Feeds:
Posts
Comments

დაასხი, დაასხი, ერთი კიდევ დავლიოთ. მერამდენე ჭიქაა? რავიცი, რეებს მეკითხები. ვერ ხარ შენ მგონი.

Advertisements

ზამთრის სიცივე ძვლებში ატანდა. დიდი ზომის შალის ჯემპრე მუხლებამდე უფარავდა სხეულს. აბუზული იდგა აივანზე და სივრცეში მზერით ეძებდა მზის სხივებს. სულ ტყუილად. ზამთარმა მკაცრი ჰეგემონია დაამყარა. მზის სხივებზე გრაფიკი დაწესდა. სხვა რა გზა ჰქონდა, სიგარეტის ახლადგახსნილი კოლოფი ამოიღო და ერთ ღერს მოუკიდა. ნაფაზი დაარტყა და სასიამოვნო გემო იგრძნო. მაქსიმალურად დიდხანს შეიკავა თავი ამოსუნთქვისგან და მერე “ჰუუუ”, ნაზად გამოუშვა სიგარეტის ბოლი. სიგარეტის ბოლი არ უყვარდა. სადგურებზე ორთქმავლების გამოშვებული კვამლი ერჩივნა. ბევრად. ბოლომდე კომფორტულად ვერა და ვერ მოეწყო. სიგარეტი საკმარისად ვერ ათბობდა. სიცივე მაინც ახერხებდა მისი ყურადღების გაფანტვას. მოიფიქრა. სახლში შებრუნდა, მძინარე მეგობრებს ფრთხილად გადააბიჯა, არცერთის გაღვიძება არ სურდა, ჯერ მხოლოდ დილის 6 საათი იყო. ოთახის კუთხეში მიგდებული აიპოდი და ყურსასმენები აიღო და აივანზე დაბრუნდა. ყურსასმენებს ბევრი დადებითი მხარე აქვს, მათ შორის ისიც, რომ ყურებს გითბობს. კომფორტულად მოირგო ისინი და აიპოდში საყვარელი ფლეილისტი ჩართო. She’s only happy in the sun – ფლეილისტის სახელი მაქსიმალურად გადმოსცემდა მის შინაგან მდგომარეობას. მზე ენატრებოდა. საშინლად ენატრებოდა. ყურსასმენებიდან მუსიკა სასიამოვნოდ ჩაეღვარა სულში და სიგარეტის გემრიელ ნაფაზებთან ერთად, ზამთრის აუტანელი სიცივე და სიგარეტის ბოლიც ნელ-ნელა დავიწყებას მიეცა. ფიქრობდა მზიან დღეებზე და იმაზე, რომ სადღაც ადამიანები პლაჟებზე იწვნენ და ირუჯებოდნენ, კიდევ უფრო სადღაც კი ბავშვები ტანშიშვლები თამაშობდნენ ფეხბურთს სკოლის ეზოში. დაფიქრდა და გაეღიმა. მშვიდად. წყნარად. ნაფაზის დარტყმისას თვალებს ოდნავ ჭუტავდა და ეს ძალიან უხდებოდა. თუ ადამიანს მოკლე თმები უხდება, ის ნამდვილად ლამაზია. მას მოკლე თმები ძალიან უხდებოდა.
ქუჩაში ხალხს ყოველთვის აკვირდებოდა. ისინიც ამჩნევდნენ მას, მაგრამ ისე, ზედაპირულად. “რა კარგი გოგოაო” – გაიფიქრებდნენ დედები, ბებიები. დროებას ჩამორჩენილები – “რა ბიჭურად შეუჭრია თმები, არადა რა კარგი გოგოაო”. ბირჟავიკები – “ვახ მოკლეთმიანი ნაშა რა პონტია, ბიჭიაო?”. ამ ყველაფერზე ეღიმებოდა. ზედაპურილობაზე ეღიმებოდა. თვითონ კი ყველას და ყველაფერს აკვირდებოდა. ბავშვობაში პატარა პრინცი წაიკითხა. მერე კიდევ წაიკითხა. უფრო მერე კიდევ. პატარა პრინცი კაი ტიპიაო, გაიფიქრა პირველ წაკითხვაზე. მეორეზე მიხვდა, რომ პატარა პრინცი თვითონ იყო. მესამეზე კი იმაზე დაფიქრდა, რომ ვარდისთვის წყალი ყოველთვის უნდა დაესხა. ამიტომ აკვირდებოდა ხალხს ქუჩაში და უხაროდა, როცა ვინმეს სახეზე ბედნიერებას და სიხარულს ამოიკითხავდა. პირველად ბიჭმა რომ სახლთან მიაცილა და გაუბედავად, მაგრამ მაინც აკოცა, მთელი საღამო გაღიმებული იყო. ამიტომაც იცოდა, რომ ადამიანების სახეზე ქუჩაში სიარულისას უცბად გაჩენილი ღიმილი მხოლოდ იმას თუ ნიშნავდა, რომ ვიღაცამ სადღაც პირველად აკოცა თავის გულისსწორს. წვრილმანებში დანახული ბედნიერებები ყველაზე მოცულობითია. პარადოქსულია ბედნიერება. ვერ ხსნი. ვერც ის ხსნიდა. დადიოდა თბილისის ქუჩებში, მოკლედ შეჭრილი თმებით და ტანზე გამოყვანილი შარვლებით. ბევრი მეგობარი ყავდა, მაგრამ ყველაზე ერთგულად მაინც საკუთარ აიპოდს და მასში შექმნილ ფლეილისტებს მიიჩნევდა. “Cheers Darlin” – ნისლიანი საღამოებისთვის, როცა ირგვლივ ყველა სვამდა, თვითონ კი ფანჯარასთან იჯდა და ბურუსში გახვეულ ხეებზე მოხტუნავე ციყვების დანახვას ცდილობდა. “Where are we now” – მელანქოლიური დღეებისთვის, როცა ყველაფერი ლურჯდებოდა და ბუნდოვანდებოდა. “True love waits” – ბავშვური რწმენა რომ არ დაეკარგა. და რაღა თქმა უნდა “She’s only happy in the sun” – ზამთრის ცივი დღეების დასამარცხებლად და საკუთარ თავში ზაფხულის მზიანი დღეების გასახსენებლად.
ახლაც აივანზე იდგა, უსმენდა ბენ ჰარპერს და თბილისის ქუჩებში, ჯინსებსა და კედებში მოსიარულე გოგოს გახსენებაზე გემრიელად ეღიმებოდა. სიგარეტის ნაფაზები დასასრულს მიუახლოვდა და სადაცაა სიმღერაც მივიდოდა ბოლო ნოტამდე. ჰორიზონტზე კვლავ არ ჩანდა მზის სხივები. ის კი ოდნავ მოჭუტული თვალებით, მაინც ოპტიმისტურად იყურებოდა სივრცეში და იცოდა, რომ ზამთრის სიცივეს ყოველთვის თან სდევდა სითბო. თანაც ისიც კარგად ახსოვდა, რომ იმ მომენტში, სადღაც შორს, რომელიმე ოკეანის სანაპიროზე, ზაფხულის სიცხისგან დაღლილი ადამიანები სიცივეს ნატრობდნენ და შურდათ მისი, რომელიც თბილ შალის ჯემპრეში შეფუთული და სიგარეტითა და აიპოდით შეიარაღებული, მაქსიმალურად ცდილობდა გამკლავებოდა სიცივეს. ასეა, ჩვენ ყოველთვის გვაქვს რაღაც, რაც სხვას სურს. ამის გახსენებაზე გაეღიმა, სიგარეტი ჩააქრო, ყურსასმენები მოიხსნა და სახლში შებრუნდა. დრო სწრაფად გასულა. უკვე რვა ხდებოდა. მეგობრები სამსახურებში იყვნენ წასასვლელები. ბოლოჯერ დახედა სხვადასხვა სასაცილო პოზებში მძინარეებს, ეშკამურად ჩაიღიმა, ღრმად ჩაისუნთქა და დაიყვირა: “ჰეეეიიი!”

მიმღერე. მშვიდად. აი ისე, ძილისწინ რომ უმღერიან ხოლმე ადამიანებს. უკვე დიდი ხანია ვერ ვიძინებ. სასმელი ფიზიკურ ძილს კი იწვევს, მაგრამ სიზმრებში მაინც გრძლედება შფოთვა და საკუთარი თავის ტანჯვა. რატომ? რისთვის? მე? ის? მაინცდამაინც მე? ისევ? წარსულის ლანდები და ადამიანები, რომელიც არასდროს დამტოვებენ. ჩემი ბრალია. არავის და არასდროს არ უნდა მიეჯაჭვო. არავინ და არაფერი არ უნდა დააყენო შენ სულიერ სიმშვიდეზე წინ. ეხ, კი ვიცი ეს ყველაფერი, მაგრამ რთულია. ძალიან რთულია. ბოლოს აღმოჩნდება, რომ მე უფრო მიყვარს, მე უფრო ვუწევ ანგარიშს, მე უფრო ვფიქრობ მასზე. ის კი ადგება და ვითომც არაფერი, მე შენ არ აღგიქვამ სერიოზულად და წავა ან უფრო უარესი, გულს მატკენს. კარგი იყო ერთად, კარგი იყო ჩვენ, ახლა მე სხვა ჩვენ მაქვს, ნახვამდის. ნახვამდის, მაგრამ მართლა “ნახვამდის”? სულ მიჭირს ნახვამდის თქმა. ასეთ მომენტებში კი განსაკუთრებით ვფიქრობ ყველაფერზე, რაც აქამდე დადებითი და კარგი გადამხდენია. კარგი იყო ადრე. ახლა ცუდადაა ყველაფერი. ახლა ცივია ყველაფერი. ხანმოკლე გამონათებები და ბედნიერების ძებნაში რამდენიმეწუთანი სიხარულის შეძახილები: როგორც იქნა, ბედნიერი ვარ! მერე ხვდები, რომ ჯერ არ იცი მართლა ბედნიერი ხარ თუ არა. ან კი როდისმე გეცოდინება, ხარ თუ არა? ბედნიერება უნდა იგრძნო და არა გააანალიზო. “Happiness only real when shared”. მე ვის გავუზიარო? აი სანამ გამზიარებელი არ მეყოლება, ვიქნები ასე, ჩემთვის, ჩუმად ან ხმაურიანად ჩუმად. ვეცდები არავინ შეგაწუხოთ, მთავარია ამ უძილობამ გამანებოს თავი. არა რა უნდა? ის არ მეყოფა, რომ აქამდე ვერ ვიპოვე საკუთარი თავი? ბედნიერებას და სხვა სულიერ ფუფუნებებს რომ დავანებოთ თავი.

სარკეში ვეღარ ვცნობ საკუთარ თავს. სხვანაირი ვარ. სიცილი დამავიწყდა. ნამდვილი სიცილი. ისე კი ნუ იტყვი, სულ ვიცინი. არ მიყვარს, როცა ხვდებიან, რომ ვერ ვარ. ამ დროს სულ ვიცინი. ზედმეტსაც კი ვიცინი. კარგი ბიჭი ვარ მე. დამჯერი, მომღიმარი, ზრდილობიანი, თავაზიანი. ეხ. ხანდახან მინდა ვიყო აგრესიული, პირდაპირი, უხეში, უზრდელი. ხანდახან ასე უფრო ადვილია, ალბათ. ზედმეტი წინდახედულობა, ზედმეტი ზრდილობა და ზედმეტი სხვების პატივისცემა ცუდია, ხანდახან. ალბათ. მოდი რა ყველაფერი პირდაპირ ვუთხრათ ერთანეთს. მოდი. მოდი. შენ თვითონ მოდი, თუ კაია. ჩემგან რა გინდა. გამანებე თავი. უკვე ნევროზი მაქვს. ვერ ვთოკავ ნერვებს. დაასხი მაგის დედაც, დავლიოთ, მაინც არ მეძინება. ანდა რა დამაძინებს, როცა ვიცი, რომ ბედნიერების ყველა შანს ქარს გავატანე. ახლა ერთი რიგითი ლუზერი ვარ. როგორ იქნება ნეტა ლუზერი ქართულად? წაგებული? დამარცხებული? არ ვიცი. ცუდად ჟღერს. ლუზერი უფრო ის ტიპია, სულ რომ აგებს. ხოდა ეგ ვარ, ლუზერი ვარ. ოღონდ მე უკვე მთელი ჩემი ცხოვრების “სტავკა” წავაგე: ჩემი ბედნიერება. აღარც კი ვფიქრობ, რომ ოდესმე ბედნიერი ვიქნები. უფრო მტკივნეულია, როცა იმედი გაქვს ბედნიერების. ახლა ნაკლებ მტკივნეულია, იმედი მაინც აღარ გამიცრუვდება. თან ასე უფრო მარტივიცაა, ერთადერთი საზრუნავი ისღა დამრჩა, როგორ დავიძინო ამ ღამეს. მითუმეტეს მთელი დღის მანძილზე მიღებული ლუდის რაოდენობა უკვე აღარ მშველის. ეგეც ხომ ბედის ირონიაა. თავიდან ერთი კათხა ლუდით კარგად ვგრძნობდი თავს. მერე ორით, სამით, ოთხით და ა.შ. ამის მერე საბოლოოდ მივხვდი, რომ ბედნიერება სხვა რეისით მგზავრობს, ჩემგან შორს და თანაც სულ სხვა მიმართულებით. მე ისიც მეყოფა, რომ შემიძლია წარსულზე ვიფიქრო და ვთქვა, რომ რაღაც დღეები მაინც ვიყავი ბედნიერი. ეგეც მეყოფა. და როგორმე ამ უძილობასაც გადავიტან. ვის არ მოსვლია. უძილობა. უძილობა და გამოცლილი ლუდის ბოთლები. ყველაფერი გადაბმულია ერთმანეთთან. მე და ჩემი მოგონებები. მე და ჩემი ლუდის ბოთლები. ლუდის ბოთლები და მოგნებები. და უძილობა, რომელიც არაფრის დიდებით არ მტოვებს და მგონი არც აპირებს. მოდი თავი დაგადო, მოდი. ნუ გარბიხარ. ეხ. ისევ უძილობა შემრჩა თავქვეშ. ლუდის ბოთლები კი კვლავ საწყალი და ცარიელი სახით იყურებიან. იციან, რომ მათ მალე ახალი ლუდის ბოთლები შეცვლიან, სავსეები, დროებით, მაგრამ მაინც სავსეები. მერე ისინიც ისტორიას ჩაბარდებიან და ასე იქნება მანამ, სანამ უძილობასაც არ მოვბეზრდები და ასპარეზს სიკვდილს არ დაუთმობს. სიკვდილი კი, დიდი იმედი მაქვს, რომ ახალი ცხოვრების დასაწყისია, თორემ მოწყენილი და უბედური აქაც საკმარისად ვარ.

მე შენს პლეილისტს ვუსმენდი ხოლმე და ყველაფერი სწორედ აქედან დაიწყო. ვიჯექი და ვუსმენდი შენს შერჩეულ მუსიკას, რომელიც ასე შინაური იყო ჩემთვის. მერე ერთად ვსეირნობდით, ხელჩაკიდებულები. მერე ბევრს ვლაპარაკობდით. მერე მე ავირიე. ავირიე და რა თქმა უნდა ხელიხეჩაკიდებულებიც ვეღარ ვსეირნობდით. საუბარსაც მოვუკელით. ბოლოს შენი პლეილისტიც წავშალე და ახლა მარტო ვზივარ, საკუთარი კომპიუტერის მონიტორთან, ფეხებთან გამათბობელი მიდგას და ზეპირი მახსოვრობით ვცდილობ იუტუბზე მოვძებნო ის სიმღერები, რომელიც შენ შედგენილ პლეილისტში შედიოდა. ვიცი, რომ ამ სიმღერების მოსმენა არც ჩვენ ხელიხელჩაკიდებულ სეირნობას დააბრუნებს უკან და აღარც შენ ჩამეხუტები არასდროს, მაგრამ მე მაინც ვზივარ და ვუსმენ იმ ერთ სიმღერას, რომელიც ყოველთვის დამაკავშირებს შენთან.
დღეს იმ ქუჩასთან ჩავიარე, ჩემ ცხოვრებაში ყველაზე ცუდ დღეს რომ ვიყავი შენთან ერთად. შენ არ იცი, მაგრამ მე ვიცი, რომ მაგ დღის შემდეგ ავირიე მე და მაგ დღის შემდეგ ნელ-ნელა გავუშვით ერთანეთს ხელი. გავუშვით რა, მე გაგიშვი. საშინელი დღე იყო. იმ ქუჩამ კი დიდი ხნის მივიწყებული ჭრილობა სადღაც გულის მიდამოებში კვლავ შემახსენა. გავიხსენე ის სადარბაზო, სადაც ვისაუბრეთ. მგონი ბოლოჯერ. ყველაფერი აღვიდგინე. ყველაფერი და მერე კიდევ ერთხე მივხვდი, რომ დებილი ვარ. საერთოდ ამბობენ, კარგია როცა ხვდები რა შეცდომა დაგიშვია ცხოვრებაშიო. შეიძლება კარგია, მაგრამ რა მხრივ? ვიცი, რომ შენთვის ხელის გაშვება ჩემი ყველაზე დიდი შეცდომაა, მაგრამ ეს არაფერს ცვლის. შენ ახლა სხვასთან ხელიხეჩაკიდებული დადიხარ, მე კიდევ კომპიუტერის მონიტორთან გამათბობელი მათბობს და შენთან ასოცირებული სიმღერები კი ყურსასმენებიდან ნოსტალგიურად ჩაედინება ჩემში.
მინდა რომ ახლა იყოს ის დღეები, პირველად რომ მოვისმინე შენი პლეილისტი და მერე მთელი დღეები მას რომ ვუსმენდი. ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ალბათ ყველაზე ბედნიერიც, არ ვიცი. შედარებები ყოველთვის მიჭირს. და საერთოდ ადამიანს მგონი ავიწყდება ბედნიერება. თუ არა? კი. მე მგონია რომ კი. ავიწყდება კონკრეტული ფაქტები. უბრალოდ ახსოვს, რომ კარგად იყო, რომ ბედნიერი იყო. თუმცა საკმარისია რაიმე წარსულთან დამაკავშირებელი გამოჩნდეს მის ცხოვრებაში, იქნება ეს ნივთი, ნაცნობი ქუჩა თუ შესახვევი, ან სულაც მელანქოლიური სიმღერა, და ეგრევე ყველაფერი ბრუნდება. თავში ქაოსია, ფიქრები “რატომ? რატომ? რატომ?” და კიდევ “რატომ?”. მეტს ვერ ახერხებს გონება, გული ზედმეტად სწრაფად ფეთქავს.
ერთხელ ერთმა კარგმა ადამიანმა მითხრა, რა ცუდია რომ ყველაფერი ისე არ ხდება, როგორც ფილმებშიო. უფრო ცუდი ალბათ ისაა, რომ ვიცით, “ყველაფერი ისე არ ხდება”, თუმცა მაინც ყოველთვის ველით, რომ “ყველაფერი ისე მოხდეს”. უცნაური არსებები ვართ ადამიანები. ძალიან უცნაურები.


საათი სამ საათსა და ჩვიდმეტ წუთს უჩვენებს. ვემზადები გასამგზავრებლად. სულ რაღაც 4 საათში ჩემი თვითმფრინავი ჰაერში აფრინდება და ჯერ სტამბულში, შემდეგ ბაზელში და იქიდან უკვე მატარებლით სტრასბურგში აღმოვჩნდები. ცხოვრება სურპრიზებითაა სავსე. ერთი თვის წინ აზრდაც არ მომივიდოდა, რომ ახალ წელს საფრანგეთში შევხვდებოდი.
ბოლოს საფრანგეთში 4 წლის წინ ვიყავი. მახსოვს საქართველოში დავბრუნდი თუ არა, ომი დაიწყო. ხუმრობით ვეუბნებოდი ჩემ თავს “რა იყო შე ჩემა, ომი მოუტანე ქვეყანას-თქო?”. მარა სახუმარო რა იყო. ეგაა რა. სიმწრის დროს უფრო მეტად ვხუმრობთ ხოლმე. ყოველ შემთხვევაში ვცდილობთ. დღეს საფრანგეთში მივდივარ. მერე 21 დეკემბერი მოდის. ვითომ საფრანგეთში ვეტყვი ჩემ თავს ხუმრობით რაიმე მსგავსს? მაგალითად: “რა იყო შე ჩემა, არეულობა მოუტანა ამ საათივით აწყობილ ქვეყანას?”. არა მგონია. 21 დეკემბერს თუ რამე მოხდა, ეს მხოლოდ ზომბი აპოკალიფსი შეიძლება იყოს. ზომბი აპოკალიფსის კი სულაც არ მეშინია. წიგნები წავიკითხე და ვიცი, როგორ დავამარცხო ზომბები. აი ასე.
არ მიყვარს მგზავრობ. უფრო სწორად ის მომენტი არ მიყვარს, სადღაც რომ ხარ მიჩვეული და მერე სხვა “სადღაც” რომ მიდიხარ, სადაც ის ახალი “სადღაც” შენი ძველი “სადღაცის” სრულფასოვანი შემცვლელი უნდა გახდეს. მერე იქ რომ მიეჩვევი, სადღაც, უკვე უკან დაბრუნებისას მიჩვეულ “სადღაცს” უნდა გადაეჩვიო და ახალ “სადღაცს” უნდა მიეჩვიო ისევ. მოკლედ რა. ასე სითბოს ძიებაში ნელ-ნელა ვემსგავსები ფრინველებს, რომლებიც მუდმივად სითბოს ძიებაში არიან. სადაც სითბოა, ჩემი ფრთებიც იქით მიმაფრენენ. რა პოეტურია, ღმერთო ჩემო.
ბებიამ შემოვიდა ოთახში, ხომ არ დაგაგვიანდაო. ბებიამ არ იცის, რომ თვითმფრინავით მივდივარ. ეშინია თვითმფრინავების. ერთხელ, როცა გაიგო, რომ უკრაინაში თვითმფრინავით წავედი, დედაჩემს უსაყვედურა – შვილს ასეთ ამბავში როგორ უშვებ, დედა არ ხარ, არ ნერვიულობო?! მას მერე დედა ცდილობს საკუთარი იმიჯის გამოსწორებას ბებიაჩემის, ანუ იგივე დედამისის თვალში და ეუბნება, რომ შვილს, ანუ მე, სამგზავროდ აღარ უშვებს თვითმფრინავით. კიდევ კარგი მატარებელი და მანქანა ბებოს მოსაწონ ტრანსპორტთა სიაში შედის, თორემ ველოსიპედით რა ჩამიყვანდა საფრანგეთში.
კარგი ქვეყანააო საფრანგეთი, ასე მითხრეს. მეც ეგრე მახსოვს პრინციპში. იცი როგორი ქვეყანაა? აი მეტროდან რომ გამოდიან, კარებს ხელს არ უშვებენ და გელოდებიან, სანამ შენც მიხვალ. თუ შემთხვევით გაეშვათ ხელი, ბოდიშს გიხდიან. მერე შენ მადლობა უნდა გადაუხადო. მშვნეიერია. მადლობა-ბოდიშის რეჟიმში ცხოვრება ბევრად უფრო მშვიდია. ბევრად უფრო საინტერესოც. ყველა თამაშობს ცოტ-ცოტას და კარგია. აკვირდები, ვინ უფრო კარგი მსახიობია და ვინ იმსახრებს ოსკარს და ვინ ჟოლოს. საქართველოში რომ დავბრუნდი, მაღაზიაში შევედი და გამარჯობა ვუთხარი გამყიდველს. მერე მადლობა. არ მიპასუხა. მერე ქუჩაში გამოვედი და ვიღაც ტიპები ცუდად იდგნენ, გზას მიღობავდნენ. ბოდიში-მეთქი ვუთხარი და ველოდებოდი როდის გაიღიმებდნენ, მეტყოდნენ “პირიქით, ჩვენ ბოდიშიო” და გამატარებდნენ. ნურას უკაცრავად. აგერ გვერდულად გაგვიარეო, სახეებით მითხრეს და მეც უხმოდ გავუარე გვერდიდან, გაჭირვებით. მას მერე აღარ ვეუბნები არავის ბოდიშს. მარტო მეგობრებს. იმათაც ხანდახამ უკვირთ. არადა საფრანგეთში ჩემ მეგობარს რომ ვკითხე რომელი საათია-მეთქი, მითხრა “გეთაყვა უნდა დააყოლო ხოლმეო”. მერე აღარ მეშლებოდა. კაი ხალხია ფრანგები. კაი ქვეყანაა ფრანცია.
უკვე 3:36 გამხდარა. წავედი ახლა, ჩავალაგო ჩემოდანი. თორემ დავრჩები ასე და ვეღარ წავალ საფრანგეთში და მერე ვეღარ შევადრი 4 წლის შემდეგ ნანახ საფრანგეთს ჩემი ბავშვბოსი ფრანციას. ოღევუაღ და ბონ ნუი თქვენ. ბონჟუღ საფრანგეთს.

Bird of sorrow

გავიღვიძე. სიცარიელის სუნმა შემაწუხა. მიმოვიხედე გარშემო და ოთახი გუშინდელივით უმოწყალოდ სევდიანი და მარტოსული მეჩვენა. ქუჩიდანაც გუშინდელივით აღარ ისმოდა მანქანების ხმაური და ხალხის ნერვიული მიმოსვლით გამოწვეული შრიალი. უკვე ერთი თვეა ნელ-ნელა ვეჩვევი ახალ რეალობას – მე მარტო ვარ. ყველაფერი რაც აქამდე არსებობდა – უაზრობად იქცა. ყველა ვინც აქამდე აზრს მატებდა ჩემ ცხოვრებას – უბრალოდ გაქრა.
ზანტად ვდგები ლოგინიდან, ვცდილობ გემრიელად გავიზმორო, მაგრამ არ გამომდის. ავტომატური მოძრაობით მივდივარ ტუალეტისკენ. ხელ-პირის დაბანა მეზარება, უბრალოდ ვისველებ თითის წვერებს და თვალებს ვისრეს ცივი წყლით. ვცდილობ გამოვფხიზლდე. სარკეში საკუთარ თავს ვხედავ, რომელიც დღითიდღე უფრო და უფრო ემსგავსება ნეანდერტალელ ადამიანს. თურმე რა ადვილია პირველყოფილ მდგომარეობაში დაბრუნება. ერთი თვეა წვერი არ გამიპარსავს, თმა არ დამივარცხნია და არც კბილების გამოხეხვით შემიწუხებია თავი. შედეგიც სახეზეა. პრინციპში მაინც მარტო ვარ და… სარკეში საკუთარ გამოსახულებას ვუყურებ და ვცდილობ გავიხსენო როგორი ვიყავი იქამდე, სანამ ყველაფერი გაქრებოდა და ყველა მიმატოვებდა. აღარ მახსოვს. პერიოდულად ვცდილობ წარსულის გახსენებას. უშედეგოდ. როგორც ჩანს ძალიან მარტივად ვივიწყებთ ყველას და ყველაფერს.
უხალისოდ ვიცმევ დიდი ხნის გაურეცხავ ტანსაცმელს, რომელსაც უკვე შმორის სუნი ასდის. სიზარმაცემ ბოლომდე დამიპყრო და მჭიდროდ შემომხვია თავისი ძლიერი ხელები. გარშემო თუ არავინაა, აღარც არაფერი გაინტერესებს ადამიანს. სახლიდანაც არ გავიდოდი, რომ არა ერთი “რომ”. ჩვენში სიზარმაცეზე ბევრად ძლიერია თვითგადარჩენის სურვილი. ალბათ სწორედ მან მოგვიყვანა აქამდე. სადამდე ზუსტად არც მე ვიცი, მარა „აქამდე“. ამ გაურკვევლობამდე. მშია. სიზარმაცე მაქსიმალურად დიდი ხნის მანძილზე ჯაბნის თვითგადარჩენას და მეც მშიერი ვგდივარ საკუთარი სახლის ოთხ კედელს შუა. მერე თითგადარჩენა ძალას იკრებს, აი ისე, ჟან-კლოდ ვან დამის ფილმებში რომ მწარდება ხოლმე მთავარი გმირი. ძალამოკრებილი და რევანშს მოწყურებული თივთგადარჩენა სიზარმაცეს ნოკდაუნში აგზავნის და მეც ზანტი ნაბიჯებით ვტოვებ სახლს და უახლოესი სუპერმარკეტისკენ მივემართები.
კიდევ კარგი ადამიანებთან ერთად ელექტროენერგიაც არ გაქრა. პროდუქტები მაცივრებში საიმედოდაა შენახული. მე მარტო ვარ მთელ ქალაქში. შეიძლება მთელ დედამიწაზეც კი. ამ ერთი თვის მანძილზე, ჩემ სახლთან ყველაზე ახლოს მდებარე სუპერმარკეტის მთლიანი პროდუქციის დაახლოებით ერთი მეათედი მოვიხმარე. საჭმლის მარაგის პრობლემა ჯერჯერობით არ მაწუხებს. ვინ იცის, კიდევ რამდენი ხანი მომიწევს ასე ყოფნა. გავხდი. საჭმელი არის, მაგრამ არ არის ჭამის სურვილი. ან როგორ იქნება? გარშემო არავინაა მადა რომ აღმიძრას. სიმარტოვე ყველაზე კარგი დიეტაა. ერთ დღეს თუ ყველაფერი ჩვეულ კალაპოტს დაუბრუნდება, მე აუცილებლად, მხიარული სახით ვაცნობებ ჩემს მეგობრებს, რომლებიც სიმსუქნეზე წუწუნებენ: “წადით, დაივიწყეთ ყველა და ყველაფერი, გახდით მარტოსულები და თქვენ აუცილებლად დაიკლებთ წონაში! აირჩიეთ – სიმსუქნე და საზოგადოება ან სიგამხდრე და სიმარტოვე. არჩევანი თქვენზეა”. წარმომიდგენია რა სახეებით შემომხედავენ. სულ გაგიჟდაო, გაიფიქრებენ. მერე ნელ-ნელა გამრიყავენ სამეგობრო წრიდან: ჯერ სატელეფონო ზარებზე მიპასუხებენ ნაკლები სიხშირით, მერე მეგობრებში გაავრცელებენ ჩემი სიგიჟის ამბავს და ბოლოს ფეისბუკიდანაც წამშლიან, ან უარეს შემთხვევაში – დამბლოკავენ. ფეისბუკიდან წაშლით და დაბლოკვით ყველაფერს წერტილი დაესმევა. დღეს ხომ სწორედ ფეისბუკი წყვეტს ყველაფერს: ვინ ვისთან, როგორ და რანაირად. მარკ ცუკერბერგმა შეძლო და შექმნა სოციალური ქსელი, რომელიც ყველაზე მარტივად და ამავდროულად ტოტალურად აკონტროლებს ადამიანებს. მათ კი საკუთარი თავები თოლია ჯონათან ლივინგსტონივით თავისუფლები გონიათ.
სუპერმარკეტში საკმაოდ გრილა. კონდიციონერები ისევ ფუნქციონირებს. რა მაგარია, შეიძლება რამდენი ელექტროენეგიაც გინდა, იმდენი დაწვა. არც გადასახადი მოვა, არც არავინ ჩაგიჭრის დენის კაბელებს. კომუნალური გადასახადებისადმი შიში დაძლეულია, როგორც იქნა. მართალია ამას მსხვერპლად მინიმუმ 300000 ათასი ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა (რა თქმა უნდა მათი რიცხვი გაიზრდება, თუ ვივარაუდებთ, რომ მთელ დედამიწაზე იგივე ხდება, რაც ჩემ ქალაქში), მაგრამ ამას ვინ ჩივის. მთავარია შედეგი: შიში დაძლეულია, პროგრესი სახეზეა.
საჭირო პროდუქტებს ხელი დავავლე და სწრაფად დავტოვე სუპერმარკეტი. ფილმებისა და სიზმრების გარდა არასდროს მინახავს ასეთი ცარიელი ქუჩები. სიმარტოვე არასდროს ყოფილა ასეთი გლობალური და ყოვლისმომცველი. ეს კარგიცაა. პირველად შემიძლია არ დავმალო საკუთარი სიმარტოვე. ხანდახან ხმამაღლაც ვყვირი ხოლმე: “მე მარტო ვაააააააააარ!” აღარ ვმალავ, აღარ მრცხვენია. მე მარტო ვარ. სრულიად მარტო. არ მჭირდება ბედნიერების ნიღაბი, არ მჭირდება ადამიანებთან ერთად გადაღებული ფოტოების ჩვენება მარტოსულის სტატუსის თავიდან ასაცილებლად. ახლა უკვე თავისუფლად ვგრძნობ თავს. საბოლოოდ გავითავისე საკუთარი სიმარტოვე და უკვე ვისწავლე მასთან ერთად ცხოვრება.
მზე საშინელი სიძლიერით აჭერს. ასეთი სიცხეები არასდროს ყოფილა ჩემ ქალაქში. ალბათ მზეც მარტოდ გრძნობს თავს. კატებმა და ძაღლებმაც დატოვეს მშობლიური ქალაქი. მტრედებიც აღარ დასეირნობენ მოედნებზე და არც თოლიები ჭყავიან მდინარის სანაპიროებთან. მთელ ქალაქში მხოლოდ მე დავრჩი. მე და კიდევ ერთი ჩიტი. ჯერ ვერ გავიგე რა ჩიტია. ყოველდღე, ერთი და იმავე დროს, ფრთების ზანტი მოძრაობით გადაუფრენს ხოლმე ქალაქს. ვცადე დავლაპარაკებოდი, დავმეგობრებოდი. ხანდახან მარტოობაც ხომ ცუდია როცა მთლად მარტო ხარ, არა? უშედეგოდ. ჩიტი ყურადღებას არ მაქცევს. თავისი წინასწარდაგეგმილი მარშრუტით ჩაფიქრებული მიფრინავს ქალაქის ერთო ბოლოდან მეორე ბოლოსაკენ. ალბათ ისიც ჩემსავით მარტოა. სულ მარტო. ალბათ მანაც დაკარგა ოჯახის წევრები, მეგობრები, მოგონებები. დღეს სამყაროში ორი სულიერი არსებაღა დავრჩით. მე და ჩიტი. ჩიტი და მე. რატომ და როგორ მოხდა ეს ყველაფერი არ ვიცი. სავარაუდოდ ვერც ვერასდროს გავიგებ. მე ალბათ იმიტომ გადავრჩი, რომ კიდევ უფრო მძაფრად შემეგრძნო საკუთარი სიმარტოვე და მენანა ის წუთები, როცა ვფიქრობდი თუ რა კარგი იქნებოდა სრულ სიმარტოვეში ცხოვრება. და ჩიტმა რაღა დააშავა? რატომ დარჩა ასე ეულად და მარტო? არ ვიცი.
სახლში უხალისოდ ვბრუნდები. სიცარიელის სუნი ისევ შემაწუხებლად მეფობს. ფანჯრების გაღებას რა აზრი აქვს, გარეთ კიდევ უფრო მეტად ყარს სიცარიელე. სუპერმარკეტიდან წამოღებულ პროდუქტებს მაცივარში ვაწყობ და ჩემს საყვარელ სავარძელზე მოწყვეტით ვეცემი. როგორ იცვლება ადამაინის დამოკიდებულება საყვარელი ნივთებისადმი. ოდესღაც მიყვარდა ამ ადგილას ჯდომა. ახლა უკვე მძულს. ვერ ვუძლებ სავარძლის მოწითალო ფერს და გაცვეთილ ბალიშებს. მაგრამ მაინც ვზივარ. სხვა რა გზა მაქვს. ვზივარ და ვფიქრობ. ვფიქრობ ჩიტზე, რომელიც ყოველდღე დაფრინავს ქალაქის თავზე. ვფიქრობ და გული მწყედება, რომ ადამიანებს ფრენა არ შეგვიძლია. მერე საკუთარ თავზე ვბრაზდები: კი მარა, ფრენაზე და ათას სისულელეზე ფიქრის დროა ახლა? ადექი და ჭამე რა. მშიერი კუჭით შორს ვერ გაფრინდები, დებილო.

მერე იტყვი რატომ მიდისო. ხელს მკრავ. ზურგს მაქცევ. არც კი შემომხედავ. სხვას დაელაპარაკები. გაუღიმებ. გაეფლირტავები. და მერე იტყვი, რატომ მიდისო.
სხვებს ეცეკვები. ესაუბრები შენს საყვარელ ადამიანებზე. შენს საყვარელ წიგნებზე. შენს საყვარელ ფილმებზე. მერე ამბობ, კი მაგრამ, ეს ბიჭი რატომ მიდის სახლშიო?
სეირნობ. შენს დაქალებთან ერთად. მე მოშორებით ვდგავარ. გიყურებ და ვიხიბლები. შენ ყურადღებას არ მაქცევ. მხოლოდ შენს რჩეულს, მაღალ, სიმპატიურ და ცისფერთვალება ბიჭს აქცევ ყურადღებას. ის კი არც გიყურებს. მერე იღლები და აქეთ-იქით იყურები. ცდილობ მიპოვო. მე უკვე სახლში ვარ. ამ დროს კი შენ თავს ეკითხები: კი მაგრამ, ეს ბიჭი სად გაქრაო?
სახლში ყველაფერი რიგზე გაქვს. მამა კარგ ადგილას მუშაობს. დედა წარმატებული ქალია. მე ერთი წარუმატებელი, ხავსსმოჭიდებული ტიპი ვარ. სტუდენტი. ჯიბეგამორღვეული. არაფრისმომცემი. შენ მოგწონვარ. თუმცა ლევანს ხვდები, რომელიც ყოველ საღამოს მანქანით გაკითხავს. შენ მზიანი ამინდი გიყვარს. მაგრამ ლევანთან ერთად ყოველთვის წვიმს. მერე იტყვი, რატომ წვიმსო…