგრამ, რამე პრობლემა ხომ არ აქვს?” და ასე უსასრულოდ. გოგონა, რომელიც არ გამოირჩევა შინაგანი სიძლიერით, ვერ იტანს ასეთი ჭორების გავრცელებას. ოჯახი, მეგობარი ან სხვა რაიმე საშუალებები ეხმარება მას იპოვოს “ცხოვრების მამაკაცი”, რომელიც მას იმ აუცილებელ და საციცოცხლოდ მნიშვნელოვან – გათხოვილი ქალის სტატუსს მიანიჭებს. ამის შემდეგ მისი ცხოვრება კალაპოტში ჯდება. უჩნდება შვილები, გარკვეული პერიოდის შემდეგ მოდის სამსახურიდან და სიცოცხლის დარჩენილ წლებს 2 საყვარლიან ქმართან ერთად ატარებს. ქალი არ არის ბედნიერი, სამაგიეროდ მას აქვს “კარგი ქალის” სტატუსი და ეს უმთავრესია, სასიცოცხლოდ უმთავრესიც კი.

3. გათხოვება ანუ სექსი აკრძალვის გარეშე
თოჯინებთან თამაშის სტადიიდან ყველა გოგო გადადის ბიჭებთან თამაშის სტადიაზე. ეს პერიოდი დგება დაახლოებით 14-15 წლის ასაკში. თუმცა ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარი ის არის, რომ ეს პერიოდი აუცილებლად დგება, განურჩევლად რელიგიისა და ეროვნებისა. ქართულ ღირებულებებზე ადრეც მეწერა და აქაც მომიწევს, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ეს თქვენ განსაჯეთ. ქალიშვილობის ინსტიტუტი (სამჯერ დავაკაკუნე მაგიდაზე) ყველას გაგვიგია. მის მიერ დაწესებული “შეზღუდვების” გამო, გოგონათა უმეტესობა (კარგია რომ “ყველა გოგონადან” “გოგონათა უმეტესობა”-ზე გადავედით) ვერ იკმაყოფილებს ბუნებრივ მოთხოვნილებებს ან იკმაყოფილებს, მაგრამ “ისე რა”, ნახევრად. ამიტომ, გოგონათა გარკვეული ნაწილი ირჩევს გათხოვებას, რათა ამით დაიკანონოს ის, რაც მას ისედაც ეკუთვნის ყველა კანონისა თუ წესის დაცვით: სექსი. სამწუხაროა, მაგრამ რეალობაა: ასეთი “ოჯახები” ძალიან მალე იშლება, რადგან ერთი პარტნიორით დაკმაყოფილება არავის არ უყვარს და არც სიამოვნებს. ახალი პარტნიორების ძებნას კი ბუნებრივად მივყავართ ოჯახის დაშლამდე. თუმცა არ შეიძლება იმის თქმა, რომ ასეთ შემთხვევაში გოგონა უბედურია. მას სურდა სექსის დაკანონება. მან ეს შეძლო და ახლა თავისუფლად შეუძლია ფეხი აწიოს ან დაწიოს, ისაუბროს იმაზე მუხლებზე ურჩევნია და ფეხზე მდგარს, მისიონერულად მოსწონს თუ დომინანტურ პოზაში და ა.შ. გოგონა ბედნიერია და ესეც შეიძლება ჩაითვალოს “კარგად გათხოვებად”.

4. გათხოვება ანუ “გამდიდრება”
მოდი ყველამ კარგად ჩავიხედოთ საკუთარ თავში: რამდენჯერ გიფიქრიათ, ერთი ამ ადგილს დამაღწევინა თავი, ერთი აქედან გამიყვანა და პირველივე შემხვედრს გავყვებიო. ოღონდ ეს “პირველივე” აუცილებლად მდიდარი უნდა იყოს, სასურველია უცხოელიც. საქართველოს ჭაობიდან გასაღწევად, ეს იდეალური საშუალებაა. თუ უცხოელი არა, ვაკელი ან ვერელი მაინც უნდა იყოს: გარეუბნიდან (ან თუნდაც რაიონიდან) თბილისის ცენტრში გადასვლა უკვე გარკვეული სტატუსის და პატივისცემის მოპოვების ტოლფასია. ასეთი ტიპის გათხოვება ჩაითვლება ბედნიერად, რადგან გოგონას სხვა არაფერი სურდა, გარდა სიმდიდრისა. ახლა იკითხავთ, კი მარა სექსიო? კი მაგრამ, მართლა გჯერათ რომ სექსი მხოლოდ გათხოვების შემდეგ აქვთ? მიმოიხედეთ გარშემო, ოღონდ ფართოდ გახელილი და არა ვარდისფერი შუშით შენიღბული თვალებით.

ამდენი ვწერე და რატომ ნამდვილად არ ვიცი. ბრმები მაინც ვერ დაინახავენ, ყრუები მაინც ვერაფერს გაიგებენ და მუნჯებიც არაფერს იტყვიან. მე კი მაინც ვიტყვი დასკვნის სახით: ჩვენ გვჭირდება ის, რაც კუბამ 60-70 იან წლებში, ხოლო ევროპამ უფრო ადრე გამოიარა. ჩვენ გვჭირდება რევოლუცია, სექსუალური რევოლუცია.

პ.ს. გაფუჭებული და უზნეო ვარ, მართალია. მაგრამ ჩემ თავთან მაინც ვარ გულახდილი და არაფერს ვმალავ. მადლობ ყურადღებისთვის.

Read Full Post »

“მე ვარ ბილი. ბავშვობაში მუდამ სახეგასიებული დავდიოდი, რადგან დედაჩემი შოკოლადს მაჭმევდა. მას არადროს ახსოვდა, რომ მე ალერგია მქონდა. ჩემი პირველი ლეკვი მამაჩემმა აწამა და მოკლა – მის ყეფას ვერ იტანდა. პირველი სიყვარული ბაღში მეწვია. მას მერე მიყვარს ის გოგო, ოღონდ მან არც იცის ამის შესახებ. ცოტა რომ წამოვიზარდე, გავაანალიზე და მივხვდი, რომ ამ ცხოვრებაში არანაირი შანსი არ მქონდა. ამიტომაც ერთხელ გავრისკე და ტოტალიზატორში ვითამაშე. 10 000 ვისესხე და ბუფალოს მოგებაზე დავდე. მაინცდამაინც იმ ფინალში ააცილა ვუდიმ დარტყმა კარებს, არადა იქამდე ბომბარდირი იყო. 10 000-ს ვერ გადავიხდიდი, ამიტომ სხვისი დანაშაული “შევიტენე” და 5 წლით ციხეში აღმოვჩნდი. ეს ყველაფერი რა თქმა უნდა ვუდის ბრალია, რომელმაც ის ბოლო დარტყმა “გამაზა”. მე არასდროს ვაპატიებ ვუდის ამ დანაშაულს. იარაღი უკვე მაქვს, მივაკითხავ მისივე ბარში და მოვკლავ.”

(more…)

Read Full Post »

ყველგან ღორები, ყველგან ფულის მოყვარულები, რომლებიც არაფრად აგდებენ ადამიანის შრომას, მთავარია თვითონ აიღონ რაც შეიძლება მეტი ფული! მეზიზღებით, ღორებო! პირველად ვწერ ასეთი განწყობით პოსტს, ძალიან ვარ გაბრაზებული და გეუბნებით: “ვერ გიტანთ, ღორებო!”

ადამინებს ამუშავებთ დღე და ღამე, აკეთებინებთ იმას რაც ევალებათ და იმასაც რაც არ ევალებათ. ისინიც, ოჯახი რომ არ მოუკვდეთ შიმშილში, ყველაფერს ასრულებენ, ზედმეტი პროტესტის გარეშე. თქვენ მაინც მეტი გინდათ, უფრო და უფრო მეტი. მერე ვინ დალიოს 3000 ევროიანი შამპანური? ვინ უყიდოს ცოლს ბრილიანტის ბეჭედი? ჩვენ კიდევ კვირაში ერთხელ 4 ლარიან ორცხობილას რომ ვჭამთ, ეგეც ზეიმად მიგვაჩნია და ავღნიშნავთ. კვირაში ერთხელ თუ ხორცი ვჭამეთ, ეგეც იშვიათობაა. სად გვაქვს ხორცი? არადა მშობლები ღამეებს ათენებენ, თქვენ კიდევ მხოლოდ 12 საათისთვის იღვიძებთ, საღამოობით კიდევ წითელ ღვინოს წრუპავთ, ბუხართან მოკალათებულნი.

ღორებო! ჩემი მეგობარი ყოველ ღამე ტირის, რადგან იმის ფული არ აქვს, რომ დას წამალი უყიდოს. მას სულ რაღაც 10 ლარი სჭირდება დღეში, თქვენ კიდევ 10 ლარი ქუჩაში რომ დაგივარდეთ, არც აიღებთ, დახრა დაგეზარებათ. თქვენ ხართ ადამიანები, რომლებიც ყველაფერს აკეთებთ იმისთვის, რომ არაფერი აკეთოთ: მუცლები მოიზარდოთ, სალონებში იაროთ, მანიკური და პედიკური გაიკეთოთ, საღამოობით კაფე-ბარებში იაროთ, ზაფხულობით კარგად დაისვენოთ და ფულიც ყველაფერ არასასარგებლოში დახარჯოთ. თქვენ არ ფიქრობთ, რომ ბავშვი უწამლოდ მოკვდება.

ღორებო! თქვენ არაფერი გესმით, არაფერი გაგეგებათ. თქვენთვის უცნობია ადამიანობა, სიყვარული , სიხარული, თანაგრძნობა, მოწყალება, სიკეთე… თქვენთვის მთავარი კაპიტალი და ფულია! რა კარგი იქნებოდა სამყარო თქვენს გარეშე. ფულის მონებო, არაადამიანებო! ერთხელ რატომ არ გაიფიქრებთ იმას, სად სძინავს ბავშვს, ქუჩაში რომ მოწყალება გთხოვათ? ერთხელ რატომ არ იფიქრებთ რა მოსდით ადამიანებს, რომლებსაც მკურნალობის ფული არ აქვთ? თქვენ ეს არ გადარდებთ. რატომ? იმიტომ რომ ადამიანები არ ხართ, თქვენ ღორები ხართ!

ღორებო! ერთ დილას გაიღვიძებთ და თქვენი ფული ოხრად დაგრჩებათ. ადამიანის ცხოვრებაში ყოველთვის დგება პერიოდი, როცა ის განვლილ ცხოვრებას აფასებს. თქვენ მარტონი დარჩებით თქვენ თავებთან და სასოწარკვეთას მიეცემით, საბოლოოდ კი ან გალოთებული მოკვდებით, ანდა ჰეროინ შეშვებული საკუთარ ნარწყევში ჩაიხრჩობით. მეტის ღირსებიც ხართ! თქვენი დევიზია: “ყველას დამსახურების მიხედვით”. არადა ჩემი მშობლები ბევრად მეტს იმსახურებენ, ვიდრე კვირაში ერთხელ ორცხობილის ჭამაა. ჩვენ არასდროს დაგვისვენია გუდაურში, არც ბაკურიანში. ჩვენ არ გვინახავს არც მთა და არც ზღვა, რადგან ჩემს მშობლებს, დღედაღამე შრომის მიუხედავად, არ აქვთ ამის საშუალება. თქვენ ხართ პირფერები, რომლებიც მონებივით ამუშავებთ ხალხს. ხალხს, რომელსაც საჭმლის ფული არ აქვს.

ღორებო! თქვენთვის უცნობია სინანულის გრძნობა. თქვენ მხოლოდ იმას ნანობთ, რომ თებერვლის თვეში 100 000 ევროს მაგივრად, 99 950 ევრო ნახეთ მოგება. 50 ევროს დაკარგვას ეხუმრებით? ეს ხომ ერთი ჭიქა ვისკია, სასმელი რომელიც გავიწყებთ, რომ ღორები ხართ! მე ვიცი, რომ თქვენ უბედურები ხართ, რადგან იცით, რომ ხალხი შიმშილობს, ხოლო თქვენ ხიზილალას ჭამთ უთვალავი რაოდენობით. ფრთხილად იყავით, ყელზე არ დაგადგეთ.

ღორებო! ტანსაცმლის საყიდლად უცხოეთში დაიარებით, როდესაც ჩემ მეზობელ ირაკლის ბოტასის საყიდელი ფული არ აქვს და ზაფხულობით ფეხშიშველი, ხოლო ზამთარში – თბილისიდან გაგზავნილი გაცვეთლი ფეხსაცმლებით შემოსილი დადის. იმ ფეხსაცმელსაც ისევ ჩვენ, ღარიბები ვუგზავნით. მდიდარი ღორები ტანსაცმელს ნაგავში გადაგდების წინ წვავთ, არ გინდათ ვინმე გაჭირვებულმა ჩაიცვას. თქვენ ასე გესმით ადამიანობა, ასე გესმით თანაგრძნობა. “ხელი გაანძრიე და იშოვე!” – ეს არის თქვენი გასამართლებელი საბუთი, იმას კი არ უკვირდებით, რომ ჩვენ თქვენზე მეტს ვმუშაობთ.

ღორებო! სახლში თუ საჭმელი შემოგრჩათ, ნაგავში ყრით. რესტორანში რამე თუ დაგრჩათ უჭმელი, სპეციალურად აფუჭებთ ან ძალით ჭამთ, ნარჩენები რომ არ ჭამოს სხვამ. ამის მერე რა უნდა გელაპარკოთ? თქვენ არ გაგაჩნიათ ადამიანობა, რადგან თქვენსავით მხოლოდ ღორები იქცევიან. ნეტავ გადაგეყაროთ სადმე, ისეთ ადგილას, სადაც ვერ შეძლებთ თქვენი ნიღბის ტარებას. მერე გნახავთ სასოწარკვეთილს, არსად წასასვლელი რომ არ გექნებათ.

გოჭებო, რომლებიც ჯერ არ გამხდარხართ ღორები, მოგმართავთ: გონს მოეგეთ! შეინარჩუნეთ ადამიანობა. ჯერ გაქვთ შანსები, რომ არ გაღორდეთ. მერე ყველაფერი გვიან იქნება. ღორების ბოლო ხომ იცით? ისევ ღორების კუჭში მოხვდებით, მწვადის სახით!

Read Full Post »