Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ერთფეროვნება’

ბუმ!
თქვენი ოთახი ძალიან ლამაზია. თანამედროვე კატალოგებში ნანახ სურათს გავს, მადისაღმძვრელად რომ აჩენს თითოეულ პროდუქტს. დილით რატომღაც იფიქრეთ, რა რეაქცია გექნებოდათ თქვენი სახლი, თქვენივე შერჩეული ავეჯით ერთ წუთში რომ გამქრალიყო? სამსახურიდან ახლახანს დაბრუნდით. ისევ მარტო ხართ. ფიქრობთ იმაზე, თუ რა კარგი იქნებოდა ერთი ჭიქა წითელი ღვინის დალევა მეგობრებთან ერთად. არადა მაგიდა სპეციალურად შეარჩიეთ, მეგობრებისთვის კომფორტული იქნებაო. ესეც იმიჯის ნაწილი იყო: ავეჯის გამყდველს ხომ არ გამოუტყდებოდით, რომ არათუ მეგობრები, ერთი მეგობარიც კი არ გყავთ? რამდენი ხანია ოცნებობთ ახალ გარემონტებული ბინაში ვინმემ შემოდგას ფეხი. მეძავები რომელთაც ფულს უხდით, სახლში არ მოგყვებიან. ეს ალბათ თქვენი სათვალეების და შუბლზე ჩამოყრილი თმის ბრალია. თქვენ მათ ბინურ საწოლებში უწვებით, მათსავე ბინძურ სხეულებს ეფერებით და ყოველი შეხებისას წარმოიდგენთ, როგორ გელოდებათ ახალგარემონტებულ სახლში, საწოლზე წამოწოლილი ლამაზი ქალი. სუფთა ქალი. თქვენ არ გინახავთ სუფთა ქალი, მიუხედავად იმისა, რომ ფულს სუნი არ აქვს. ზიხართ თქვენს ოთახში და ბუმ! აქამდე იცოდით რომ თქვენს კორპუსში ცნობილი პოლიტიკოსი ცხოვრობდა? ძალიან ცუდი. სწორედ მის მოკვლას ცდილობდნენ თქვენს ბინაში დამონტაჟებული ბომბით. ბედის ირონია – სართული შეეშალათ. შეცდომის წყალობით თქვენი ახალგარემონტებულ ბინისგან მხოლოდ შიშველი კარკასი და აქეთ-იქით უპატრონოდ მიყრილი თქვენი ძვირფასი ავეჯის ნაფლეთებიღა დარჩა. ბუმ! ერთი წამი, მხოლოდ ერთი წამი და თქვენ არარაობად იქეცით. ერთადერთი რასაც ნანობთ ისაა, რომ არასდროს არავის არ უყვარდით. დედათქვენს არ დასცალდა ნაადრევი სიკვდილის გამო, თორემ ისიც შეგიძულებდათ. გაქონილთმიანი, სათვალიანი, ისტერიული და კომპლექსებიანი – არ როგორი იყავით თქვენ. თქვენ მოსახსენებლადაც სწორედ ასეთ სურათს დაკიდებენ სადმე, კუთხეში.

ბუმ!
თქვენ სამსახურისკენ მიმავალ გზაზე ხართ. ავტობუსში ჭყლეტვაა. ხალხის რუტინისა და გაჭირვებისგან წაშლილ სახეებზე შიგადაშიგ სიძულვილსაც ამჩნევთ. თქვენ მათგან განსხვავდებით. თეთრი შარვალ-კოსტუმი გაცვიათ, ფეხსაცმელები თეთრად გიპრიალებთ და თმა კი სველი ეფექტის ჟელით გაქვთ გულდმოდგინედ დავარცხნილი. ბუმ! ერთი წამი და თქვენსა და მათ შორის ყველანაირი განსხვავება ქრება. თქვენგან მხოლოდ ძვლები რჩება, მათგანაც. თქვენ დილით ნახევარი საათი დაკარგეთ მოსამზადებლად, მათ – არცერთი წუთი. საბოლოოდ ვერც თქვენ იხეირეთ იმ ნახევარი საათით და არც მათ დააკლდათ ბევრი არაფერი. ერთმა წამმა თქვენ ყველანი გაგაერთიანეთ, ერთმანეთს დაგამსგავსათ და სამუდამოდ დაგაკავშირათ. თქვენ ერთად გადაგიყვანენ ექსპერტიზაზე პოლიციის განყოფილებაში, შეეცდებიან გაიგონ იყო თუ არა ეს ტერორისტული აქტი. ალბათ ვერც ვერასდროს მიხვდებიან, რომ ყველაფერი აუტანელი სიცხის ბრალი იყო, რომელსაც გაჭირვებისგან სახეწაშლილი ხალხი გამოყოფდა. თქვენ ისინი ვერ დააბალანსეთ, რადგან თქვენ მართალი არ გიჭირთ, თუმცა თქვენს თვალებში კიდევ უფრო მეტი სიღარიბეა. მგონი ამ აფეთქებამ გაგახარათ კიდეც. ხომ ასეა? გამოტყდით, თქვენს იმიჯს მაინც ვეღარაფერი შელახავს, თქვენ მოკვდით.

ბუმ!
თქვენ უნივერსიტეტიდან სახლში ბრუნდებით. მძღოლს წინასწარ შეუთანხმდით 60 თეთრად მგზავრობაზე. სხვა რა გზა გქონდათ, რომ არა ის 20 თეთრი, მგზავრობის ფულს რომ მოაკელით და ლარიანი ლობიანის საყიდლად გაიმეტეთ, ახლა მშიერი იქნებოდით. თანაც კარგად იცით, რომ სახლშიც არაფერი გელოდებათ. ძველებური მოდელის სამარშრუტო ტაქსი ნერვული მანევრით მიგაქროლებთ სახლისკენ. ჯერ არ იცით, მაგრამ სადაც ცოტა ხანში მოხვდებით, იმდენად მოიხიბლებით, რომ დაბრუნებას გადაიფიქრებთ კიდეც. თუმცა უკან წამოსასვლელ ბილეთზე ფული არც გეყოფათ, უფასოდ კი აღარვინ აღარაფერს გასცემს. ხალხს აკვირდებით. მძღოლი ისტერიულად ეწევა სიგარეტს, მის გვერდით მსხდომი ორი ახალგაზრდა კი შეუსვენებლივ განიხილავს უკანასკნელ გროშებს, რომელიც აჭარა-ბეტის სათამაშო აპარატებისთვის მსხვერპლშესაწირად მიაქვს ; უკანა სკამზე ახალგაზრდა გოგონა აზრდაუტანებლად ათამაშებს მობილურ ტელეფონს – მესიჯს ელოდება, რომელიც საერთოდ აღარ მოვა, ან მოვა, მაგრამ მას ვერავინ ნახავს; ერთ კაცს ნაძვის ხე უჭირავს ხელში, პატარა ასაწყობი ნაძვის ხე. თქვენ პირველად მაშინ გახსენდებათ, რომ ახალი წელი მოდის და იწყებთ ნერვიულობას – წელს რა უნდა აჭამოთ თქვენს მეკვლეს? ნუ ნერვულობთ, მალე პრობლემა მოგეხსნებათ. აი ერთი მოსახვევიც და… მოვედით. სამარშრუტო ტაქსი გაზზეა გადაწყობილი. კონტაქტი ირღვევა, საიდანღაც გაზი იპარება, მძღოლი კი კვლავ ისტერიულად აბოლებს სიგარეტს. ბუმ! ახალი წელი აღარ იქნება.

ბუმ!
თქვენ უნივერსიტეტთან დგახართ. ეს ცნობილი ადგილია “საბირჟაოდ”. თქვენ თითქმის ყველას იცნობთ. ამჯერად ვის შეეკედლებით? მერე რა რომ სულ რაღაც ორი ლარი გიდევთ ჯიბეში, მაინც შეძლებთ თქვენი დოზა ლუდის მიღებას. ლექციებზე ისე როგორ შეხვალთ თუ არ დალიეთ? არა, ეს ყველაფერი ძალიან საინტერესოა. ნეტავ ლექტორებიც სვავენ? თუმცა ამას ვეღარ გაიგებთ. სულ მალე თქვენი უნივერსიტეტული ცხოვრება დასრულდება, ოღონდ დიპლომის გარეშე, სამწუხაროდ. შესასვლელთან რამოდენიმე ჯგუფი დგას. აკვირდებით პირველ ჯგუფს – სამი გოგო და ერთი ბიჭი; ბიჭს ძალიან სურს რომ არ გავდეს სხვებს და ამიტომ გოგოს მანერებით საუბრობს. ეს მას უსაზღვრო განსხვავებულობას ანიჭებს. თქვენ მალევე იღლებით მათი ცქერით – ისინი მხოლოდ ბილწსიტყვაობენ და თავს იწონებენ საკუთარი აიფონებით. მზერა მათგან მოშორებით, შავებში ჩაცმულ ბიჭებზე გადაგაქვთ. ისინიც იგინებიან, ოღონდ აიფონები არ აქვთ სამარიაჟოდ. დღეს ბიჭების საზრუნავი ერთი გოგოს ნომრის აგდებაა, რომელიც ძალიან მოსწონს საძმოს წევრს. ჯერ გოგოს ნომერს ააგდებენ, მერე სახლის მისამართს გაიგებენ, მერე უმღერებენ, მერე… თუმცა რაღა მერე, ნუ გავუსწრებთ მოვლენებს. ცოტა კიდევ მოშორებით შეშინებული და ეჭვიანი მზერით დგას რამოდენიმე ახალგაზრდა. ისინი ისტერიულად ათამაშებენ ხელში საქაღალდეებს, რომლებშიც მთელი წლის მასალ უდევთ უფრო სქელი რომ გამოჩდენს. ისინი მსჯელობენ საკაცობრიო თემებზე, თუ რატომ იყო სოკრატე მახინჯი, თუ რა აუცილებელია სულის სილამაზე და რომ ამაზე სოკრატეს შემთხვევაც მოწმობს და ათასი მსგავსი სისულელე. მათ უბრალოდ ქალი უნდათ. სამწუხაროა, რომ ვერც ვერასდროს იგემებენ სანატრელ ხილს. ბუმ! წამის მეასედში ყველა ერთმანეთს ემსგავსება: გოგოს მანერებით მოსაუბრე ბიჭი მამაკაცურად ეცემა მიწაზე, დასისხლიანებული. მისი აიპოდიც იმსხვრევა მის მეგობარ სამ გოგოსთან ერთად. ბიჭების საძმო ერთად, ძმურად ეგებება სიკვდილს. გოგონაზე ოცნება ოცნებად რჩება, ხოლო აზარტული თამაშებით გამდიდრებაზე ფიქრი კი სიკვდილის შემდეგაც არ ტოვებს მათ. ისტერიული, მძიმე საქაღალდეებიანი ახალგაზრდები კი სიკვდილის წინ იმაზე ფიქრობენ, რომ სულიერ სილამაზეზე არავინ ზრუნავს და ჯობდა ბიბლიოეთაკაში გატარებული დრო სავარჯიშო დარბაზებში გაეტარებინათ. ბუმ! ისინი ერთმანეთს ემსგავსებიან. თქვენ მათი ნაწილი ხდებით – დამკვირვებელი თავად ხდებით დაკვირვების ობიექტი, რადგან ქუჩის მეორე მხარეს მყოფი მოხუცებული ქალბატონი ყველას ერთად აღგიქვამთ. ტკბება თქვენი აფეთქებით, მას ხომ დიდი ხანია ასეთი საინტერესო არაფერი უნახავს.

ბუმ!
იცით რომ შემდეგი აფეთქება ნებისმიერ დროს შეიძლება მოხდეს? ამიტომ ჩაალაგეთ ბარგი და დასხედით ჩემოდნებზე, გამგზავრების წინ კარგის ნიშანია. არ დაგავიწყდეთ თან წაიღოთ თქვენი ძვირფასეულობა, თქვენი სუვენირები ევროპის სხვადასხვა ქალაქებიდან და გასაბერი ნავი, იმ შემთხვევაში თუ წყალში მოგიწევთ გარკვეული დროის გატარება. აუცილებლად თან იქონიეთ თქვენი მუსიკალური პლეერები, ასეთ მომენტებს უხდება მუსიკა. თანაც ბოლოჯერ მოუსმინეთ სიმღერებს თქვენი გემოვნებით. იქ, აფეთქების შემდეგ ყველანი მხოლოდ ერთ სიმღერას მოვუსმენთ.

ბუმ!

[http://www.youtube.com/watch?v=RYllKEkAtYU]

Read Full Post »

პოსტი დაწერილია 53 წუთსა და 21 წამში. ზუსტად ამდენი დროა საჭირო Radiohead-ის გენიალური ალბომის, Ok Computer-ის მოსასმენად. პოსტის კითხვისას რეკომენდირებულია Exit Music-ის მოსმენა. ეს პოსტის ექსტრემალურ პირობებში დაწერის პირველი მცდელობაა. თუ მოგეწონებათ, კიდევ შემოგთავაზებთ სხვადასხვა ექსპერიმენტებს.

დილა საინტერესოდ დაიწყო – ჩემთან უცხოპლანეტენელები მოვიდნენ. ისიც კი არ ვიცი საიდან და როგორ, ყველაფერი უცბად მოხდა: თვალები გავახილე და ისინი ჩემ წინ იდგნენ – გაუნძრევლად მაკვირდებოდნენ წვრილი თვალებით. ახლა თქვენ წარმოიდგინეთ, რომ მათ გრძელი ყურები, მრგვალი ცხვირი და წაგრძელებული თავები ჰქონდათ. სულაც არა – ისინი ჩვეულებრივი ადამიანები იყვნენ, მაგრამ მე ეგრევე მივხვდი, რომ სხვა პლანეტიდან გახლდნენ ჩამოსული. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობიდან ვოცნებობდი უცხოპლანეტელების ნახვასა და მათთან კონტაქტის დამყარებაზე, პირველი რეაქცია მაინც ოდნავი შიშით იყო გაჯერებული, გაურკვევლობისა და სიახლის შიშით. ისინი ხუთნი იყვნენ: სამი მათგანი განუვითარებლის შთაბეჭდილებას ტოვებდა, ორი კი პირიქით – ზედმეტად განვითარებულის. სასწაულ ხმებს გამოსცემდნენ – ეს არც საუბარი იყო, არც ყვირილი და არც სიმღერა. მათი კომუნიკაციის საშუალებები და ურთიერთობის მანერა უფრო მეტად სამივე ელემენტის სინთეზს ჰგავდა, რამაც ძალიან მომხიბლა და ერთ ადგილას მიმაჯაჭვა. ვუსმენდი 5 უცხოპლანეტელს და ვერ ვხვდებოდი, სად ვიყავი: დედამიწაზე თუ რომელიმე სხვა პლანეტაზე. მე სიამოვნებას ვიღებდი მათთან ურთიერთობით, გაღიმებული შევცქეროდი მათი და ისინიც საკმაოდ გულახდილად ცდილობდნენ საკუთარი ემოციების გადმოცემას სხვადასხვა ბგერების საშუალებით. ეს ყველაფერი მაგიჟებდა, თუმცა ამავდროულად უსაზღვრო ბედნიერებას მგვრიდა.
უეცრად მათში რაღაც შეიცვალა. თითქოს დედამიწაზე გატარებული რამოდენიმე წუთის შემდეგ, ისინი უკვე შეწუხდნენ ამ სამყაროში არსებული სინამდვილით და დაიწყეს გაპროტესტება, ყვირილი, ტირილი… უკვე ადამიანური ენაც შეისწავლეს – როგორც ჩანს ზედმეტად აქვთ განვითარებული შესაძლებლობები. ახლა უფრო გარკვევით მესმის მათი სურვილები, უფრო ცხადად ვხედავ მათ თვალებს, მესმის მათი წარმოთქმული სიტყვები. მათთვის დედამიწა ერთი უსახური პლანეტაა, სადაც ყველა ერთმანეთს გავს და ერთნაირად აზროვნებს, სადაც ყველაფერი დღითიდღე უფრო ნაცრისფერი და ერთფეროვანი ხდება. ისინი ამაზე უკვე ბრაზდებიან და ცოტათი ნანობენ კიდეც საკუთარი პლანეტის დატოვებას. უცხოპლანეტელები ერთმანეთთან რადიოტალღების მეშვეობით საუბრობენ. მეც მსურს რადიოტალღების წაკითხვა ყოველგვარი მოწყობილობის გარეშე, მაგრამ ჯერ არ გამომდის. თუმცა მჯერა, რომ მალე გამომივა. მე ისიც კი მჯერა, რომ მალე ყველაფერი უკეთ იქნება: წვიმა გადაიღებს, მზე გამოანათებს და ჩემ უცხოპლანეტელებთან ერთად გაშლილ მინდორზე ვისაუბრებ რადიოტალღების მეშვეობით. ჩვენ ნელ-ნელა ვკარგავთ კონტროლს საკუთარ თავზე, მაგრამ ეს არ არის ცუდი. იმისათვის რომ გააცნობიერო საკუთარი დანიშნულება, აუცილებლად უნდა დაკარგო კონტროლი საკუთარ თავზე, ცოტა ხნით მაინც.

კატასტროფა მოხდა, უპატიებელი შეცდომა მოგვივიდა. ჩვენი უცხოპლანეტელი მეგობარი ამქვეყნიური დაავადებით დაავადდა: ის სხვებს დაემსგავსა და ვეღარ შეიგრძნობს თავისუფლების სუნს. ქალაქის სიბინძურე უკვე მასზეც აღარ მოქმედებს და ის ნელ-ნელა მისი ნაწილი ხდება. ჩვენ აუცილებლად უნდა მოვიმოქმედოთ რამე. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის ოთხი უცხოპლანეტელიც დაავადდება და ქვეყნად აღარავინ დარჩება ნორმალური: ყველანი მაკდონალდსში შევჭამთ ჩიზბურგერებს, შემდეგ კი კინოთეატრებში წავალთ პოპ-კორნის და კოკა-კოლის მისაღებად, რადგან ფილმები უკვე აღარავის აინტერესებს. მე აუცილებლად უნდა გადავარჩინო ეს ადამიანი, რათა ხუთი სულიერი მაინც დარჩეს ამქვეყნად, ვინც კინოთეატრში ფილმის საყურებლად ივლის და არა პოპ-კორნის საჭმელად ან მეგობარი გოგოს საკოცნელად. ბოლომდე დავიხარჯები და გადავარჩენ, შეცდომის უფლება არ მაქვს.
ჩემი მეგობარი ნელ-ნელა ფხიზლდება – როგორც ჩანს ჩემმა მკურნალობამ შედეგი გამოიღო. მთელი დღე ვასმენინებდი რედიოჰედს და ამან თავისი ქნა – დღის ბოლოს ტომასმა თვალი გაახილა (ეს სახელი მე შევარქვი, რადგან რედიოჰედის მოსმენისას განსაკუთრებული მგრძნობელობით ტომ იორკის ფალცეტებზე რეაგირებდა). დღეს კი ჩვენ უკვე გაქცევას ვგეგმავთ. მე და ჩემი 5 მეგობარი, ხუთი უცხოპლანეტელი – ჩვენ შორს წავალთ; ისეთ ადგილას გადავალთ, სადაც სუფთა ჰაერი იქნება და ჩვენ მწვანე ბალახზე ვიგორავებთ; ჩვენ სხეულებს, მზის მხურვალებით დაღლილს, თავისუფალი და დაუოკებელი ქარი გააგრილებს; საღამოობით კი მთვარის ცქერით დავტკბებით და არასდროს არ გვეგონება, რომ მასზე სტალინის სახეა გამოსახული – ჩვენ შორს ვიქნებით საბჭოური შიშებისგან და ცრურწმენებისგან. ცვლილებების დროა, დიდი ცვლილებების. თქვენ შეგიძლიათ იცინოთ, შეგიძლიათ დაგვცინოთ კიდეც და 6 გამოშტერებული გვიწოდოთ. მერე რა, ჩვენს ოცნებებსა და სურვილებს თქვენ მაინც ვერაფერს ვერ დააკლებთ. ჩვენ წავალთ, ძალიან შორს წავალთ და მივაღწევთ ჩვენ სანუკვარ ოცნებას – სამარადისო სიყვარულს. იცით როგორ სიყვარულს? არასდროს რომ არ გაქრება და არასდროს არ დასვამს შეკითხვას: „მართლა გიყვარვარ?“ თქვენ კი ყველანი გაიგუდებით იმ უჰაერობით, რომელიც თქვენ მიერვე დაბინძურებულ სამყაროშია გამეფებული.

ჩვენ გავრბივართ, ნელ-ნელა უკან ვიტოვებთ უფერულ მასას და ერთმანეთში ათქვეფილ სახეებს. ირგვლივ მოწყენილობა და უჰაერობაა: ვხედავთ საქმიან კაცებს, სამსახურიდან სახლში რომ ბრუნდებიან; იქვე სხედან უსახლკარო მოხუცები, რომლებიც მეტროს თავზე გაშლილ კარვებში ათენებენ ღამეებს, რადგან იქ ყველაზე მეტი სითბო ამოდის მიწიდან; რამოდენიმე მეძავსაც ვხედავთ – ისინი მუდამ ფხიზლად არიან კლიენტის ძიებაში. ისინი ხომ არასდროს იძინებენ, რადგან დღე-ღამის ცნება დარღვეულია მათ მიერ არჩეულ პროფესიაში; რამოდენიმე ბავშვსაც ვამჩნევთ, რომლებიც აქეთ-იქით დარბიან და რაღაცას ეძებენ, ოღონდ თვითონაც არ იციან რას. ყველა იმ ადამიანს, ვისაც ჩვენ გადავეყარეთ, ერთი საერთო აქვთ – ისინი დაკარგულები არიან, მათი გრძნობები კი სიცარიელითაა სავსე. მათთვის ტკივილი, სიამოვნება, წყენა თუ სიხარული, ერთნაირად უფერული და ცარიელია. ისინი ვეღარაფერს გრძნობენ, რადგან მათი სულები დაცარიელებულია და მთლიანი ყურადღება ყოველდღიურ რუტინაზეა გადატანილი. ჩვენ სწორედ ამას გავურბივართ – მე და ჩემი 5 უცხოპლანეტელი. ჩვენ გვინდა, რომ გრძნობებით სავსე სული ბოლომდე შევინარჩუნოთ: ხშირად ვიტიროთ და ვიცინოთ; ერთ დღეს მოვიწყინოთ, მეორე დღეს კი – მხიარულებისგან დავიღალოთ. სწორედ ამ მრავალფეროვან ცვლილებებში დავამარცხებთ ყოველდღიურობას და ერთფეროვნებას; მხოლოდ ასე შევძლებთ დავრჩეთ უცხოპლანეტელებად საკუთარ პლანეტაზე. მერე კი ვნახოთ, იქნებ ეს ყველაფერი გადამდებიც გამოდგეს და რაღაც დროის გასვლის შემდეგ, უფრო ბევრი უცხოპლანეტელი გამოჩნდეს დედამიწაზე.
ყველაზე მეტად რა გვიშლის ხელს ვიყოთ თავისუფლები? პირველ რიგში საკუთარი თავისთვის დაწესებული შეზღუდვები და საზოგადოებაში გათქვეფის გაუცნობიერებელი სურვილი. ჩვენ ყოველთვის ვცდილობთ დავემსგავსოთ იმ ადამიანებს, ვისთან ერთადაც ვცხოვრობთ, ვსწავლობთ, ვსეირნობთ… რატომღაც გვგონია, რომ თუ ვინმე ჩვენგან განსხვავებულია, მაშინ ცუდია. იმისიც გვეშინია, რომ სხვებისგან განსვსხვავდებოდეთ, რადგან ასეთ შემთხვევაში შეიძლება გავირიყოთ „საზოგადოებისგან“. ამის შედეგია ის, რომ ყველანი ერთმანეთს ვემსგავსებით და ჩვენ შორის მხოლოდ ფორმალური ურთიერთობები რჩება. პირველ რიგში საკუთარ თავში უნდა მოვსპოთ შეზღუდვები, გავანადგუროთ ჩვენი „სულის პოლიცია“, რომლის შიშითაც ვერ ვასრულებთ ჩვენს რეალურ დანიშნულებას. ჩვენ ხომ მისჯილი გვაქვს თავისუფლება, არჩევანის თავისუფლება, ბედნიერების თავისუფლება. ამის სანაცვლოდ, ჩვენ „საზოგადოების“ მიერ დაწესებული ნორმებით ვცხოვრობთ ბრმად: ნაკლებს ვჭამთ და დილაობით ვვარჯიშობთ, რათა არ გავსუქდეთ; ბევრს არ ვსვამთ, რომ სხვამ ცუდი არ იფიქროს; შეხვედრებზე გამოპრანჭული მივდივართ, ვიცავთ ეტიკეტს და ხელის ჩამორთმევით ვესალმებით ყველას; მანქანას ნელა ვატარებთ, რათა წესრიგი არ დავარღვიოთ; ცხოველებიც გვიყვარს – ისინიც ხომ ჩვენი სამყაროს ნაწილს შეადგენენ; ვიცინით კომედიურ ფილმებზე, ვტირით მელოდრამებზე; ვუსმენთ „ხარისხიან“ მუსიკას და ვგმობთ „უხარისხოს“; პირველ პაემანზე არ ვკოცნით ფრანგულად, რადგან პირველ ჯერზე ზომიერებაა საჭირო; მეორე კოცნის დროს უკვე ინტენსიურად ვიყენებთ კოცნის ფრანგულ ტექნიკას (ზოგი კარგად, ზოგი ცუდად). ეს ყველაფერი კარგია, სასიამოვნოც კია ასე ცხოვრება – წესრიგის დაცვით, ზომიერების შენარჩუნებით და მომღიმარი სახით. მაგრამ თუ ასე მხოლოდ იმიტომ ცხოვრობ, რომ საზოგადოებაშია დადგენილი, მაშინ პირიქით – საშინელებაა ეს ყველაფერი. ცხოველები მართლა უნდა გიყვარდეს და არა იმიტომ, რომ ასეა მიღებული; კომედიებზე მხოლოდ მაშინ უნდა გაიცინო, როცა ნამდვილად მოდის გულიდან მხიარულების იმპულსი. არც ყველა მელოდრამაზეა ტირილი საჭირო, რადგან ზოგიერთი მათგანი იაფფასიანი ნაგავია. ჩვენ, მე და ჩემი ხუთი უცხოპლანეტელი მეგობარი. სწორედ ამას ვებრძვით – გრძნობათა და ემოციათა სიყალბეს. გამოგვყევით ჩვენ! უცხოპლანეტელობა არც ისეთი ცუდია, როგორც თქვენ გგონიათ.

Read Full Post »

დიდხანს ვფიქრობდი რა დამეწერა, ეს ალბათ პირველი შემთხვევაა, როცა ჯერ დაწერის სურვილი გაჩნდა და შემდეგ – საწერი თემა. მეგობრებს ვეკითხებოდი, ვის რა აწუხებდა, რა აინტერესებდა და მათთან საუბარში ვცდილობდი საინტერესო თემის გამოძებნას. ერთ-ერთ პოსტში უკვე ვისაუბრე, რომ მომხიბვლელი ქალბატონი გახდა ჩემი შთაგონების წყარო. ახლაც მას უნდა უსაყვედუროთ ის, რომ მე კიდევ ერთი ნაჯღაბნით მოგაბეზრებთ თავს. მომხიბვლელ ქალბატონს აწუხებს შავი ფერი, უფრო სწორად აწუხებს შავი ფერის სიჭარბე ჩვენ საზოგადოებაში. მეც მაწუხებს შავი ფერი, ოღონდ არა მომხიბვლელი ქალბატონის შავი თმის ფერი. მაწუხებს შავი მაისურები, ჭუჭყს რომ დიდხანს იტანენ; მაწუხებს შავი ფეხსაცმლები, ლილოს ბაზრობაზე რომ იყიდება; მაწუხებს შავი შარვლები, ჩაცუცქვით მუხლებზე რომაა გაცვეთილი; მაწუხებს შავი ქუდები, უაზრო სახეებს რომ მალავს. ზოგადად მაწუხებს ეს სიშავე.

შავ ფერზე ფიქრისას, ნელ-ნელა გამოიკვეთა ორი ძირითადი მიმართულება, რომელიც განასხვავებს საზოგადოების მიდგომას ამ აწ უკვე ავადსახსენებელ ფერთან დაკავშირებით: (1) გამოიყოფა ერთი ნაწილი, რომელიც უბრალოდ აღმერთებს ამ ფერს; (2) მათ უპირისპირდება მეორე ნაწილი, რომელიც არაფერს შავს არ იცვამს, ფობიაც კი სჭირს შავ ფერზე. განვიხილოთ ეს ორი უკიდურესობა და შევეცადოთ ვიპოვოთ ოქროს შუალედი, ანუ ის რაც ასე გვაკლია ქართველებს, ნებისმიერ დროსა და სივრცეში.

(more…)

Read Full Post »