Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘მარტოობა’

გამარჯობა. მე ჟულიენი ვარ. მე ოქროსფერი ვარ და ხვალ მოვკვდები.
გამარჯობა. მე ელენი ვარ. მე მიყვარს სპილოები და სიმპატიური ბიჭები. მე ხვალ ვქორწინდები. ჯეფს დიდი სპილო ყავს.
გამარჯობა. მე ჯოფრი ვარ. გუშინ პირველად მეძინა ქალთან. უფრო მეტს ველოდი.
გამარჯობა. მე ლილიანი ვარ. მთელი ბავშვობა მაინტერესებდა რატომ ამბობდნენ უფროსები, რომ “ზამთარში ფრინველები თბილ ქვეყნებში მიდიოდნენ”. უცნაურია, ჩემი თუთიყუში ყოველთვის გალიაში რჩებოდა.
გამარჯობა. მე ბორისი ვარ. ყველას გონია, რომ რუსი ვარ.
გამარჯობა. მე კორანტენი ვარ. მე ქერა თმები და ცისფერი თვალები მაქვს. ყველას მოვწონვარ. მე კი მხოლოდ გრეგუარი მიყვარს, რომელიც არ არის გეი.
გამარჯობა. მე მარჯვენა ხელზე ფრჩხილებს არ ვიჭრი და კლასიკურ გიტარაზე ვუკრავ. ჩემი მეგობარი ჰიუგო, რომელიც ფრჩხილებს იკვნეტს, მაინც უფრო მეტ გოგოს აბავს, ვიდრე მე.
გამარჯობა. მე სილვი ვარ. მე ის გოგო ვარ, ლამაზ გოგოებს რომ ემეგობრება და თვითონ მახინჯია.
გამარჯობა. მე ჯონი ვარ. მიყვარს ვისკი და სიგარა. ვოცნებობ პორნოფილმში გადამიღონ, მაგრამ ჩემი პენისის ზომის გამო, ეს წარმოუდგენელია. ოცნებები არ ხდება, ეს ამერიკა არ არის.
გამარჯობა. მე სვეტლანა ვარ. გუშინ დამირეკეს სარეკლამო სააგენტოდან. თვით სააგენტოს შეფი სერჟი მელაპარაკა. რეკლამაში გადაგიღებ, ოღონდ რაღაც უნდა შემისრულოო. ხვალამდე მაქვს დრო მოსაფიქრებლად.
გამარჯობა. მე ვლადიმირი ვარ. დღეს მაკდონალდში დამატებით საათებს ვმუშაობ. შაბათ-კვირას ლუსის კინოში დაპატიჟება მსურს. ლუსის ფულიანი ბიჭები უყვარს. ტანსაცმელს მეგობარი მათხოვებს.
გამარჯობა. მე იაკუბუ ვარ. მამაჩემი აფრიკელია, დედა – ფრანგი. ყველას გონია, რომ დედა მამას დიდი პენისის გამო გაყვა ცოლად. მეზიზღება ჩემი დიდი პენისი.
გამარჯობა. მე როჯერი ვარ. მე შვეიცარიელი ვარ. არ მიყვარს ფედერერი და არც საათს ვატარებ.
გამარჯობა. მე გიორგი ვარ. ვსწავლობ და უმუშევარი ვარ. საღამოობით ლუდს ვსვავ და მერე ვიძინებ. არ ვიცი რისთვის ვცხოვრობ.
გამარჯობა. მე ნათია ვარ. მე მიყვარს ლევანი. ლევანი იდეალური მამაკაცია. ყოველთვის მზადაა წამიყვანოს მდიდრულ კაფეებსა და ბარებში. იმ დღეს სენატში მაგარი გავერთეთ.
გამარჯობა. მე უფუკი ვარ. მამამ არ იცის, რომ გეი ვარ. ჩემ სოფელში ამის გამო მომკლავენ. ერთი სული მაქვს როდის წავალ აქედან. ამბობენ სტამბულში უფრო მეტი თავისუფლებააო.
გამარჯობა. მე ლეონი ვარ. მესამე დღეა ზახოდზე ვჩალიჩობ. მაგრად გაიშვიათდა წამალი.
გამარჯობა. მე ჰიდეტოში ვარ. დღეს თმები ლურჯად შევიღებე. ამ თვეში უკვე მესამედ ვიცვლი თმის ფერს. არ მინდა სხვებს ვგავდე.
გამარჯობა. მე ტანტალო ვარ. ჩემ სოფელში ყველაზე ძლიერი და მოქნილი მე ვარ. მიყვარს ფეხბურთის თამაში და ნადირობა. ყანაში მუშაობა მეზარება, მაგრამ მიწევს. მეზობელ სოფელში ერთი გოგო მომწონს. მალე ცოლად მოვიყვან.
გამარჯობა. მე დერიკი ვარ. ჩვენ გეტოში ყველა ქურდობს. ორი გზა გაქვს – უნდა იქურდო ან მშენებლობაზე იმუშაო. მე კალათბურთელობა მინდა.
გამარჯობა. მე მელისა ვარ. ერთი წლის წინ ავტოკატასტროფაში ორივე ფეხი დავკარგე. დასანახად ვერ ვიტან სავარძელს, რომელშიც მთელ დღეებს ვატარებ. ვფიქრობ სუიციდზე, მაგრამ ვერ ვბედავ. ზუსტად ერთი წელია სახლიდან არ გავსულვარ. ინტერნეტში ყველას გონია, რომ კიმი მქვია.
გამარჯობა. მე გულივერი ვარ. ჩვენ ცირკში ვმუშაობთ. კვირაში ერთხელ პუბლიკა მხურვალედ გვეგებება ჩვენ, ჯუჯების ოჯახს. მამამ ჩემზე განსაკუთრებულად იზრუნა და შესანიშნავი სახელი შემირჩია.
გამარჯობა. მე იათამზე მქვია. მთელი სკოლა დამცინის სახელის გამო. იამზე მაინც ვყოფილიყავი, იას დამიძახებდნენ. ახლა მოფერებით იათას მეძახიან.
გამარჯობა. მე პოლი ვარ. მე მახინჯი ვარ. დიდი ხანია ველი მას, ვინც ჩემი სულის სილამაზეს დაინახავს.
გამარჯობა. მე ჟანი ვარ. მევასება ჩერჩეტი გოგონები. პატარა პრინცის ისტორიებს ვუყვები და გონიათ, ავტორი მე ვარ. გიჟდებიან მელიისა და ბავშვის მეგობრობის ისტორიაზე. ხანდახან სველდებიან კიდეც.
გამარჯობა. მე კევინი ვარ. ერთი სული მაქვს თავი დავაღწიო ნიუ-იორკულ ცხოვრებას. არ მესმის, რატომ ისწრაფიან უცხოელები ასე თავზეხელაღებულად ცათამბჯენებისკენ?
გამარჯობა. მე ჰერბერტი ვარ. მე არ მომწონს ჩემი სახელი. ძალიან ვდარდობ, რომ თმები მცვივა.
გამარჯობა. მე ლუსი ვარ. შენ?

Read Full Post »

ღმერთმა უწყის…
რომ შენ მარტოხელა ხარ. შენ მარტოობისთვის ხარ განწირული. ის ვინც შეძლებდა შენთან მთელი ცხოვრების გატარებას, შენ უკვე დაკარგე და სხვასთან გაუშვი. არადა გულის სიღრმეში იმედოვნებ, რომ სხვასთან არ წავა და ისევ შენი იქნება. რომ გულის სიღრმეში მაინც იქნება შენი. შენ ეგოისტი ხარ. ღმერთმა უწყის, რომ შენ ბოლო დონის ეგოისტი ხარ! იმდენად ეგოისტი ხარ, რომ ღმერთიც კი აღარ გიყვარს. არადა ღმერთმა უწყის, რომ შენ მისი დახმარება გჭირდება. ღმერთი მოწყალეა, ის დაგეხარება.

ღმერთმა უწყის…
რომ შენ იდიოტი ხარ. დოსტოევსკის ამ ეპოქაში რომ ეცხოვრა, ალბათ შენზე დაწერდა. შენ იდიოტი ხარ. ამავდროულად შენ გჭირდება ისეთი, ვინც ხშირად გეტყვის, რომ იდიოტი ხარ. რატომ? მაზოხისტი ხარ? არა მგონია. უბრალოდ იდიოტი ხარ. მაზოხისტი იდიოტი რომ იყო, კარგიც კი იქნებოდა ალბათ შენთვის. სიამოვნებას მაინც მიიღებდი. შენ კიდევ, შე საცოდავო, სიამოვნებასაც ვერ იღებ! აი ეგრე! ისევ მე თუ გეტყვი სიმართლეს, თორემ სხვა ვინ გეტყვის. მე ვარ ერთადერთი, ვინც შენზე ზრუნავს. შე იდიოტო!

ღმერთმა უწყის…
რომ დედამიწა ბრტყელია. ჩვენ ყველას გადავარდნა გვემუქრება. იცი რამდენი იდიოტია შენს გარდა? უფ, რამდენიც გინდა. უბრალოდ შენ ის განგასხვავებს, რომ უზრდელი იდიოტი არ ხარ. დაიცა ახლა, ნუ დაიიმედებ თავს. მაინც იდიოტი ხარ. მაგრამ აი ის სხვა, უზრდელი იდიოტები, ერთ დღეს გადაიჩეხებიან კიდევაც ბრტყელი დედამიწიდან. შენ კიდევ არა, იმიტომ რომ უზრდელი არ ხარ და მე მეცოდები. შენი იდიოტობით ისევ და ისეც შენ თავს თუ ავნებ. და სხვა იდიოტებს, რომლებიც კბილებს კარგავენ თუ შენ რამე ცუდს გაკადრებენ. მაგრამ მათივე ბრალი. იდიოტები ეგენი.

ღმერთმა უწყის…
რომ შენ ადამიანი ხარ. ისეთივე ადამიანი, როგორიც მე, მაიკლ ჯორდანი და ტომ იორკი. მართლია მე ისეთივე წარმატებული არ ვარ, როგორც მაიკლი და ტომი, მაგრამ შენთვის ადამიანის მაგალითად მაინც გამოვდგები. ხოდა რადგან შენც ჩვენნაირი ადამიანი ხარ, გაქვს უფლება გაბრაზდე, იყვირო, იგინო, იცინო, იტირო. ოღონდ გემუდარები, მე არ მაგინო და არც მეჩხუბო. მე ხომ მხოლოდ კარგი მინდა. ამას რატომ ვწერ მაშინ? კაი რა, რა შეკითხვაა. ის არ გახსოვს? “მოყვარეს პირში უძრახე და მტერს ზურგს უკანაო”? ხოდა რა გამოვდივარ მე? რა თქმა უნდა მოყვარე, შე იდიოტო!

ღმერთმა უწყის…
რომ ეს ცხოვრება უსასრულოა, ოღონდ არა ადამიანებისთვის. უსასრულოა კოკა-კოლა, მაკდონალდსი, ტომ კრუზი. შენ სასრული ხარ. 80-მდე თუ მიაღწევ, მადლობა თქვი, შე იდიოტო. იმის მერე კაციშვილს არ ემახსოვრები. ნუ კაი, შეიძლება შენმა შვილებმა და შვილიშვილებმა სადღეგრძელეობში მოგიხსენიონ, მაგრამ შენ მაინც ვერ იქნები კოკა-კოლა, მაკდონალდსი ან ტომ კრუზი. შენ იდიოტი ხარ. ისე დოსტოევსკის იდიოტი მაინც ყოფილიყავი, შენც უსასრულო იქნებოდი მასავით. ასეა თუ ისე, შენ მალე დასრულდები და იქამდე ეცადე ბევრი დებილობა გააკეთო, რომ მერე უფრო ინანო და სიკვდილის წინ მაინც მიხვდე, რომ იდიოტი ხარ.

ღმერთმა უწყის…
რომ ეს ცხოვრება ხანმოკლეა. ამიტომაც, “ჭიქით ხელში და ღვინით ყელში” მივეგებით ახალ წელს. უფალი გფარავდეთ!

Read Full Post »

მარტოობა ანუ მდგომარეობა, როდესაც არავინ ფქრობს შენზე, როდესაც შეგიძლია უჩუმრად გაიარო ადამიანებს შორის, დააკვირდე მათ ქცევებს, მიმოხვრასა და ჟესტებს. თავისუფლად შეგიძლია მიეპარო უცნობ ადამიანებს, ყური დაუგდო მათ მიერ ჩურჩულით ნათქვამ თითოეულ ფრაზას და შენი დასკვნებიც გამოიტანო. თან ეს ყველაფერი ისე, რომ სულიერი ვერ შეამჩნევს შენს არსებობას. შენ მარტო ხარ: უდროო დროს და უადგილო ადგილას იმყოფები და გაქცევას ცდილობ, თუმცა ძალა არ გყოფნის. ბავშვობიდან მორჩილებაში იზრდები, ოღონდ ისეთში, თან რომ თავისუფალი გგონია თავი. “მე ყოველთვის დამოუკიდებლად ვიღებ გადაწყვეტილებებს!” – აცხადებ ამაყად, თუმცა კი ყოველი შენი გადაწყვეტილება აღზრდის დროს ჩანერგილი შიშების, კომპლექსების და “ვალდებულებების” შედეგია. გულის სიღრმეში ყოველთვის იცი, რა უნდა გააკეთო და არასდროს არ იცი, რისი გაკეთება გსურს. მოვალეობები, ვალდებულებები, სტერეოტიპები… ამ ყველაფერს საბოლოოდ მხოლოდ მარტოობამდე მივყავართ, რადგან ადამიანი ყველაზე მარტოსული მაშინაა, როცა საკუთარი თავის რეალიზებას ვერ ახდენს და ხვდება მისთვის უჩვეულო გარემოში, სადაც არავის ესმის მისი სიმღერა, ლექსები, სიტყვები თუ უბრალო მინიშნებები, თვალების ნელი მოძრაობა და თითების კანკალი. ჩვენ მარტოობისთვის ვართ განწირულნი. არასდროს არ გამოჩნდება ის, ვინც შეეცდება გაიგოს “შინაგანი რეალობა”. ადამიანებს ყოველთვის “გარეგანი” და “რეალურად” არსებული იზიდავთ. ყოველთვის ჯობია შეეხო და გაიგო, ვიდრე დაფიქრდე და შეიგრძნო. მარტივია საზოგადოება, მარტივია შეფასების კრიტერიუმები. დღეს მე კიდევ ერთხელ ვიგრძენი მარტოობა. ყველა თავისთვის დადიოდა, დაუფიქრებლად და ზედმეტი ძალდატანების გარეშე. მე სადღაც შუაში ვიყავი გაჩხერილი: თან სიამოვნებას ვიღებდი, თან კი ვიტანჯებოდი იმ მომენტში გამეფებული მარტოობით. მარტოობა ცუდია. თუმცა ყველაფერი რაც არ გკლავს, გაძლიერებს კიდეც.

Read Full Post »

მე ერთი კვირის წინ დავტოვე ეს ქვეყანა. ყველაფერი უცბად მოხდა: გადამღალა ყოველდღიურობამ, მომბეზრდა მუდმივი წნეხი და თავის აუტანელი ტკივილი,  ავდექი და მოვკვდი. იცით რა მარტივია ცხოვრება, როდესაც გარდაცვლილი ხარ?! აღარავინ გაწუხებს, აღარაფერი გადარდებს. აღარ ხარ ვადელბული ნაძალადევად მიესალმო ნაცნობებს, რომლებიც საჭიროების შემთხვევაში მეგობრებად ასაღებენ თავს. რაც მთავარია, ვეღარავინ გაყენებს შეურაცხყოფას – მკვდარზე ხომ ცუდის თქმა არ შეიძლება? ალბათ გაინტერესებსთ აქ რა ხდება, როგორ ვარ, ვისთან ვარ და მართლა ისეთი მშვიდია თუ არა ყველაფერი, როგორც ამას წიგნებში აღწერენ. მე თქვენ კიდევ ერთხელ გაგიცრუვებთ იმედებს და მხოლოდ იმის შესახებ მოგიყვებით, რაც სიკვდილამდე მაწუხებდა და ალბათ ახლაც მაწუხებს, გარდაცვალების შემდეგ. ალბათ გული დაგწყვიტეთ, მაგრამ ამას ხომ ისედაც მიჩვეულია ხალხი ჩემგან.
სკოლაში არავის მოვწონდი. ყოველთვის ცალკე დავდიოდი, კედელ-კედელ. მახსოვს, კლასელები ყოველ დილით ყველას ესალმებოდნენ, ჩემთან კი დისტანციას იცავდნენ და მერხზე ხშირ შემთხვევაში მარტო მიწევდა ჯდომა. შესვენებებზე კლასიდან არც გავდიოდი. ხანდახან მშიოდა, მაგრამ ვიცოდი, რომ ბუფეტში კვლავ გავიგებდი დამცინავ ფრაზებს, ამრეზი სახეებით რომ წარმოთქვამდნენ ჩემი სკოლელები. ამიტომაც, მერხიდან იშვიათად ვდგებოდი და თითქმის მთელ დროს წიგნების კითხვაში ვატარებდი. პირველი წიგნი, რომელიც სკოლაში, შესვენებებზე წავიკითხე, “დორიან გრეის პორტრეტი” იყო. ამის შემდეგ შემიყვარდა ოსკარ უაილდი და სიკვდილის შემდეგაც შეყვარებული ვარ მასზე. შეიძლება შევხვდე კიდეც აქ, მაგრამ თქვენ მაინც არ გიამბობთ, რათა კიდევ ერთხელ გაგიწბილოთ იმედები.
ინსტიტუტში ჩაბარებისას მჯეროდა, რომ ყველაფერი შეიცვლებოდა. ზრდასრული ადამიანები ხომ გაგებით ეკიდებიან ერთმანეთს? მაგრამ მწარედ შევცდი. აქაც ისეთივე სიტუაცია დამხვდა, როგორიც სკოლაში. ერთი განსხვავება ის იყო, რომ ღიად აღარავინ დამცინოდა. მაგრამ ამით რა? მე ისევ მარტო დავდიოდი, ისევ არ მყავდა მეგობარი და კვლავ წიგნებში ვპოულობდი ხსნას. ერთადერთი ადამიანი გამოჩნდა, რომელიც ცოტა ხანი “მემეგობრებოდა”, თუმცა როგორც კი უკეთ გამიცნო და ყველაფერი გაიგო ჩემ შესახებ, ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე დამშორდა და მას მერე მხოლოდ ცივი მოსალემბით შემოიფარგლებოდა ჩვენი ურთიერთობა. თუმცა ესეც წინგადადგმული ნაბიჯი იყო, რადგან სხვები ცივადაც კი არ მესალმებოდნენ. 4 წელი გავიდა და მეც სიხარულით დავტოვე უნივერსიტეტის ცივი და უგრძნობი კედლები მასში გამოკეტილ ადამიანებთან ერთად.
სამსახურში უკვე აღარ მექმნებოდა ეს პრობლემა, რადგან ჭკუა ვისწავლე: საქართველოში უნდა იყო ისეთი, როგორიც სურთ რომ იყო და არა ისეთი, როგორიც ხარ. საკუთარ თავთან 20 წლიანი ბრძოლის შემდეგ, გადავწყვიტე პირველად ვყოფილიყავი “მისაღები” პიროვნება და დამეწყო საზოგადოების მიერ აპრობირებული ადამიანის როლის თამაში. თუმცა ამან საერთოდა ვერ გამაბედნიერა და არც აუტანელი თავის ტკივილი გამიჩერდა. თანაც ჩვენთან ხომ ვერაფერს დამალავ? სამსახურშიც მალევე გაიგეს ვინ ვიყავი სინამდვილეში და ჩემი “ბედნიერი” ცხოვრებაც აქ დასრულდა. ქალაქში ხმა გავარდა ჩემი არსებობის შესახებ და  უკვე თითქმის ყველა ალმაცერად მიყურებდა. ალბათ ადამიანი ყველაზე ძლიერი ცხოველია, რადგან დროის რაღაც მონაკვეთის შემდეგ გამოვიმუშავე იმპულსი,  თვითგადარჩენის იმპულსი, რომელიც ამ შემთხვევაში უგრძნობლობით გამოიხატებოდა. აღარაფერზე აღარ ვრეაგირებდი: არც დაცინვაზე, არც ზიზღზე, არც ძალადობაზე. ყველაფერს ვიტანდი, რადგან ვიცოდი, რომ ცუდი ადამანი არ ვიყავი. მე ხომ ყველასთან ზრდილობიანი, მომღიმარი და კეთილი ვიყავი. იმათთანაც კი, ვინც ზიზღით მიყურებდა და ყველა შანსს იყენებდა ჩემი მორალური თუ ფიზიკური დამცირებისთვის.
ასეთი იყო ჩემი ცხოვრება: აუტანელი და მძიმე. მხოლოდ წიგნებით და რამოდენიმე კეთილშობილი ადამიანით ვიფერადებდი შავ ყოველდღიურობას. ძირითადად ინტერნეტით ვმეგობრობდი ადამიანებთან, რომლებიც საზოგადოებისგან განსხავებულად აზროვნებდნენ და ვერაფერ ცუდს ვერ ხედავდნენ ჩემში. თუმცა ისიც უნდა ვთქვა, რომ ზოგს არც ვუმხელდი ჩემი პიროვნების ნამდვილ რაობას. არ გეგონოთ, რომ ვწუწუნებ ან თქვენთვის თავის შეცოდება მსურს. არა, უბრალოდ მინდა გარდაცვალების შემდეგ მაინც გითხრათ ყველაფერი, რაც აქამდე არცერთხელ ამ მომიყოლია. როგორც დასაწყისში მოგახსენეთ, ერთ დღესაც მომბეზრდა ეს ყველაფერი და გარდავიცვალე. მერე იყო სტანდატული სცენები: საწყალი, როგორი ახალგაზრდა იყო, ნეტავ რატომ? ეხ, არადა როგორც ამბობენ, კარგი ბიჭი იყოო… ამის შემდეგ პანაშვიდები, თვალებზე აფარებული ცხვირსახოცები და შავებში ჩაცმული საზოგადოება. გასვენება, დასაფლავება, რომელსაც მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი დაესწრო. მახსოვს მათი ანერვიულებული სახეები: მალე უნდოდათ ამ ყველაფრის დამთავრება, რათა საფეხბურთო მატჩისთვის ან საყვარელი სერიალისთვის დროზე მიესწროთ სახლში. მე ამ ყველაფერს ზემოდან ვუყურებდი და მეღიმებოდა. მეღიმებოდა თქვენზე, რომლებიც ვერ ჯობნით საკუთარ თავს და სასაცილო პრინციპებს; რომლებიც არასდროს არ ფიქრდებით, რა რთული შეიძლება იყოს განსხვავებული ადამიანის ცხოვრება თქვენს გარემოცვაში; რომლებსაც გგონიათ, რომ ერთადერთი ჭეშმარიტება თქვენი დამოკიდებულებაა ცხოვრებისადმი. ამავდროულად ამაყი ვარ, რომ არასდროს არაფერი დამიმალავს. ყველამ იცოდა და იცის, რომ მე განსხვავეული ვარ. ახლა უკვე – გარდაცვლილი განსხვავებული.

Read Full Post »