Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ძილი’

მიმღერე. მშვიდად. აი ისე, ძილისწინ რომ უმღერიან ხოლმე ადამიანებს. უკვე დიდი ხანია ვერ ვიძინებ. სასმელი ფიზიკურ ძილს კი იწვევს, მაგრამ სიზმრებში მაინც გრძლედება შფოთვა და საკუთარი თავის ტანჯვა. რატომ? რისთვის? მე? ის? მაინცდამაინც მე? ისევ? წარსულის ლანდები და ადამიანები, რომელიც არასდროს დამტოვებენ. ჩემი ბრალია. არავის და არასდროს არ უნდა მიეჯაჭვო. არავინ და არაფერი არ უნდა დააყენო შენ სულიერ სიმშვიდეზე წინ. ეხ, კი ვიცი ეს ყველაფერი, მაგრამ რთულია. ძალიან რთულია. ბოლოს აღმოჩნდება, რომ მე უფრო მიყვარს, მე უფრო ვუწევ ანგარიშს, მე უფრო ვფიქრობ მასზე. ის კი ადგება და ვითომც არაფერი, მე შენ არ აღგიქვამ სერიოზულად და წავა ან უფრო უარესი, გულს მატკენს. კარგი იყო ერთად, კარგი იყო ჩვენ, ახლა მე სხვა ჩვენ მაქვს, ნახვამდის. ნახვამდის, მაგრამ მართლა “ნახვამდის”? სულ მიჭირს ნახვამდის თქმა. ასეთ მომენტებში კი განსაკუთრებით ვფიქრობ ყველაფერზე, რაც აქამდე დადებითი და კარგი გადამხდენია. კარგი იყო ადრე. ახლა ცუდადაა ყველაფერი. ახლა ცივია ყველაფერი. ხანმოკლე გამონათებები და ბედნიერების ძებნაში რამდენიმეწუთანი სიხარულის შეძახილები: როგორც იქნა, ბედნიერი ვარ! მერე ხვდები, რომ ჯერ არ იცი მართლა ბედნიერი ხარ თუ არა. ან კი როდისმე გეცოდინება, ხარ თუ არა? ბედნიერება უნდა იგრძნო და არა გააანალიზო. “Happiness only real when shared”. მე ვის გავუზიარო? აი სანამ გამზიარებელი არ მეყოლება, ვიქნები ასე, ჩემთვის, ჩუმად ან ხმაურიანად ჩუმად. ვეცდები არავინ შეგაწუხოთ, მთავარია ამ უძილობამ გამანებოს თავი. არა რა უნდა? ის არ მეყოფა, რომ აქამდე ვერ ვიპოვე საკუთარი თავი? ბედნიერებას და სხვა სულიერ ფუფუნებებს რომ დავანებოთ თავი.

სარკეში ვეღარ ვცნობ საკუთარ თავს. სხვანაირი ვარ. სიცილი დამავიწყდა. ნამდვილი სიცილი. ისე კი ნუ იტყვი, სულ ვიცინი. არ მიყვარს, როცა ხვდებიან, რომ ვერ ვარ. ამ დროს სულ ვიცინი. ზედმეტსაც კი ვიცინი. კარგი ბიჭი ვარ მე. დამჯერი, მომღიმარი, ზრდილობიანი, თავაზიანი. ეხ. ხანდახან მინდა ვიყო აგრესიული, პირდაპირი, უხეში, უზრდელი. ხანდახან ასე უფრო ადვილია, ალბათ. ზედმეტი წინდახედულობა, ზედმეტი ზრდილობა და ზედმეტი სხვების პატივისცემა ცუდია, ხანდახან. ალბათ. მოდი რა ყველაფერი პირდაპირ ვუთხრათ ერთანეთს. მოდი. მოდი. შენ თვითონ მოდი, თუ კაია. ჩემგან რა გინდა. გამანებე თავი. უკვე ნევროზი მაქვს. ვერ ვთოკავ ნერვებს. დაასხი მაგის დედაც, დავლიოთ, მაინც არ მეძინება. ანდა რა დამაძინებს, როცა ვიცი, რომ ბედნიერების ყველა შანს ქარს გავატანე. ახლა ერთი რიგითი ლუზერი ვარ. როგორ იქნება ნეტა ლუზერი ქართულად? წაგებული? დამარცხებული? არ ვიცი. ცუდად ჟღერს. ლუზერი უფრო ის ტიპია, სულ რომ აგებს. ხოდა ეგ ვარ, ლუზერი ვარ. ოღონდ მე უკვე მთელი ჩემი ცხოვრების “სტავკა” წავაგე: ჩემი ბედნიერება. აღარც კი ვფიქრობ, რომ ოდესმე ბედნიერი ვიქნები. უფრო მტკივნეულია, როცა იმედი გაქვს ბედნიერების. ახლა ნაკლებ მტკივნეულია, იმედი მაინც აღარ გამიცრუვდება. თან ასე უფრო მარტივიცაა, ერთადერთი საზრუნავი ისღა დამრჩა, როგორ დავიძინო ამ ღამეს. მითუმეტეს მთელი დღის მანძილზე მიღებული ლუდის რაოდენობა უკვე აღარ მშველის. ეგეც ხომ ბედის ირონიაა. თავიდან ერთი კათხა ლუდით კარგად ვგრძნობდი თავს. მერე ორით, სამით, ოთხით და ა.შ. ამის მერე საბოლოოდ მივხვდი, რომ ბედნიერება სხვა რეისით მგზავრობს, ჩემგან შორს და თანაც სულ სხვა მიმართულებით. მე ისიც მეყოფა, რომ შემიძლია წარსულზე ვიფიქრო და ვთქვა, რომ რაღაც დღეები მაინც ვიყავი ბედნიერი. ეგეც მეყოფა. და როგორმე ამ უძილობასაც გადავიტან. ვის არ მოსვლია. უძილობა. უძილობა და გამოცლილი ლუდის ბოთლები. ყველაფერი გადაბმულია ერთმანეთთან. მე და ჩემი მოგონებები. მე და ჩემი ლუდის ბოთლები. ლუდის ბოთლები და მოგნებები. და უძილობა, რომელიც არაფრის დიდებით არ მტოვებს და მგონი არც აპირებს. მოდი თავი დაგადო, მოდი. ნუ გარბიხარ. ეხ. ისევ უძილობა შემრჩა თავქვეშ. ლუდის ბოთლები კი კვლავ საწყალი და ცარიელი სახით იყურებიან. იციან, რომ მათ მალე ახალი ლუდის ბოთლები შეცვლიან, სავსეები, დროებით, მაგრამ მაინც სავსეები. მერე ისინიც ისტორიას ჩაბარდებიან და ასე იქნება მანამ, სანამ უძილობასაც არ მოვბეზრდები და ასპარეზს სიკვდილს არ დაუთმობს. სიკვდილი კი, დიდი იმედი მაქვს, რომ ახალი ცხოვრების დასაწყისია, თორემ მოწყენილი და უბედური აქაც საკმარისად ვარ.

Advertisements

Read Full Post »

მზიანი დღეა. არა, უფრო წვიმიანი არაა, ვიდრე მზიანია. ყველაფერი ისეთია, თან წვიმიანიც რომ არაა და თან არც მზიანი. კედები ჩავიცვა? გაბრუებული ვარ. არაფერი დამილევია. როგორ არა. რა როგორ არა? როგორ არ დაგილევია. რა დავლიე აბა? წყალი. აჰ, კარგი. შენ და შენი იუმორი. ხანდახან ზედმეტია, ზედმეტად ზედმეტი. მწყურია. რა? წყალი. ახლა არ დალიე? ხო კაი, კაი. გამანებე თავი, ვიცი რომ იუმორი მოგწონს, ალბათ აღგაგზნებს კიდეც. წავედი რამეს დავლევ. ცოტა ნაკლებ რომ ვიგრძნო გაბრუება. ან პირიქით, იმდენად გავბრუვდე, რომ ვეღარ გავაცნობიერო, რომ გაბრუებული ვარ. ღმერთო ჩემო, რამდენჯერ ვთქვი გაბრუებული, გავბრუვდი და ა.შ. ტავტოლოგიაო თუ რას უწოდებთ ამას? ნუ რაც არის, მეზარება ამაზე ფიქრი. ხომ მიხვდით რისი თქმაც მსურს? კარგი. იმ დღეს ერთმა ტიპმა მითხრა, არავის ენდოო. დავუშვათ მე არავის არ ვენდე და გავითვალისწინე მაგ ტიპის რჩევა, ხომ გამოდის რომ მაგ ტიპს ვენდე? და თუ არავის არ უნდა ვენდო, მაშინ მაგ ტიპს რატომ უნდა ვენდო? და თუ მაგ ტიპს არ უნდა ვენდო, ე.ი. გამოდის რომ შემიძლია ხალხის ნდობა მქონდეს. და თუ ხალხის ნდობა შემიძლია მქონდეს, მაშინ რატომ არ უნდა ვენდო მაგ ტიპს? არ ვიცი. არ ვიცი. კომპიუტერიო, ფეისბუკიო, მეისბუკიო, ტვიტერიო, შმიტერიო, ონლაინ ზასაობაა, ონლაინ შმასაობაო. ეგ ყველაფერი კარგი, მაგრამ სად? ალბათ მაღალ ხარისხიან ინტერნეტში, ოპტიკურ ინტერნეტს ვგულისხმობ, თავისი კაბელებით და სექსუალური ტელევიზიებით, როცა გინდა რომ გადაახვევ და მერე უკან გადმოახვევ. მე რა ვთქვა, ისევ ბაბუაჩემის დროინდელი DSL მაქვს, ტელეფონის ხაზს რომ ებღაუჭება ძლივსძლივობით. ანდა რა ბაბუაჩემის? სად ჰქონდა ბაბუაჩემს ინტერნეტი? დილაობით სახაშეში დადიოდა, შუადღეს სამსახურში და ღამე სადმე – დასალევად. რა იცოდა ინტერნეტი? ინტერნეტი რომ ქონოდა, დილით ფეისბუკ ნოტიფიკეიშენებს შეამოწმებდა და ნაბახუსევს ხაშის ნაცვლად მის მიერ მოწონებული გოგოს ამაღელვებელი სურათებით გადაიტანდა; მერე შუადღეს სამსახურში წავიდოდა და იქაც ფეისბუკზე დაათვალიერებდა რამეს, ვინმე გოგოს დაამატებდა მეგობრებში, საცურაო კოსტუმში გადაღებული სურათი რომ ექნებოდა პროფილზე. საღამოს ისევ ფეისბუკზე შევიდოდა და მერე ალბათ ლუდსაც დალევდა. მარა რა შუაშია ბაბუაჩემი? არც მე ვიცი. ჯერ ისიც ვერ გადამიწყვეტია კედები ჩავიცვა თუ შარფი გავიკეთო? შარფი კარგია, ზაფხულში განსაკუთრებით. აი ის, კობოკრული, ოსამა ბინ ლადენის. ხო, მართლა. პოკერი არ გინდათ? ლარიან მაგიდებზე დავსხდეთ რა. არ მინდა ეს 10 თეთრიანი მასტურბაცია. მაინც აგებ და მალე წააგო არ ჯობს? ნუ რაცაა. ისე იმ დღეს წიგნები წავიკითხე პოკერზე. კარგი იყო. მოიგებთო, ასე ეწერა. მაგრამ ეგრე მთელმა მსოფლიომ რომ წაიკითხოს, ყველა მოიგებს? მაშინ ვინ წააგებს. მგონი გვატყუებენ და ის ტიპი მართალი იყო, რომ მითხრა არავის ენდოო. მაგრამ თუ არავის არ უნდა ვენდო, იმას რატომ უნდა ვენდო? ვენდო, ვენდო. არის ასეთი მანქანა, ვენტო. არ ვიცი როგორია, მანქანებში ვერ ვერკვევი, უბრალოდ ვიცი, რომ არის. ვახ, კედები ჩავიცვა თუ? არაფერში არ გამომადგებით რა. კედები თუ?

“საჭმელი მზადაა”
“მოვდივარ, დე”

Read Full Post »