Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘სტუმარი’ Category

ჩემი მეგობრის, საშკა ინაძის პოსტი.


ახლა ღამის 2 საათია, სახლში ყველას ძინავს. მხოლოდ მე, მონიტორის შუქი და ჩემი ყვითელი ქემელი ვარსებობთ ამ წუთას; და საერთოდ ჩემი ცხოვრების პერსპექტივაც მხოლოდ მე და ჩემი სიგარეტი ვართ, ყოველ შემთხვევაში ახლა ასეა, ხვალ არ ვიცი რა იქნება… ვზივარ კომპიუტერთან და ვცდილობ რაიმე დავწერო. ხო, ზუსტადაც ვცდილობ რადგან მეც და ამ წერილის მკითხველიც უკვე კარგად ვხვდებით, რომ არაფერი ღირებული აქ არ წერია. ვერაფერს შევძენ ამის დაწერით ვერც ჩემ თავს და ვერც ჩემს ირგვლივ მყოფთ. უბრალოდ მინდოდა ჩემი და სიგარეტის გარდა კიდევ ვინმე გამოჩენილიყო ჩემს ცხოვრებაში და რატომღაც საუკეთესო მეგობრად ვორდის ფაილი ჩავთვალე. არც თემა ვიცი რაზე უნდა დავწერო და არც რაიმე მიზანი მაქვს, უბრალოდ ვგრძნობ რომ შიგნიდან რაღაც ძალიან მაწუხებს და ვერაფრით მივმხვდარვარ რა არის ეს. შეიძლება ჩემი ეს სურვილი იმანაც გამოიწვია, რომ უბრალოდ მინდა ვინმემ წაიკითხოს და მოეწონოს ჩემი ნაწერი, რათა იმიჯი შევიქმნა ჭკვიანი და განათლებული ადამიანის, რომელიც ცხოვრების ამაოებამ (ან საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა რამ) შეაწუხა; შეიძლება სულაც ჩემს მეგობარს ვბაძავ, რომელიც ძალიან საინტერესოდ, არაჩვეულებრივად და ლამაზად წერს და რომელის პოსტებიც ძალიან პოპულარულია სამეგობროში და არამარტო… მოკლედ არ აქვს მნიშვნელობა რატომ დავჯექი და დავიწყე ამის წერა. უბრალოდ ვცდილობ მაქსიმალურად გულახდილი, ვიყო პირველ რიგში საკუთარი თავის და მერე ყველას წინაშე, ვინც ამას წაიკითხავს.

ცხოვრებაშიც ხომ მთავარი ეს არის – გულახდილობა, სიყვარული და სრული გათავისუფლება ყველაფრისგან. ჯობს გამოვაჩინოთ ყველაფერი. ეს ცუდათ იმოქმედებს ჩვენს იმიჯზე თუ კარგად, ამას არ აქვს მნიშვნელობა. წინააღმდეგ შემთხვევაში თავს ძალიან ცუდად ვიგრძნობთ. საერთოდ ცნება თავისუფლება ჩემამდე სხვანაირად აღწევს, ბევრჯერ მომისმენია როგორ ამბობენ ადამიანები “რაც მინდა იმას ვაკეთებ და თავისუფალი ვარო”. ეს სინამდვილეში საკუთარ სურვილებს დამორჩილებაა და ამას ვერც აცნობიერებენ, რომ საკუთარ აზრების და სურვილების მონები არიან. როდესაც რაღაც გინდა და იცი რომ ეს არ არის საჭირო ან თუმდაც შენთვის მავნეა, როდესაც ამაზე უარს იტყვი და თავს ძალას დაატან აი სწორედ მაშინ აკონტროლებ სრულად შენ თავს, აი ეს არის ნამდვილი თავისუფლება.
ხო რაც შეეხება სიყვარულს. ჩემთვის ეს უფრო ზოგადი თემაა ვიდრე ხალხშია მიღებული. ჩემთვის სიყვარული ყველაფერია, მთელი ჩემი ცხვორებაა, თითოეული წუთი და წამი; ყველაფერს რასაც კი ვაკეთებ სიყვარული მაკეთებინებს: მიყვარს, როდესაც დილით ადგომა მეზარება და დედაჩემს კეთილად გაბრაზებული სახე აქვს; მიყვარს სახლიდან გასვლა, რადგან ვიცი გარეთ კიდევ ერთი სასიამოვნო და საინტერესო დღე მელოდება; მიყვარს როდესაც ტრანსპორტში ვჯდები და სასწავლებელში მივდივარ, მიუხედავად იმისა რომ გრძელი გზა მაქვს გასავლელი და დიდ ხანს მიწევს იქ ყოფნა; მიყვარს ეს ხანგრძლივი მარშუტიც, რადგან გზაში რაიმე კარგ მუსიკას მოვუსმენ, ჩემს მუსიკალურ ოცნებებში წავალ (რომელსაც ახდენა არ უწერია), ან თუნდაც რომელიმე პოეტის კრებულს დავიჭერ ხელში და ჩემთვის გულში გამოთქმით წავიკითხა; მიყვარს მეგობრებთან ერთად გარეთ უაზროდ, უფულოდ სიარული და იმაზე მსჯელობა თუ რა შეიძლება რომ ვქნათ; მიყვარს ეს, რადგან მე მეგობრებთან ერთად ვარ და თავს ბედნიერად ვგრძნობ; მიყვარს ეს სამყარო, ყველაფერი რაც ჩვენს გარშემო ხდება. მოვიშველიებ გაბრიელ გარსია მარკესის ნააზრევს (ოღონდ პირველ პირში) და გეტყვით, რომ ყველანი ძალიან მივარხართ, მინდა ჩაგეხუტოთ და აღარასდროს გაგიშვათ ხელი, რადგან როდესაც ჩემი ვალში აღებული დრო დამეხარჯება, არ მინდა ვინანო, რომ ვიღაცას ნაკლებად ვაგრძნობინე ჩემი სიყვარული.

Read Full Post »

ჩემი მეგობრის, Pilate Pontoneli-ს პოსტი.

სათამაშო

წავიდეთ, ნუ დაახლოებით 1 500 004 წლით უკან. მოვედით, წარმოიდგინე ვდგავართ დიდ ხის ძირას და გავყურებთ დიდ ვეება გორებს, რომლებიც მწვანე ხეების გამო სულ გამწვანებულია, ზევიდან კი, მონაცისფრო-მოცისფრო ცა დაჰყურებს პატარ-პატარა ღრუბლებით, რომელებიც თითქოს მზის სხივებმა შუაზე გაგლიჯა… ერთ-ერთ გორაზე პატარა დასახლებაა. მოჩანს პრიზმის ფორმის ხისგან გაკეთებული ქოხები, რომელიც უბრალო კონსტრუქციით არის აშენებული და სახლის გასამაგრებლად ქოხს შიგნიდან “დედაბოძი” აქვს შეყენებული. ასე არის რამოდენიმე ქოხი წრიულად დადგმული, შუაში კი პატარა ქვებით შემოსაზღვრული დიდი კოცონია. ცეცხლი ახალი ჩამქრალია და ჯერ კიდევ ამოდის კვამლი… აქვე, ერთ-ერთი ქოხის წინ, დახლოებით 33 წლის ქალი მიწაზეა მოკალათებული, წელს ზევით არაფერი აცვია, ქვედა ნაწილი კი დათვის ტყავით აქვს დაფარული. იგი დედის მზრუნველი თვალებით გაჰყურებს თავის შვილს, რომელიც დედიშობილა მის წინ დარბის ქვით ხელში. აი, ბავშვი დაიხარა. მეორე ხელით პატარა წაწვეტებული ხის ტოტი აიღო და ღონიერად თავის ქვას მოუქნია. ტოტი გადატყდა. და აი აქ ჩერდება კადრი, წარმოიდგინეთ რომ ვითომ ამ მომენტს screenshot-ი გადავუღეთ. მივიღეთ სურათი, სადაცაა გამოსახულია თუ როგორ ურტყავს ინტერესიანი თვალებით ბავშვი ტოტს თავის ქვას. ეს ტოტი ალბათ თავისი მამიკოს სანადირო შუბია მის წარმოსახვაში, და ის ქვა კი ცხოველი, რომელიც მამიკომ უნდა მოკლას და სახლში მიუტანოს, რათა ოჯახი გამოკვებოს. პატარა ბავშვი, რომელიც 4 წლისაც არ იქნება, ამ ორ ნივთს როგორც სათამაშოს ისე აღიქვამს… ახლა ეს ჩვენი სურათი კინოფირის დამახასიათებელ შავ ჩარჩოში ჩავსვათ.. მივიღეთ კადრი კინო ფილმიდან (დღევანდელი ტექნოლოგიური განვითარებებიდან გამომდინარე, ამ ოპერაციის ჩატარება ნამდვილად არ წარმოადგენს სირთულეს). ახლა მოდით დავატრიალოთ ეს მომენტი და წამოვიდეთ წინ, 2010 წლისაკენ… წარმოიდგინეთ რომ ეს კადრები სწრაფად იცვლება…. ე.ი პირველი კადრი: ბავშვი ტოტით და ქვით ხელში… კაცი რომელიც რკინას აწრთობს… ხმალი… თოფი.. პირველი ომი.. პირველი გამარჯვება… იესო ქრისტეს დაბადება.. პირველი მსოფლიო ომი… მეორე მსოფლი ომი… ბერლინის კედელი… მერლინ მონროს ის ცნობილი სურათი, თეთრ კაბას რომ ქარი უქროლებს და თვითონ კი ცდილობს თავისი ლამაზი სხეულის დაფარვას, თან ლამაზად იღიმება… კენედის სიკვდილი… 11 სექტემბრის ტერაქტი…. და აი ბოლო კადრი: პატარა, ქერათმიანი, ცისფერთვალება, 4 წლის ბავშვი, რომელიც მაკინტოშის თეთრი მონიტორის წინ ზის. იგი თავისი პატარა კოტიტა თითებით კომპიუტერის კლავიატურას ეთამაშება და გაშტერებლი, უმანკო, კეთილი სახით კომპიუტერს მისჩერებია, თვალების დახამხამებისთვისაც კი აღარ სცალია.. გადის 30 წამი, 1 წუთი, დაახამხამა… მართლაც რომ საინტერესო, ლამაზი მომენტია, არა? მოდით პარალელი გავავლოთ. ბავშვი, რომელიც ქვითა და ტოტით თაშობდა და ბავშვი, რომელიც გაშტერებული მისჩერებია მაკინტოშის მონიტორს და თავისი პატარა ხელით მაუსის დამორჩილებას ცდილობს… საოცრად ბევრი დრო გავიდა და ბევრი რამ შეიცვალა…

(more…)

Read Full Post »

ჩემი მეგობრის, SouSou Tughushi-ს პოსტი:

მაინც ვერაფერს გახდებით!

მოგესალმებით!
ეს თემა ან აღიარებას მომიტანს, ან გიჟად შემრაცხავს. მაგრამ ჩემთვის მეორე ვარიანტიც აღიარებაა.
ერთი ჩემი ჰიპოთეზა უნდა გაგაცნოთ.
გაფრთხილება: ადამიანებმა, რომლებიც ადვილად იჯერებენ ყოველგვარ სიდებილეს, შეწყვიტონ კითხვა. არ მინდა მათი გაგიჟება ჩემ სინდისზე იყოს. კიდევ იმ ადამიანებს ავუკრძალავდი ამის კითხვას, ვინც იფიქრებს, რომ მათ საიდუმლოს მივხვდი. მაგრამ სანამ არ წაიკითხავენ ამას, ვერ მიხვდებიან რაზეა საუბარი. ამიტომ აკრძალვას აზრი არ აქვს.
ალბათ, რომ ჩახვალთ ბოლოში, იტყვით ჩემზე: “ზედმეტად ბევრ ფანსტასტიკას უყურებს”. ეს ერთ–ერთი ვარიანტია. სხვა ვარიანტები ზედმეტად არაეთიკურად ჟღერს :D. გამავსებთ “ერთობ ინტელექტუალური შეკითხვებით”. მარა ყველაზე მაგარი ისაა, რომ მე ეს ყველაფერი სუულ ფეხზე მკიდია… დაე!… ისე, ცინიზმი მაგარი რამეა. იდეაში ეთიკურად არაა გამართლებული ადამიანების დაცინვა. მაგრამ ეს იმ შემთხვევაში, თუ შენც არ დასცინი შენ თავს. დასცინი შენ თავს? _დასცინე ვისაც გინდა!

ეს ყველაფერი სიზმარს გავს. 100%ით რეალური არაა თითქოს. თითქოს დაბინდულია ყველაფერი. შეუმჩნევლად, მაგრამ მაინც იგრძნობა ეს. ხშირად გამჩენია ასეთი აზრები. ამ ბოლო დროს კი, ეს აზრი გამიჩნდა: იქნებ ყველაფერი სპექტაკლია ჩემთვის გათამაშებული? იქნებ მე ვარ ვინც ვარ, ზე ადამიანი და საშიში არსება იმათთვის, ვინც ილუზიას ქმნის ჩემ გარშემო? გარშემო ყველა მანქანაა მათ მიერ გაკეთებული და რეალური ამ ჩემ სამყაროში მარტო მე ვარ. მარტო მე ვხედავ და ვგრძნობ ყველაფერს. სხვები უბრალოდ რთული მექანიზმები არიან ჩემ გასართობად და შესასწავლად შექმნილნი. ჯერ ვერ მივხვდი მიზეზს, თუ რატომ მიკვლევენ. უფრო სწორედ, მიკვლევთ. თუ განმანათლებთ, კარგს იზავთ. მაგრამ მაინც მგონია, რომ ზედმეტად ძლიერი ვარ თქვენთვის და შიშით არის გამოწვეული ეს თქვენი ცნობისმოყვარეობა. ისე, მაგრები ხართ! კარგად ახერხებთ ამ ყველაფერს. მაგრამ მომენტებში მაინც გეპარებათ ხარვეზები. ვერ ახერხებთ ბოლომდე ჩემი გონების დაბლოკვას და სიზმრების სახით მაინც ვახერხებ რეალურ სამყაროში დროებით გადასვლას. მაგრამ კარგი სვლა გააკეთეთ. დაავალეთ ამ თქვენ “რობოტებს”, რომ მათაც ეთქვათ, რომ სიზმრებს ისინიც ხედავენ. კი, არარეალურია სიზმრები. მაგრამ ეს თქვენი განსაზღვრებით. თქვენ აკეთებთ უამრავ ვირტუალურ სამყაროს ნამდვილი სამყაროს ანალოგიაზე იმისთვის, რომ მე, როდესაც ნამდვილ სამყაროს ვნახავ, ვიფიქრო, რომ ვირტუალურია. მგონია ასეა ყველაფერი: თქვენ ქმნით გარემოს ჩემ თვალთახედვის არეში. ანუ მაგალითად კარებს რომ ვხურავ და ვეგარ ვხედავ მის უკან რა არის, იქ მართლაც არაფერია. უბრალოდ ქრება და რომ გამოვაღებ კარებს, ისევ აჩენთ. (რა თქმა უნდა, გამჭვირვალე კარებს არ ვგულისხმობ :D).
კარგია, არ მიწევს კარგად განმარტვა ამ ჩემი ფიქრების იმიტომ, რომ თქვენ უკვე ეს ყველაფერი კარგად იცით. პანიკით არ პანიკიორობთ. ალბათ ამ ჩემ აზრების დასახშობათ სანქციებს ჩაატარებთ. ამ თქვენ “რობოტებს” დაავალებთ, რომ გამაკრიტიკონ. მაგრამ მაინც ვერაფერს გახდებით!

ჰეჰ, გამართლდა ჩემი ვარაუდები? ზემოთხსენებულმა ფრაზებმა და შეკითხვებმა მოგიცვათ :D. ხომ მომინახულებთ ხოლმე? ჟღარუნები და ყვითელი ვანის კვატები მომიტანეთ. აბა რითი გავერთო საგიჟეთში?
ამ ჩანაწერით მე ნაწილობრივ ჩემ თავს დავცინი და თქვენც გაძლევთ საშუალებას დამცინოთ. უბრალო მორიგი და უაზრო ფიქრია. უაზრო, მაგრამ საინტერესო. არაა აუცილებელი ყველაფერი ჭკვიანური ვწერო. დამცინეთ, მერე რა? რა მოხდა მერე? ყველა ადამიანები ვართ და რატომ უნდა იყოს აკრძალული ჩვენი ნაკლების დაცინვა? ჩვენი ეგო გვიშლის ხელს. კონცენტრირებულები ვართ… უფრო სწორედ, კონცენტრირებულები ხართ იმაზე, რომ არ დაიჩაგროთ. აი ყოფილა შემთხვევები, რომ ვიღაცას ეხუმრა ჩემზე და მართლა სასაცილოდ. მეც გამიცინია და უკითხავთ, რა გაცინებს, შენზე ვიცინითო. აი თუნდაც დღეს. ჩემ ძმაზე ვიცინოდით, თვითონაც გაეცინა და იგივე უთხრეს. მე თუ დავცინი ვინმეს, ან არ იცინის, ან ცდილობს კონტრშეტევაზე გადმოვიდეს. ნუ, ყველა არა, უმეტესობა
აღრფრთოვანებულები ხართ თქვენ თქვენი თავებით და გგონიათ რამეს წარმოადგენთ. არაფერი ხართ! იცოდეთ. მეც არაფერი ვარ! და ზუსტად ესაა მაგარი! მოეშვით ამ ფრაზას: “რატომ მე?! აწი ისინი!!” თუ ყველა ამოიგდებს თავიდან ამ ფრაზას, ყველაფერი ბევრად უკეთესად იქნება.

Read Full Post »

გთავაზობთ ჩემი მეგობრის, გემო ვნებიანი იდიოტი-ს პოსტს. მას ჯერ-ჯერობით არ აქვს საკუთარი ბლოგი, ამიტომ მის პოსტს ვაქვეყნებ ჩემ ბლოგზე. იმედი მაქვს მალე გაიკეთებს საკუთარ ბლოგს და ყველა შეძლებს მისი ნააზრევის წაკითხვას.

გოიმები და სნობები

ადამიანები ერთმანეთისგან ასე თუ ისე განვსხვავდებით. გვაქვს ერთმანეთისგან განსხვავებული გარეგნობა, ქცევები, შეხედულებები, მსოფლმხედველობა, გემოვნება, საუბრის მანერა და მშობლიურ ენაზე სიტყვებსაც კი სხვადასხვაგვარად გამოვთქვამთ ხოლმე.ერთი შეხედვით ეს ყველაფერი ნორმალური და გასაგებია. უჩვეულოც თითქოსდა არაფერია, მაგრამ საქმე არც ისე მარტივადაა როგორც ეს ჩვეულებრივ ჩანს.
ხშირად, როდესაც ადამიანები ცდილობენ წარმოაჩინონ თუ როგორი გემოვნებიანები, მოდურები, თანამედროვეები, ჯანმრთელად მოაზროვნეები, განათლებულები და უბრალოდ ბევრზე უკეთესები არიან, მიუთითებენ სხვების ცუდზე, უნიჭობაზე, უგემოვნობაზე და ასე შემდეგ.საუბრობენ, რომ მათ მეტი ესმით კონკრეტულ საკითხთან დაკავშირებით, მეტად გემოვნებით იმოსებიან, ვინაიდან ცნობილი ბრენდების სამოსს ატარებენ, უფრო გამართულად საუბრობენ, სწორად მეტყველებენ და ‘ლ’-საც არ ურტყამენ.
არადა ვის რატომ უნდა გაუჩნდეს პრეტენზია ვინმე კონკრეტული ადამიანის “ლ”-ზე თუ ამ ადამიანს არ აქვს პრეტენზია საჯაროდ საუბარზე. როგორც ეხერხება ადამიანს ისე მეტყველებს, არავის გასაკიცხი არ უნდა იყოს ვინმე რბილ “ლ”-ს ამბობს თუ მოჭარბებული “შ” აქვს ან “ს”? რბილი “ლ”-თი მეტყველება გოიმობად ითვლება. ვინ დაადგინა რო ეს გოიმობაა ეს კიდევ სხვა საკითხია. ალბათ, სნობებმა.
“ლ”-სთან მიმართებით არსებობს ცოტათი განსხვავებული დამოკიდებულებაც. თუ ზემოხსენებულ თანხმოვანს საუბრისას დარბილებულად იყენებ ძერსკი ხარ (გოგო), საყვარლად ბაასობ. ოღონდ ეს ყველას კი არ გამოსდის (!). მხოლოდ კონკრეტულ გეოგრაფიულ ლანდშაფტში, უბანზში უნდა იყო გაზრდილი. იქაურები გასცემენ მაგაზე აკრედიტაციას.იმდენად გამაღიზიანებელია უკვე ამ “ლ”-ზე აქცენტის გაკეთება და მისი გამომყენებლის გოიმად შერაცხვა რომ თვითონ გამკრიტიკებელიც კი გადადის ამის გამო ე.წ. გოიმობაში თავისი თავგამოდებული სწორად მეტყველების დაცვით.არ მოგწონს? ნუ იმეტყველებ ეგრე. სხვას რაც უნდა ის უქნია. მარტივად მოგვარებადი ამბავია.

კიდევ ერთი “აღტაცების მომგვრელი” მოვლენა ქართულ რეალობაში: რიცხვების რუსულად გამოთქმა.
საოცარი რამეა ხოლმე ამის მოსმენა რა!
-რომელი სკოლაში სწავლობდი?
-შესტოი დავამთავრე.
ან
-ალო.
-ხო გოგო, სად ხარ?
-პიძისიატ ტრეწისთან გელოდები, მოდი.
საუბრის ასეთი მანერა ძერსკობის დამადასტურებელია, ტი შტო? 🙂
ტელეფონის ნომრების რუსულად კარნახზე არაფერს ვამბობ. ამ მოვლენას ჩვენში ჯერ კიდევ ღრმად აქვს ფესვები გადგმული.

რაც შეეხებათ სნობებს: ესენიც მაგარი ანტიკვარები გახლავან. რას ქვია?! მათთვის მეტროთი მგზავრობა პაზორია. ლევის ჯინსი არ გაცვია? წასულია შენი საქმე. გოიმებში ეწერები “სხოდუ”. მოდის ბოლო კივილის შესაბამისად უნდა გქონდეს “ზმანი” გარდერობში დალაგებული. არა მარტო ეს! უნდა ერკვეოდე კიდეც რამე-რუმეებში. Fashion-ობაზე სხვაგვარად ვერ გექნება პრეტენზია. აუცილებლად უნდა შეიძინო რაღაც რაღაც მახინჯობები, რომლებიც შეიძლება საერთოდაც არ გიხდებოდეს მაგრამ ბრენდის სახელი მაინც თავისდა უნებურად მუშაობს. რა თქმა უნდა უნდა “გაიჩითო “სასტავში” მაგ “ზმანით”(დაენახო რა ბარე ორს). თუ გაგიმართლა და ბრენდის სახელს გამოსაჩენი ადგილი აქვს მიკუთვნებული სამოსზე მაშინ ამაყი სნობი ხარ. The Dersk! ისე რა საინტერესოა, თუ მელიის კუდი მხარზე არ გადავიგდე ან ნუტრიის ბეწვით არ შევიმოსე, (არა სიასამურიც “ნავაროჩენი” რამეა), ისე გლამურნი ვერ ვიქნები? :))
გადაირევი კაცი!
ერთი რამ ცხადია: ბრენდებისადმი გადაჭარბებული დამოკიდებულება პროვინციალიზმის ნიშნის მატარებელია!
საერთოდაც ცოტა გაუგებარია რატომ უნდა იყოს გემოვნების მომწოდებელი და მკარნახებელი ვინმე?
რა განსაზღვრავს საერთოდ გემოვნებიანობას?
რა იგულისხმება გემოვნებაში?
ის რომ კარგი ავტომობილი უნდა გყავდეს და მოდური სამოსი გეცვას?
მგონი შხვართი გოგო რო დადის შენთან ერთად ეს უფრო ძერსკია, არა?
თუ ის რომ საყვარელი წიგნი ჰარი პოტერია?
არა ტო! დასტოევსკის უნდა კითხულობდე მხოლოდ და მხოლოდ რუსულად, ტი შტო?
(თან ამის აპელირებას უნდა ახდენდე, სხვაგვარად არ აქვს მუღამი)
იქნებ ის რომ საყვარელი კერძი აუცილებლად სუში უნდა იყოს?
ხოდა კიდევ: ვისი გემოვნება უნდა დაკმაყოფილდეს იმისათვის რომ ადამიანი გემოვნებიანად ჩაითვალოს?

მოკლედ, ყველამ საკუთარს მივხედოთ და შევეშვათ სხვისკენ თითის კი არა ხელების გაშვერას. არ მოგვწონს კონკრეტული ადამიანის ქმედება? ის თავისუფალია თავის გადაწყვეტილებაში და აკეთოს ის რაც სურს, როგორც სურს და ვისთან ერთადაც სურს თუ კი თავისი ქმედებით ჩვენ უსიამოვნოდ არ გვეხება.
მიუღებელია ასევე, რომ ვაფიქსირებდეთ გარკვეულ კონკრეტულ პოზიციას კონკრეტულ საკითხთან დაკავშირებით მხოლოდ იმიტომ რომ ის იმ დროს საღ აზრად ჩაითვლება.
რეალურად უნდა გვქონდეს გააზრებული რას ვამბობთ და სხვის გაკიცხვას რო დავიწყებთ,
იმაზეც ვიფიქროთ კონკრეტულ შემთხვევაში თვითონ როგორ მოვიქცევით.

სნობები

Read Full Post »