Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘სირაქლემა’

სანამ დაიწყებთ პოსტის კითხვას, ეს სიმღერა ჩართეთ:

ეს ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი სიმღერაა. თანაც რედიოჰედი ჩემი ცხოვრების საკმაოდ სასიამოვნო პერიოდს უკავშირდება. მერე რა რომ ეს პერიოდი სევდიანი, მელანქოლიური და დეპრესიული იყო? განა არ შეიძლება დეპრესიული კარგი იყოს? პირადად ჩემთვის იყო. მე კარგად მახსოვს ის დრო: სწორედ იმ რთულ პერიოდში ვისწავლე ბევრი რამ, თუნდაც ის, თუ როგორ არ უნდა დავბრუნდე უკან, დეპრესიაში. ვისწავლე ის, რომ არ შეიძლება ყველას უყვარდე, ისევე როგორც შეუძლებელია ყველა გიყვარდეს. ხოდა რა შუაშია დღეს ეს სიმღერა და საერთოდ, რატომ დავწერე ეს პოსტი (თანაც სულ რაღაც 10 წუთში, “ნაუცფათევად”)? ისეთი არაფერი, უბრალოდ FaceBook-ზე პატარა დებატები გაიმართა და მეც ეს სიმღერა და მასში აღწერილი რეალობა გამახსენდა. ყველაფერი ყალბია. ყველაფერი ტყუილია. ყველა თვალთმაქცობს, ყველა გარბის, ყველა ზურგს გაქცევს, ყველას შენი მოკვლა უნდა (ნუ აქ ცოტას ვამეტებ და ალბათ ვხუმრობ კიდეც, არ ვიცი ზუსტად).

ამ ბოლო დროს ძალიან ყალბად მეჩვენება ყველაფერი, მხოლოდ წიგნებში და ფილმებში თუ ვპოულობ რაღაც “ნამდვილს”. მყავს მეგობრები, რომელთანაც პირადად მე არასდროს არ მიცდია ვყოფილიყავი ყალბი. თუმცა შეიძლება სწორედ ამაში ვიყავი ყალბი, რომ არ მიცდია ვყოფილიყავი ყალბი და ისეთი, როგორიც მათ გაუხარდებოდათ ან ესიამოვნებოდათ. ხანდახან შეიძლება უხეშიც ვარ, ხანდახან უტაქტოც, მაგრამ ეს სწორედ იმიტომ, რომ ის ადამიანები მიყვარს და განვიცდი მათ მდგომარეობას. ესაა მეგობრობა, ჩემი მოკრძალებული აზრით. არც მათგან მიგვრძვნია სიყალბე, ამის თქმა ტყუილი იქნება. სიყალბე უფრო ნაცნობი (და არა მეგობარი) ადამიანების ურთიერთობში დავინახე, ვიდრე ჩემი და ჩემი მეგობრების ურთიერთობისას (თუმცა ჩვენც ადამიანები ვართ, რა თქმა უნდა). მაგალითისთვის ავიღოთ სმაილი “:*” – ეს სმაილი გამოხატავს კოცნას. ვის ვკოცნით ჩვენ? ჩვენთვის ძვირფას ადამიანს, რომელსაც ვაფასებთ და გვსურს სითბო გავუზიაროთ ამბორით. რა ხდება ფეისბუკზე? მასობრივი ზასაობა! ყველა ყველას ეზასავება და ენას ადებს თუ უყოფს, ვეღარ გაარკვევ კაცი. ადრე ვთქვი, რომ სექსუალური რევოლუცია გვჭირდებოდა. კიდევ უფრო ვრწმუნდები ამაში. ყველას რატომ კოცნით? მე არ ვიცი ამაზე პასუხი, ალბათ თქვენც არ იცით (ან იცით და ამიტომაც ზასაობთ ფეისბუკზე). მაგრამ ის ვიცი, რომ შეუძლებელია ისე გიყვარდეს 1000 კაცი, რომ ათასივესთან პირზე კოცნით იყო ადამიანი. შეიძლება ვცდები, შეიძლება სწორედ მე ვარ ყალბი, ცუდი, ბოღმა, ჩაკეტილი, მარტოსული და მიუსაფარი. არ ვიცი, შეიძლება ასეცაა. რაც არ უნდა იყოს, ამის დაწერა მჭირდებოდა და დავწერე კიდეც. თუ თქვენ მართლა გიყვართ 750 კაცი, მე მშურს თქვენი, რადგან ჩემი აზრით სიყვარული და მეგობრობა ძალზედ ინტიმური გრძნობებია, რომელსაც დიდი ენერგია და შინაგანი სიმდიდრე სჭირდება. თუ თქვენ გაქვთ იმდენი ენერგია, რომ 750 კაცს ერთდოულად მოემსახუროთ, მე მშურს თქვენი და ამას ღიად ვამბობ, ნაცნობ-მეგობრებო. დამშვიდობებისას კი ვკოცნი ჩემი პოსტის ყველა მკითხელს :*. მიყვარხართ! ♥ :*

Advertisements

Read Full Post »

“მე ხომ არ მეხება, იყოს მერე…” – ალბათ ეს ფრაზა ხშირად გაგიგონიათ. ქართველებს ეს მძიმე სენი შეგვეყარა, ალბათ უკვე დიდი ხანია (სავარაუდოდ 1801 წლიდან). ისტორიით ვამაყობთ: ქართველი ქართველს სისხლის ბოლო წვეთამდე ედგა გვერდში, მის გასაჭირს იზიარებდა, ლხინშიც მასთან ერთად მოილხენდა. რა ხდება დღეს? თითოეული საკუთარ თავში ჩაიკეტა და თუ უშუალოდ მას არ ეხება რამე საკითხი, სირ-აქლემასავით მიწაში აქვს ჩაყოფილი თავი.

ჩავუღრმავდეთ სირ-აქლემას სინდრომის გამოვლენის არეალს. დიდი ფიქრი არ დაგვჭირდება: ყოველდღიური ცხოვრების მაგალითად აღებაც გამოგვადგება პრობლემის უკეთ გასაანალიზებლად. უფრო კონკრეტულად კი ჩემი ცხოვრების მაგალითებს მოვიყვან (უფრო მეტად გასაგები რომ გახდეს).

(more…)

Read Full Post »