Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2012

წვიმის წვეთები მშვიდად და აუღელვებლად ეცემა სამარშრუტო ტაქსის მინას. ყურსასმენები კომფორტულად მაქვს მორგებული, თუმცა ძრავის გაგუდული ხმა მაინც მესმის შორიდან. მანქანა სისწრაფეს ავითარებს. ნელ-ნელა. მე ფანჯრუდან ვიყურები და წვიმიან ქუჩებში  მოსეირნე წყვილებს ვეძებ. ისინი ჯერჯეობით არსად ჩანან. იქნებ იმიტომ, რომ მე და შენ არ ვსეირნობთ?
წვიმა უკვე მონოტონურ რეჟიმში გადავიდა. როგორ გვგავს ხასიათით წვიმა! ძალიან გვგავს. თავიდან აფორიაქებულია, გული სწრაფად უცემს და სიხარულით მოდის დედამიწისკენ. ყველას გვეფერება სახეებზე, სიყვარულით გვეთამაშება და ცოტას გვაბრაზებს კიდეც. მერე იღლება და ნელ-ნელა კარგავს აღტაცებულობის გრძნობას – მონოტონური ხდება. რაღაც პერიოდი თანაბრად მოდის: წკაპ, წკაპ, წკაპ. მერე ეგეც ბეზრდება. ეხ, როგორ ვგავართ ადამიანები წვიმას. ყოველთვის გადავიღებთ ხოლმე. და მერე სამყაროც შრება. ხანდახან გვალვებიც იცის. ეს მაშინ, როცა სულ გადავიღებთ ხოლმე.
ახლა სიამოვნებით წამოვიდოდი წვიმად შენს სამყაროში. შენს გამხდარ სხეულს თბილად მოვეფერებოდი, ლავიწის ძვლებზე პატარა ნაკადულებად ჩამოგეღვენთებოდი, სწორ და გრძელ ფეხებზე კი წვეთებად შეგაშრებოდი. შენს თმებშიც სიამოვნებით დავიბუდებდი. გავიჟღინთებოდი შენი თმების სურნელთან და მერე შიგადაშიგ ჩამოვვარდებოდი წვეთებად და შენს პატარა, ბავშვურ ცხვირზე დავეცემოდი. შენ გაგეღიმებოდა, რადგან ვიცი, რომ ყოველთვის გეღიმება, როცა თმაში დარჩენილი წვიმის წვეთი ცხვირზე ჩამოგიგორდება ხოლმე. მაგრამ შენ ახლა მზეს ელი. და მეც ჯერ ვერ ვიწვიმებ და გემრიელად ვერ მოგეფერები.
წვიმამ გადაიღო. ხალხმა ქოლგები შეინახა. ან საერთოდ რათ უნდოდათ ქოლგები? წლებია წვიმაში არ უსეირნიათ. მერე რატომღაც უკვირთ, რატომ არ ვართ ბედნიერებიო. ყველას უყვარს წვიმა და ყველას უნდა სეირნობა. მერე სხვა რაღაცები და ვიღაცები უშლიან ხელს და ამიტომ… აღარავინ აღარ სეირნობს. თითქმის აღარავინ.
მე ჩემ გოგოსთან ერთად ვსეირნობ ხოლმე. ხელს მოვკიდებ და დაუფიქრებლად ვიწყებთ სიარულს. მე თვალებში შევციცინებ და ვუღიმი. მომენტებში დებილი მგონია საკუთარი თავი. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ვფიქრდები, რომ ღმერთმა უწყის სიხარულისგან უკვე რამდენჯერ დამრჩენია პირი ღია. ჩვენ უსიტყვოდ ვსველდებით ზაფხულის წვიმის ნაზი წვეთებით. “არ გადაიღოს რა” – ორივე ერთდროულად ვფიქრობთ, უჩუმრად. მერე ცოტ-ცოტას ორივე ვტირით. ოღონდ ვერ ვატყობთ ერთმანეთს ან უბრალოდ საკუთარ თავს ვარწმუნებთ, რომ ეს მხოლოდ წვიმაა. ვტირით, იმიტომ რომ ჩვენ თვითონაც არ გვჯერა ბედნიერების. არ გვჯერა, რომ როგორც იქნა გაწვიმდა. გადაუღებლად. კოკისპირულად. გვინდა სულ წვიმდეს.
ნახე, ყვავილები. შენ თმებში ჩაბნეული ყვავილები. წვიმიანი ყვავილები. უკვე აღარც ვიცი, ყვავილის სურნელი მახვევს თავბრუს თუ შენი თმების ჰაეროვანი არომატი. სახლზე რომ ვოცნებობდით, ტყეში მდინარის პირას, უკვე გვაქვს. ხო გვაქვს. მომკიდე ხელი. თვალები დახუჭე და მომენდე. ხომ ლამაზია ჩვენი სახლი? ისეთია როგორიც გვინდოდა. მყუდრო, ძველებური და წარსულის სუნიანი. მოგონებების სუნიანი. ვგიჟდები ჩვენი თითოეული შეხების გახსენებაზე. ყველაფერს თავიდან ვგრძნობ: ბავშვურ ნერვიულობას და ღელვას, ატმისფერ ვნებას და შენ სუნს. ასეთ მომენტებში ჰაერი ზედმეტი რაოდენობით მომეწოდება და მეშინია, რომ სუნთქვას ვეღარ შევძლებ. თუმცა შენ მეხმარები: თვალებში მიყურებ და უჩუმრად, წამწამების ნაზი მოძრაობით მახვედრებ, რომ გიყვარვარ და შენგან მიღებული ჰაერი ვერაფრით ვერ იქნება ზედმეტი. მეც გაბედულად ვიმართები წელში და ვიწყებ სუნთქვას. თავისუფლად სუნთქვას. ჩვენ ერთად ვსუნთქავთ, თანაბრად გვებურცება სხეულები და ასევე თანაბრად, ოდნავ აღელვებულად და ოდნავ ხმაურიანად გვებერება ნესტოები. შენ სველი ხარ. მეც სველი ვარ. მოდი არასდროს გავშრეთ. იწვიმოს, სულ იწვიმოს. და მე გპირდები, რომ ჩვენ ყოველთვის გვექნება სახლი ტყეში, მდინარის პირას. შენ და მე. მე და შენ. ხო, და კიდევ წვიმა, რა თქმა უნდა.

Advertisements

Read Full Post »

ოხ რა. შენი გამოსწორება არ შეიძლება. იმენა კიბო ხარ. აი დააჯდები ადამიანს და მორჩა, აღარ მიდიხარ. იმ სტუდენტს გავხარ, ბოლო ლექციებზე ლექტორს რომ ტვინს უბურღავს, ნიშანი დამიწერეო. მერე ლექტორიც ნებდება და უწერს. ან არ ნებდება და გემრიელ გინებას იღებს სანაცვლოდ. არავის უყვარს კიბოები. ალბათ არც შენ დაგევასებოდა, უბრალოდ საიდან მიხვდები ამას, შენ თვითონ კიბო ხარ.
ჩასაფრებული ნაძირალა რომ გიწოდო გაგიტყდება? ხო რა იყო, ნაძირალა ზრდილობიანი სიტყვაა. აბა რა უნდა გიწოდო? ჩასაფრებული განდონი? ცუდად ჟღერს რა. თანაც ეს განდონი სულ ქართულ ანბანთან ასოცირდება და თავი სკოლის მოსწავლე მგონია. არადა უკვე მეექვსე წელია სკოლა დავამთავრე. იქ კიდევ სკოლაში სულ იყო ფრაზები: “აბა ანბანის მოყოლა დაიწყე რა, იცი როგორ, აი “ან, ბან, გან…” მერე იყო სიცილი: ჰაჰაჰააა, განდონ, განდონ. კაი იყო ბავშვობა. განდონზე გვეცინებოდა. ახლა კიდევ აღარ. ნუ არც ისე.
მოკლედ ხანდახან მგონია, რომ შენი კიბოობის გარეშე ცხოვრება უკეთ მექნებოდა აწყობილი. შენ მომაჯდები და პიზდეც, იმენა და კანცა მხმარობ, სანამ სულს არ ამომხდი. მიმიშვი რა. ცოტა მამხიარულე, მასუნთქე, არჩევანი გამაკეთებინე. არა ბაზარი არაა, არასდროს არ გითქვამს, ეს არ გააკეთო ან ის არ გააკეთეო, მარა პრობლემაც სწორედ მაგაშია. შენ ის კიბო ხარ, ვერაფერს რომ ვერ მაწყვეტინებს. არ ვიცი რა მინდა, მწვადი თუ შამფური. მერე იზმენებში ვვარდები. ვაიდა შამფური გავაფუჭო? და ვუიდა მწვადი დავწვა? ვაი და ვუი შენ, ჩამოყალიბდი რა ძმაო. ის ანეგდოტი მაინც არ იცოდე, ტიპმა სიბნელეში ორჯერ რომ აიღო პირში. ხოდა ჩამოყალიბდი იტოკში. ყველასათვის კარგი იქნება, ასიანს ვბაზრობ.
ხოდა რა არჩევანი, ღადაობ? წვერი გავიპარსო თუ არა, იმას ვერ ვწყვეტ. და შენ მეუბნები ცხოვრებაში რამე სერიოზული არჩევანი გააკეთეო? წადი შენიც! ვაფშე ვინ ხარ? კიბო ხარ, მეტი რა?! მეტი არც არაფერი. ჩემ გარდა ვერავინ გხედავს და ზნაჩიტ ვერავინ გაღიარებს. დაჟე ახლა შენზე რომ არ ვწერდე, მომავალშიც ვერავინ გაიგებდა, რომ კიბო ხარ, რომელიც შემომიჩნდი. ხოდა სანამ რამე ისეთი მოიფიქრეს, რომ მოგსპონ, ცოტა ტრაკი დააყენე და ნუღარ ამშლი ნერვებზე რა. თუ არა და იცოდე, რომ გავიგებ როგორ მოგიღო ბოლო და მერე პიპეც!
უკრაინაში ამიხსნეს გინებების სერიოზულობა თანმიმდევრობის მიხედვით. კაპეც –> პიპეც –> პიზდეც. ეს პიზდეცი იმენა სერიოზული ვეშია. ყველა არ ამბობს. ან ამბობს და სახალხოდ ერიდება. იგივე თემაა რაც ჩვენთან გინება: ქუჩაში შეიგინები, ცუდი ტიპი ხარ. მარა სახლში ყველა ყველას აგინებს. უფრო ხშირად ცოლებს აგინებენ. სულ მინდოდა ეს მეთქვა პირში იმ ქალებისთვის, რომლებიც წუწუნებენ, რომ ქმრები ცუდად ექცევიან: გათავისუფლდით რა ქალებო და გადააგდეთ ეგ თქვენი იდიოტი კიბოები, რომლებიც ალბათ გეუბნებიან, რომ ჯერ არ გინდათ არაფერი რადიკალური. დაიკიდეთ! იმენა დაიკიდეთ! ადექით და სახეში შეაფურთხეთ მოძალადე ტიპებს, პირში უთხარით, რომ არ გაკმაყოფილებთ მათი პენისების მოხერხებულობა და რომ ყოველთვის გინდოდათ თქვენს მეორე ნახევარს თქვენთვის გემრიელი კუნილინგუსი გაეკეთებინა. სანამ ამას არ ეტყვით, იქამდე მიიღებთ გინებას და იქამდე გეყოლებათ კიბოები.
დაუმუღამეთ კაეშნიან საღამოებს. მაგარი სიტყვაა კაეშანი. თვითონ გრძნობა ვაფშე ღვთაებრივია. ეჭვია მაქვს ღმერთი რომ ლუდს იგონებდა, იმ დროს კაეშანში იყო. აი იმენა ლუდია კაეშნის სასმელი. რაც უფრო მეტს სვავ, უფრო მეტი კაეშანი გეუფლება. ხოდა მერე ეს კაეშანი უფრო გისწორებს, ვიდრე ლუდის გრადუსი. ეგრევე აქვს პრიხოდი. აი ეგრევე. რა წამალი, რა ნარკოტიკი. ლუდი და კაეშანი. იმენა გარანტირებულია კარგად ყოფნა. მარა თავიდან სარისკოა. ყველა ვერ უმუღამებს კაეშანს და ზოგი მერე იმენა აფრენს. მე მაგრად დავუმუღამე კაეშანს.
ოქტომბერში არჩევნებია. მოვა ბიძინაჩემი და პიზდეც. ჰაჰ. სასაცილოა. ბიძინაჩემი არა სტეფანე და სამი გოგო. რა ბიძინაჩემი. დაიკიდეთ ვაფშე ეგ თემა. პოლიტიკა, შმოლიტიკა. ადექით, ტრაკი გაანძრიეთ და ეცადეთ ყოველდღიურად იცხოვროთ ისე, როგორი ქვეყანაც გინდათ რომ გქონდეთ. მოიცა რა. თან გინდა ევროპა, დემოკრატია, თანასწორობა და ამავდროულად სიამოვნებით იყენებ ნაცნობობას სადმე ურიგოდ შესასვლელად? არავის ტრაკში არ გაერჭო მაგ შენი ორმაგი სტანდარტებით რა. მაგარი ბანძი ტიპი ხარ. ორმაგი ტიპი ხარ.
არჩევანის გზაჯვარედინი. ბევრი ბევრი არჩევანი. უხ. ტეხავს. სადაა მაგდენი ფიქრის დრო და საშუალება. რა ვქნა? პოსტის წერისასაც კი იმაზე ვფიქრობდი, რაზე დამეწერა და საბოლოოდ გადაუწყვეტელობის გამო ყველაფერზე დავწერე. ასეთი ვარ. გზაჯვარედინები მაბნევს. ნუ მომცევთ არჩევანის უფლებას. ან თუ მომცემთ, ორზე მეტი შესაძლო ვარიანტი არ იყოს რა. სიმარტივე – არჩევნის გზაჯვარედინის ამოცანის ამოხსნის საუკეთესო ხერხია. საუკეთესო და თან მიუღწევადი. ჰეჰ.

Read Full Post »

უძილობა. უმოქმედობა. უძლურობა. უგულებელყოფა. უანგარობა. უაზრობა. უშვილობა. უტყუარობა. უნდაგავაკეთოფეხებზემკიდიობა. უძრავ-მოძრაობა. უდედობა. უმამობა. უწყლობა. უსაჭმლობა. უჭმლობა. უსაშველობა. უგუნურობა. უსაქმურობა. უბედურება. უსაყვარლესობა. უნდაჩაგყპალოობა. უნდაყურზეგიკბინოობა. უსექსობა. უზენაესობა. უღმერთობა. უკვდავება. უიშენგენაცვალექართველობა. უიმედედარასგავსესსირობა. უუარობა. უქალობა. უუთოობა. უხაჭაპურობა. უკუღმართობა. უკანგაიკეთეშენიფულობა. უნდაგადაცუროზღვაობა. უკუნეთისობა.

Read Full Post »