Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ზოგადი’ Category

ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ გოგომ, რომელიც მევასებოდა, ფეხებზე დამიკიდა. ალბათ ხვდებით, ამის გადახარშვა არც ისე მარტივია. თანაც, აუცილებლად უნდა მოგახსენოთ სხვადასხვა გარემო-ფაქტორების შესახებ, რამაც ეს დაკიდება კიდევ უფრო მწვავე და ზაფხულის სიცხესავით რთულად გადასატანი გახადა. ძალიან მინდა ჩემს მდგომარეობაში შემოხვიდეთ და გამიგოთ, მაგიტომ გიხსნით ამ ყველაფერს.
ეს გოგო დიდი ვერაფერი, არ მოგატყუებთ. თანაც, ვიცი რო თქვენ მონიკა ბელუჩები და ანჯელინა ჯოლები გევასებათ და მაგათთან შედარებით, ეს გოგო იური ნიკულინს უფრო წააგავს. მარა რას იზავ, ყველას თავისი გემოვნება აქვს. ხოდა მეც, ეს ჩემი იური ნიკულინი, იმდენად მომეწონა, რომ გადავწყვიტე სადმე დამეპატიჟებინა. სტანდარტულად, როგორც ხდება ხოლმე, ორიგინალურობაზე პრეტენზია ნამდვილად არ მაქვს და არც მქონია. აქედან მივუდექი, იქიდან მოვუდექი, არაფერმა გაჭრა. ყვავილები ვაჩუქე, კომპლიმენტები ვუთხარი. ერთი სიტყვით, ყველა ნაცადი მეთოდი გამოვიყენე და არაფერმა გაჭრა. ბოლოს ეტყობა ისიც დაიღალა და ეგრევე მაჯახა, სხვა მევასებაო.
ვის არ მოსვლია, რეალურად ყველას სხვა მოგვწონს ხოლმე და მაინც სხვებთან ვართ. პრობლემა ეს არ არის. მე ხომ არ მქონდა იმაზე პრეტენზია, მე მოვწონებოდი და ისე დაელია ჩემთან ერთად ლუდი? მარა არა. ეტყობა ის გოგო სხვანაირად იყო აწყობილი და იმენა თუ არ ევასებოდი, კინოშიც არ წამოგყვებოდა. ნუ რას იზავ, ყველას არ უყვარს იმ ტიპებთან ზასაობა, რომლებიც არ ევასებათ. ისე მართლა ტეხავს. მეც არ მევასება, მარა მაინც მიწევს ხოლმე. ყოველთვის, როცა ვეზასავები ტიპს, რომელიც არ მევასება, ვფიქრობ იმაზე, ვინც ძილში არ მასვენებს და აღმაგზნებს, ეს ყველაფერი კი საბოლოოდ სერიოზულად მასევდიანებს და მაგრად მერხევა. მერე ამ ყველაფერს ვეჩვევი და ლომკა მაქვს. მინდა კიდევ და კიდევ გამოცადო ეს ენით აღუწერელი სიამოვნება, რომელიც მოაქვს მახინჯ გოგოებთან ზასაობით გამოწვეულ სევდას.
ხოდა, ზუსტად ის პერიოდია, ამ გოგომ რომ დამადო და ვიღაც სხვა ტიპში გამცვალა. კარგა ხანი ვფიქრობდი, კიდევ ვის შეიძლება დავასებოდა იური ნიკულინი, როცა გარშემო ამდენი ანჯელინა ჯოლი დადიოდა. ალბათ ისევ ჩემნაირ ტიპს თუ გაუსწროდებოდა ასეთი გოგო: ცოტა ლოთს, ცოტა პოხუისტს, ცოტა ფეტიშისტს და ცოტა დებილს. ხო, მაზოხისტს კიდევ, თოვლის გუნდების შიშველი ხელით კეთება და მერე ამ ხელების რადიატორთან მიტანა რომ უყვარს. მერე გავიგე ვინ იყო ის ტიპი და მაგრად გამიტყდა. არსებობს მოსაზრება, რომ როდესაც ადამიანს, რომელიც შენში ჰორმონების გაცხოველებულ მოქმედებას იწვევს, სხვა, შენზე ნაკლებ კაი ტიპთან ხედავ, მაშინ ბედნიერდები და თავს საკაიფოდ გრძნობ. მე პირიქით ვარ. მაგრად მიტყდება, როცა გოგოს, რომელიც მომწონს, სხვა – ჩემზე ცუდ ტიპთან ვხედავ. საერთოდ არ მაქვს კმაყოფილების გრძნობა და არც ბოროტი ღიმილით ვეუბნები ჩუმად: “იშ, გაგედო? არ გინდოდი? ახლა მიიღე ეს მახინჯი წიგნის ჭია!” მე პირიქით ვარ. ასეთ დროს სევდისმაგვარი გრძნობა მიპყრობს და ვფიქრდები, რომ ტყუილად დავკარგე ის ძვირფასი დრო, რომელიც შეიძლება ველოსიპედით სეირნობაში ან კომიქსების კითხვაში გამეტარებინა. დავკარგე, ხო, დავკარგე, იმიტომ რომ ამ გოგოს გემოვნება არ ქონია და მახინჯ ტიპში გამცვალა. ახლა მეტყვით ზედმეტად ზედაპირულად აფასებ ყველაფერს და საკუთარ თავზე დიდი წარმოდგენა გაქვსო. მოგცლიათ რა. სიღრმეებში თხრა, შიდა სამყაროს გაშიფვრა და ქალიშვილების სათუთ სხეულში გაურკვეველი სიმბოლოებით დაწერილი საიდუმლოებების ამოხსნა მაგრად მეზარება. შამპოლიონი კი არ ვარ. ერთი ჩვეულებრივი ტიპი ვარ, ცოტა დალევა და ბევრი უსაქმურობა მიყვარს. ხო, კიდევ მინდორში გდება და ვარსკვლავების ყურება.
დავუბრუნდეთ ამბავს. მოკლედ, სასტავი შევიკარით და ქალაქგარეთ გავედით. საჭმელ-სასმელი მოვიმარაგეთ, მანქანებში გადავნაწილდით და დავტოვეთ ქალაქი. მაგ დღეს გავიგე პირველად, ვინ იყო ის ტიპი, ვისშიც გამცვალა ნიკულინმა. მაგრად დავიგრუზე. ეგრევე მაღაზიაში შევვარდი, რამდენიმე ბოთლი ლუდი ვიყიდე და სანამ აგარაკზე ჩავიდოდით კარგა ბლომად ლუდი უკვე მონელებული მქონდა. ცუდი მომენტია, შენ რომ გოგო მოგწონს და მაგას სხვა კოცნის. უფრო მეტის წარმოდგენაზე ხო საერთოდ ცუდად ხდები. როგორმე ხომ უნდა გაგვეტარებინა საღამო ერთად? ხოდა იმდენი დავლიე, აღარც კი მახსოვს, როგორ გავატარეთ საღამო ერთად: მე, ჩემმა იური ნიკულინმა და მისმა ბიჭმა. დილით, პახმელიაზე, ორი ლიტრა ლუდი დავაგემოვნე და თბილისს დავუბრუნდი. მერე ერთ გოგოს დავურეკე, გამიხარდება თუ დამადგები-მეთქი, ვუთხარი და დავიძინე. საღამოსკენ კარზე კაკუნმა გამაღვიძა. პირში საშინელი გემო მქონდა, ჯერ კიდევ მთვრალი ვიყავი. კარი გავაღე და თვალებს არ დავუჯერე. უცბად ვერ მივხვდი რა უნდოდა ამ გოგოს ჩემ სახლში. მერე გამახსენდა, რომ დილით მივწერე და დავპატიჟე. შემოვიდა. წითელი ღვინო მქონდა. ცოტა მოვწრუპეთ. პირში ისეთი საშინელი გემო მქონდა, არაფრის ხალისი არ მქონდა. სექსის მითუმეტეს. მარა არ გქონიათ ეგეთი შემთხვევები? აი რო არ გინდა სექსი, მარა შენს გვერდით მყოფი ისეთი თვალებით გიყურებს, რომ თუ არ გაჟიმე, ან გეი ეგონები, ან დეგენერატი. საკუთარი თავი ხელში ავიყვანე და რამდენიმე ჭიქა წითელი ღვინის და ხელოვნური, უაზრო პრელუდიის შემდეგ საქმეზე გადავედი. ამ გოგოსთან სექსი ყოველთვის მისწორდებოდა. მისი უკან გადაგდებული თავი და კვნესა ბუნებრიობასთან ყველაზე ახლოს იყო. მიფიქრია, რომ შეიძლებოდა უბრალოდ კარგი მსახიობი ყოფილიყო. თუმცა, ეს ფაქტი მაინც არ ცვლიდა იმას, რომ მასთან სექსი სიამოვნებას მანიჭებდა. ყველაფერი თითქოს კარგად მიდიოდა, მეც ნელ-ნელა დავივიწყე ჩემს პირში გამეფებული საშინელი გემო და სიამოვნების გრძნობას დავნებდი. მარა რად გინდა, მე ხო ბედი არ მაქვს. უცბად ყველაფერი აირია და გოგომ გაჭედა. აი ისე, კომპიუტერზე მუსიკას რომ წერ, ბევრ ტრეკებს ჩააგდებ და მერე პროგრამა ჭედავს. მაგრად გამიკვირდა. გავჩერდი. არ მევასება მარტო გათავება. მიზეზის კითხვა მაგრად მეზარებოდა. უბრალოდ ავდექი, უხალისოდ გადავაგდე პრეზერვატივი და დავჯექი. ასეთ მომენტებში ეწევიან ხოლმე, მე არ ვიცი რა ვქნა. თუ სასმელია, ვსვამ. თუ არა, უბრალოდ ვფიქრდები გოგოზე, რომელთანაც სულ ახლახანს მქონდა სექსი – თუ მევასება, კიდევ მინდება მის მკლავებში მოქცეულს ორგაზმის განცდა, თუ არ მევასება – ვფიქრობ, რა მოვიმიზეზო, რომ მეორედ აღარ გვქონდეს სექსი. ამ შემთხვევაში, უბრალოდ საწოლზე ჩამოვჯექი და ღვინო მოვსვი. ლაპარაკი მაგრად მეზარებოდა. შევხედე და ისევ ისე უხალისოდ იწვა საწოლზე. თვალებით მთხოვდა მეკითხა, რამ გახადა ასე უცბად ცუდად. დავნებდი და ვკითხე “რა მოგივიდა?”. პასუხის გაგონებაზე თავი ძლივს შევიკავე, კინაღამ სიცილი ამივარდა: “რას იფიქრებ ახლა, მოვედი, ეგრევე ვიჟიმავეთ, გეგონება, რომ მარტივი გოგო ვარ, რომელიც ყოველ დაძახებაზე მოვა და მოგცემს.” პირველი რაც გავიფიქრე ის იყო, რომ ეს გოგო მგონი დებილია-მეთქი. თქმით კი სულ სხვა რაღაც ვუთხარი: “რა სისულელეა, მე ხო ყველა არ ვარ. ჩემთან მსგავსი სისულეების არ უნდა შეგეშინდეს”. ეხ, რა უცნაური რამაა ცხოვრება, როგორ გვიყვარს საკუთავი თავის მოტყუება და შემდეგ სხვებისგანაც იგივე ტყუილის მოსმენა. არადა, თითონაც იცის, რომ მართლა მარტივი გოგოა, რომელიც ყველას აძლევს, თუკი ერთხელ მაინც გაიგონებს მისგან, რომ ლამაზია.
ერთი სული მქონდა, როდის წავიდოდა. საათს ვუყურებდი. მერე მოვიმიზეზე, საქმეზე ვარ გასასვლელი და თუ გინდა, სადმე შენც გაგიყვან-მეთქი. არა, მადლობაო. სწრაფად ჩაიცვა, საწოლზე დაჯდა და მაკიაჟი გაიკეთა. მეზიზღება გოგოები, რომლებიც სექსის მერე მაკიაჟს იკეთებენ. წავიდა თუ არა, მაგრად დავისვენე. ვიჯექი და ვფიქრობდი, რა სისულელე იყო ეს ყველაფერი. ერთ გოგოზე დაგრუზული, რომელმაც სხვაში გაგცვალა, მიდიხარ და სხვა გოგოსთან წვები. ნეტავ რაზე ფიქრობ მაგ დროს ადამიანი? ვითომ შეიძლება ვინმე სხვას, ნებისმიერ გოგოს, ფეხებს შუა ქონდეს ისეთი ადგილი, სადაც მყუდროდ იგრძნობ თავს? არა მგონია. თქვენ თუ იპოვეთ ეგეთი ადგილი ქალის ფეხებს შუა, აუცილებლად გამაგებინეთ, დავსახლდები ეგრევე. უკვე მერამდენე წელია მსგავს სიმყუდროვეს ვეძებ.
ახლა ვფიქრობ, რატომ გიყვებით ამ ყველაფერს. არც კი ვიცი ვინ ხართ, რა მოგწონთ, რაზე აღიგზნებით, რა გწყვეტთ გულს, რაზე ტირით. მე კი გიყვებით იმას, თუ როგორ ვიყავი იური ნიკულინით აღფრთოვანებული და როგორ გამცვალა მან წიგნის ჭიაში, რომელიც მხოლოდ კვირაში ერთხელ თუ გაჟიმავს, ისიც ვალდებულების გამო. ამის წინააღმდეგ ვერაფერს გავაწყობ. მირჩევნია ისევ ასე, ლუდის ბოთლით ხელში, ვეგდო სავარძელზე და ვფიქრობდე ყველა იმ გოგოზე, ვინც მახინჯ ტიპებზე გამცვალა. ნეტავ რა არის მათთვის მთავარი? უსაფრთხოება? ფული? მანქანა? სიყვარული? სექსი? არ ვიცი. მახინჯ ტიპს მე მაინც არაფერს არ მივცემდი. მითუმეტეს იმას, რაც ფეხებს შუა მაქვს და თანაც ერთ ეგზემპლარად. იცინეთ, იცინეთ. მე ვიჯდები ასე ლუდის ბოთლით ხელში და თავს დავიმშვიდებ: დაიკიდე რა! სამაგიეროდ ყველას კი არ აქვს შენნაირი წვერი?!

Read Full Post »


საათი სამ საათსა და ჩვიდმეტ წუთს უჩვენებს. ვემზადები გასამგზავრებლად. სულ რაღაც 4 საათში ჩემი თვითმფრინავი ჰაერში აფრინდება და ჯერ სტამბულში, შემდეგ ბაზელში და იქიდან უკვე მატარებლით სტრასბურგში აღმოვჩნდები. ცხოვრება სურპრიზებითაა სავსე. ერთი თვის წინ აზრდაც არ მომივიდოდა, რომ ახალ წელს საფრანგეთში შევხვდებოდი.
ბოლოს საფრანგეთში 4 წლის წინ ვიყავი. მახსოვს საქართველოში დავბრუნდი თუ არა, ომი დაიწყო. ხუმრობით ვეუბნებოდი ჩემ თავს “რა იყო შე ჩემა, ომი მოუტანე ქვეყანას-თქო?”. მარა სახუმარო რა იყო. ეგაა რა. სიმწრის დროს უფრო მეტად ვხუმრობთ ხოლმე. ყოველ შემთხვევაში ვცდილობთ. დღეს საფრანგეთში მივდივარ. მერე 21 დეკემბერი მოდის. ვითომ საფრანგეთში ვეტყვი ჩემ თავს ხუმრობით რაიმე მსგავსს? მაგალითად: “რა იყო შე ჩემა, არეულობა მოუტანა ამ საათივით აწყობილ ქვეყანას?”. არა მგონია. 21 დეკემბერს თუ რამე მოხდა, ეს მხოლოდ ზომბი აპოკალიფსი შეიძლება იყოს. ზომბი აპოკალიფსის კი სულაც არ მეშინია. წიგნები წავიკითხე და ვიცი, როგორ დავამარცხო ზომბები. აი ასე.
არ მიყვარს მგზავრობ. უფრო სწორად ის მომენტი არ მიყვარს, სადღაც რომ ხარ მიჩვეული და მერე სხვა “სადღაც” რომ მიდიხარ, სადაც ის ახალი “სადღაც” შენი ძველი “სადღაცის” სრულფასოვანი შემცვლელი უნდა გახდეს. მერე იქ რომ მიეჩვევი, სადღაც, უკვე უკან დაბრუნებისას მიჩვეულ “სადღაცს” უნდა გადაეჩვიო და ახალ “სადღაცს” უნდა მიეჩვიო ისევ. მოკლედ რა. ასე სითბოს ძიებაში ნელ-ნელა ვემსგავსები ფრინველებს, რომლებიც მუდმივად სითბოს ძიებაში არიან. სადაც სითბოა, ჩემი ფრთებიც იქით მიმაფრენენ. რა პოეტურია, ღმერთო ჩემო.
ბებიამ შემოვიდა ოთახში, ხომ არ დაგაგვიანდაო. ბებიამ არ იცის, რომ თვითმფრინავით მივდივარ. ეშინია თვითმფრინავების. ერთხელ, როცა გაიგო, რომ უკრაინაში თვითმფრინავით წავედი, დედაჩემს უსაყვედურა – შვილს ასეთ ამბავში როგორ უშვებ, დედა არ ხარ, არ ნერვიულობო?! მას მერე დედა ცდილობს საკუთარი იმიჯის გამოსწორებას ბებიაჩემის, ანუ იგივე დედამისის თვალში და ეუბნება, რომ შვილს, ანუ მე, სამგზავროდ აღარ უშვებს თვითმფრინავით. კიდევ კარგი მატარებელი და მანქანა ბებოს მოსაწონ ტრანსპორტთა სიაში შედის, თორემ ველოსიპედით რა ჩამიყვანდა საფრანგეთში.
კარგი ქვეყანააო საფრანგეთი, ასე მითხრეს. მეც ეგრე მახსოვს პრინციპში. იცი როგორი ქვეყანაა? აი მეტროდან რომ გამოდიან, კარებს ხელს არ უშვებენ და გელოდებიან, სანამ შენც მიხვალ. თუ შემთხვევით გაეშვათ ხელი, ბოდიშს გიხდიან. მერე შენ მადლობა უნდა გადაუხადო. მშვნეიერია. მადლობა-ბოდიშის რეჟიმში ცხოვრება ბევრად უფრო მშვიდია. ბევრად უფრო საინტერესოც. ყველა თამაშობს ცოტ-ცოტას და კარგია. აკვირდები, ვინ უფრო კარგი მსახიობია და ვინ იმსახრებს ოსკარს და ვინ ჟოლოს. საქართველოში რომ დავბრუნდი, მაღაზიაში შევედი და გამარჯობა ვუთხარი გამყიდველს. მერე მადლობა. არ მიპასუხა. მერე ქუჩაში გამოვედი და ვიღაც ტიპები ცუდად იდგნენ, გზას მიღობავდნენ. ბოდიში-მეთქი ვუთხარი და ველოდებოდი როდის გაიღიმებდნენ, მეტყოდნენ “პირიქით, ჩვენ ბოდიშიო” და გამატარებდნენ. ნურას უკაცრავად. აგერ გვერდულად გაგვიარეო, სახეებით მითხრეს და მეც უხმოდ გავუარე გვერდიდან, გაჭირვებით. მას მერე აღარ ვეუბნები არავის ბოდიშს. მარტო მეგობრებს. იმათაც ხანდახამ უკვირთ. არადა საფრანგეთში ჩემ მეგობარს რომ ვკითხე რომელი საათია-მეთქი, მითხრა “გეთაყვა უნდა დააყოლო ხოლმეო”. მერე აღარ მეშლებოდა. კაი ხალხია ფრანგები. კაი ქვეყანაა ფრანცია.
უკვე 3:36 გამხდარა. წავედი ახლა, ჩავალაგო ჩემოდანი. თორემ დავრჩები ასე და ვეღარ წავალ საფრანგეთში და მერე ვეღარ შევადრი 4 წლის შემდეგ ნანახ საფრანგეთს ჩემი ბავშვბოსი ფრანციას. ოღევუაღ და ბონ ნუი თქვენ. ბონჟუღ საფრანგეთს.

Read Full Post »

ოხ რა. შენი გამოსწორება არ შეიძლება. იმენა კიბო ხარ. აი დააჯდები ადამიანს და მორჩა, აღარ მიდიხარ. იმ სტუდენტს გავხარ, ბოლო ლექციებზე ლექტორს რომ ტვინს უბურღავს, ნიშანი დამიწერეო. მერე ლექტორიც ნებდება და უწერს. ან არ ნებდება და გემრიელ გინებას იღებს სანაცვლოდ. არავის უყვარს კიბოები. ალბათ არც შენ დაგევასებოდა, უბრალოდ საიდან მიხვდები ამას, შენ თვითონ კიბო ხარ.
ჩასაფრებული ნაძირალა რომ გიწოდო გაგიტყდება? ხო რა იყო, ნაძირალა ზრდილობიანი სიტყვაა. აბა რა უნდა გიწოდო? ჩასაფრებული განდონი? ცუდად ჟღერს რა. თანაც ეს განდონი სულ ქართულ ანბანთან ასოცირდება და თავი სკოლის მოსწავლე მგონია. არადა უკვე მეექვსე წელია სკოლა დავამთავრე. იქ კიდევ სკოლაში სულ იყო ფრაზები: “აბა ანბანის მოყოლა დაიწყე რა, იცი როგორ, აი “ან, ბან, გან…” მერე იყო სიცილი: ჰაჰაჰააა, განდონ, განდონ. კაი იყო ბავშვობა. განდონზე გვეცინებოდა. ახლა კიდევ აღარ. ნუ არც ისე.
მოკლედ ხანდახან მგონია, რომ შენი კიბოობის გარეშე ცხოვრება უკეთ მექნებოდა აწყობილი. შენ მომაჯდები და პიზდეც, იმენა და კანცა მხმარობ, სანამ სულს არ ამომხდი. მიმიშვი რა. ცოტა მამხიარულე, მასუნთქე, არჩევანი გამაკეთებინე. არა ბაზარი არაა, არასდროს არ გითქვამს, ეს არ გააკეთო ან ის არ გააკეთეო, მარა პრობლემაც სწორედ მაგაშია. შენ ის კიბო ხარ, ვერაფერს რომ ვერ მაწყვეტინებს. არ ვიცი რა მინდა, მწვადი თუ შამფური. მერე იზმენებში ვვარდები. ვაიდა შამფური გავაფუჭო? და ვუიდა მწვადი დავწვა? ვაი და ვუი შენ, ჩამოყალიბდი რა ძმაო. ის ანეგდოტი მაინც არ იცოდე, ტიპმა სიბნელეში ორჯერ რომ აიღო პირში. ხოდა ჩამოყალიბდი იტოკში. ყველასათვის კარგი იქნება, ასიანს ვბაზრობ.
ხოდა რა არჩევანი, ღადაობ? წვერი გავიპარსო თუ არა, იმას ვერ ვწყვეტ. და შენ მეუბნები ცხოვრებაში რამე სერიოზული არჩევანი გააკეთეო? წადი შენიც! ვაფშე ვინ ხარ? კიბო ხარ, მეტი რა?! მეტი არც არაფერი. ჩემ გარდა ვერავინ გხედავს და ზნაჩიტ ვერავინ გაღიარებს. დაჟე ახლა შენზე რომ არ ვწერდე, მომავალშიც ვერავინ გაიგებდა, რომ კიბო ხარ, რომელიც შემომიჩნდი. ხოდა სანამ რამე ისეთი მოიფიქრეს, რომ მოგსპონ, ცოტა ტრაკი დააყენე და ნუღარ ამშლი ნერვებზე რა. თუ არა და იცოდე, რომ გავიგებ როგორ მოგიღო ბოლო და მერე პიპეც!
უკრაინაში ამიხსნეს გინებების სერიოზულობა თანმიმდევრობის მიხედვით. კაპეც –> პიპეც –> პიზდეც. ეს პიზდეცი იმენა სერიოზული ვეშია. ყველა არ ამბობს. ან ამბობს და სახალხოდ ერიდება. იგივე თემაა რაც ჩვენთან გინება: ქუჩაში შეიგინები, ცუდი ტიპი ხარ. მარა სახლში ყველა ყველას აგინებს. უფრო ხშირად ცოლებს აგინებენ. სულ მინდოდა ეს მეთქვა პირში იმ ქალებისთვის, რომლებიც წუწუნებენ, რომ ქმრები ცუდად ექცევიან: გათავისუფლდით რა ქალებო და გადააგდეთ ეგ თქვენი იდიოტი კიბოები, რომლებიც ალბათ გეუბნებიან, რომ ჯერ არ გინდათ არაფერი რადიკალური. დაიკიდეთ! იმენა დაიკიდეთ! ადექით და სახეში შეაფურთხეთ მოძალადე ტიპებს, პირში უთხარით, რომ არ გაკმაყოფილებთ მათი პენისების მოხერხებულობა და რომ ყოველთვის გინდოდათ თქვენს მეორე ნახევარს თქვენთვის გემრიელი კუნილინგუსი გაეკეთებინა. სანამ ამას არ ეტყვით, იქამდე მიიღებთ გინებას და იქამდე გეყოლებათ კიბოები.
დაუმუღამეთ კაეშნიან საღამოებს. მაგარი სიტყვაა კაეშანი. თვითონ გრძნობა ვაფშე ღვთაებრივია. ეჭვია მაქვს ღმერთი რომ ლუდს იგონებდა, იმ დროს კაეშანში იყო. აი იმენა ლუდია კაეშნის სასმელი. რაც უფრო მეტს სვავ, უფრო მეტი კაეშანი გეუფლება. ხოდა მერე ეს კაეშანი უფრო გისწორებს, ვიდრე ლუდის გრადუსი. ეგრევე აქვს პრიხოდი. აი ეგრევე. რა წამალი, რა ნარკოტიკი. ლუდი და კაეშანი. იმენა გარანტირებულია კარგად ყოფნა. მარა თავიდან სარისკოა. ყველა ვერ უმუღამებს კაეშანს და ზოგი მერე იმენა აფრენს. მე მაგრად დავუმუღამე კაეშანს.
ოქტომბერში არჩევნებია. მოვა ბიძინაჩემი და პიზდეც. ჰაჰ. სასაცილოა. ბიძინაჩემი არა სტეფანე და სამი გოგო. რა ბიძინაჩემი. დაიკიდეთ ვაფშე ეგ თემა. პოლიტიკა, შმოლიტიკა. ადექით, ტრაკი გაანძრიეთ და ეცადეთ ყოველდღიურად იცხოვროთ ისე, როგორი ქვეყანაც გინდათ რომ გქონდეთ. მოიცა რა. თან გინდა ევროპა, დემოკრატია, თანასწორობა და ამავდროულად სიამოვნებით იყენებ ნაცნობობას სადმე ურიგოდ შესასვლელად? არავის ტრაკში არ გაერჭო მაგ შენი ორმაგი სტანდარტებით რა. მაგარი ბანძი ტიპი ხარ. ორმაგი ტიპი ხარ.
არჩევანის გზაჯვარედინი. ბევრი ბევრი არჩევანი. უხ. ტეხავს. სადაა მაგდენი ფიქრის დრო და საშუალება. რა ვქნა? პოსტის წერისასაც კი იმაზე ვფიქრობდი, რაზე დამეწერა და საბოლოოდ გადაუწყვეტელობის გამო ყველაფერზე დავწერე. ასეთი ვარ. გზაჯვარედინები მაბნევს. ნუ მომცევთ არჩევანის უფლებას. ან თუ მომცემთ, ორზე მეტი შესაძლო ვარიანტი არ იყოს რა. სიმარტივე – არჩევნის გზაჯვარედინის ამოცანის ამოხსნის საუკეთესო ხერხია. საუკეთესო და თან მიუღწევადი. ჰეჰ.

Read Full Post »

“დღეს უნდა დაწერო ბიჭო, გაიგე?!” – მეუბნება ჩემი მეორე მე, აი ის – 90-იანებში რომ იზრდებოდა და ძალაუნებურად ცოტას ბლატაობდა, ცოტა შავები ეცვა და ცოტას ქურდობაზე ოცნებობდა. მერე ტუალეტში ანძრევდა, მონიკა ბელუჩიზე. “კაი დავწერ” – პასუხობს კიდევ ერთი მე, აი ის – 90-იანებში რომ იზრდებოდა და ძალაუნებურად ცოტას ჩმორდებოდა, ცოტა ჭრელები ეცვა და ცოტას როკ ვარსკვლავობაზე ოცნებობდა. მერე ესეც ტუალეტში ანძრევდა, ოღონდ ევრილ ლავინზე.
ამ ბოლო დროს კარგი ამინდებია თბილისში. წვიმს. ხო რა იყო, რომანტიული ტიპი ვარ, პრობლემაა რამე? რანაირად მიყურებ. თუ არ გინდა დავაი რა. უკვე აღარ შემიძლია ეს ზედმეტად მიმტევებლური, ცოტათი “შემეცოდე” სახეები: “უი, შე რომანტიკოსო” ან “უი როგორი რომანტიკოსი ხარ”. მერე? შენ თორემ თუ რომანტიკოსი არ ხარ, ბებიაშენისამ რა, ჩემზე კაი ტიპი ხარ. დაახვიეთ რა! აი ეგრე!
რომანტიკოსი ვარ. ხო ვარ. თან მაგრად. ვგიჟდები დეტალებზე. აი ისეთ დეტალებზე, შენ რომ მუღამს ვერ უჭერ, მე კიდევ მაგარს რო ვკაიფობ. მომწონს, როგორ შეიღებე ორშაბათს თვალები. იდეაში ისეთივე მაკიაჟი გაიკეთე, როგორსაც კვირის სხვა დღეებში იკეთებ ხოლმე, მაგრამ მე მაინც ვამჩნევ განსხვავებას. ამ ორშაბათს გაკეთებული მაკიაჟი ოდნავ ნაჩქარევია და უფრო ბუნებრივი. ვსო. მე გავჭედე. ორშაბათი კარგი დღეა.
მაგრად მიტყდება, რომ აქამდე არცერთ გოგოს არაფერი ისეთი არ უჩუქნია, აი მე როგორსაც ვჩუქნი ხოლმე. მე როგორს ვჩუქნი? როგორს და ჩემეულს. ჩემსას. იმას, რაც ჩემთვისაა ძვირფასი. ბევრად უფრო გამიხრდება გოგომ თავისი სამაჯური რომ მოიხსნას და მაჩუქოს, ან საყურე მომცეს, თავისი საყვარელი საყურე. აი რომ წავიდეს და საათობით მაღაზიაში ეძებოს საჩუქარი, კი კარგია, მაგრამ ეგრევე, ექსპრომტად რომ მაჩუქოს თავისი ნაწილი, უფრო გამისწორდება.
სამი დღე რომ სახლში ხარ და ფერი გეცვლება და მერე გინდა რამე ისეთი გააკეთო, რომ ბუნებრივი ფერი დაგიბრუნდეს – აი ასე ვარ დაახლოებით. ამ პოსტსაც ვწერ, იმიტომ რომ დიდი ხანია არ დამიწერია არაფერი. და უკვე ვჭედავ იმაზე, რომ არ ვარ სტაბილური. ვყოფილიყავი რა პრაგმატული გამოსირებული ტიპი. ხო მეკიდებოდა რომანტიკა და ამბები. აი ახლაც როგორი ცვალებადი ვარ. ზემოთ კბილებით ვიცავდი ჩემს “მეობას” და ახლა ვამბობ, სულაც არ მინდა, უკან გაიკეთეთ-მეთქი.
მიყვარს ისეთი გაჭედვები, აი ერთ გოგოს რომ მუღამს უჭერ და ეს გოგოც რომ აგყვება. ოდნავ შესამჩნევად, დასტოინად, ქალურად. კისერზე რომ მეკიდებიან არ მიყვარს. აუფ, მაგრად ვატრაკებ რა. არადა მიყვარს. ანუ მომენტი, რომ კისერზე მეკიდებიან მიყვარს, მაგრამ ის გოგო აღარ მიყვარს. და აი დასტოინად რომ ხდევა ყველაფერი – ერთი-ორი გასეირნება, ხანგრძლივი საუბრები და პატარ-პატარა მინიშნებები. ეგაა კაიფი. მერე პირველი კოცნა – არავითარ შემთხვევაში ფრანგულად. მეორე უკვე ფრანგულად – გემრიელად. ენებით.
სიზმარი ვნახე. ერთი გოგო მომწონდა. ხოდა ამ გოგოსთან არაფერი რა. არ ამყვა, არ შემომყვა ფლირტში, არც დასტოინად და არც ისე. დავიკიდე. ოღონდ ნუ მომწონს ტიპი და რას იზავ. გარეგნობით კაი გოგოა. ხოდა არ ვიცი რატომ, სიზმარში გამეჩითა: ვითომ მონაზონია, კათოლიკურ ეკლესიაში ოღონდ. მე საიდანღაც, ვაფშე ნიპრიჩომ, მაგის ოთახში ვიჩითები და ეს ამ დროს აბაზანიდან გამოდის. ნუ მერე ჩვეულებრივი ბაზარი – “წადი თორემ ხო იცი, არ შეიძლება” და ამბები. მერე კოცნა და ბრახ – სიზმარშივე არ მომწონს როგორ მკოცნის. პახოდუ სიზმარშივე ვიწყებ ფიქრს: არა, ცუდად კი მკოცნის, მარა ისე კაი გოგოა და კოცნას დაამუღამებს. მაგრად მივქარე სიზმარში რა. მე ვაფშეტა მგონია, რომ ზოგ გოგოში სულ არ დევს მოფერების ელემენტი. არც კოცნის. არც სექსუალურობის. აი მინახავს ლამაზი გოგოები და ვაფშე არაფერი ემოცია არ გამოუწვევიათ. მინახავს გოგო, ისე უკოცნია, რომ სიამოვნებისგან თვალები ტომ იორკივით გამქცევია, ერთი ზემოთ, ერთი ქვემოთ.
როცა წვიმს და მერე მზე გამოდის (მზე პირს იბანს დვიჟენია რო იჩითება), მაგ დროს მაგრად მინდება გასეირნება. ხელიხელჩაკიდებული გასეირნება. ნუ ამის გარეშეც შეიძლება, ეს იდეალური ვარიანტია. მარა სადაა ეგრე. ზემოდან მგონი ვიღაც ტიპი დამცინის. წვიმას გამოუშვებს, მომანდომებს სეირნობას და მერე ღადაობს ჩემზე, რომ ასე მარტოხელად ვლპები კომპიუტერის მონიტორთან. მაგარი გაიძვერა ტიპია, ვინც წვიმის სამუშაო გრაფიკს არეგულირებს. ან არაა გაიძვერა და უბრალოდ კარგი იუმორის გრძნობა აქვს. და ვაფშე ვის მოყავს რო წვიმა? დამაკავშირეთ რა თუ გაიგებთ. ვეტყვი, რომ სანამ თანამოსეირნეს ვერ ვიშოვი, ცოტა ხანი თავი შეიკავოს რა. თორემ ახლაც წვიმს და მე კიდევ დებილივით ველოდები ერთ გოგონას, მინდა რომ მომწეროს. ეტყობა არ მოხვდა ფეისბუკზე. ნუ დამცინი, თავს არ ვიმშვიდებ. არ მწერს არა, ვერ. კარგად დააკვირდი სიტყვას – ვერ მწერს, არაა ფეისბუკზე. ეეე, ნუ მშლი ნერვებზე! შემოგარტყავ!
გოგოები წერენ ხოლმე, მუცელში პეპლები გვყავსო. ნეტა როგორია პეპელა მუცელში. ისე რა ცოდოა ტო. ისედაც რა ცოტა ხანი ცხოვრობს და ისიც  მუცელში უწევს ყოფნა. მაგრად ტეხავს. ბიჭებს არ გვყავს მუცელში პეპლები. მუცელში ვაფშე არაფერი არ გვყავს ხოლმე. ახლა იფიქრებთ, მე ვიცი სადაც რა გყავთ, შარვალში გაქვთ ბილიარდის ბურთებიო. აი ეგრეა, სტერეოტიპულად აზროვნებთ. არა იმას არ ვამბობ, რომ ბლა ბლა ბლა, ქალს ტრაკზე არ ვუყურებ და ა.შ. მარა მთლად მარტო ეგ არაა. ყველაზე მაგარი გოგო ისაა, გულს რომ გიჩქარებს. მემართება ხოლმე ეგრე. გული რომ გიჩქარდება, მერე ყველაფერიც უფრო მაგარია. ზედემეტად მაგარი.
“შე ჩემა, რომ გითხარი დაწერე მეთქი, ის კი არ მითქვამს, რუსთაველი გაიჩითე-თქო.” – მეუბნება ის, ბნელი მე. “ნუ მჩაგრავ, პატარა აღარ ვარ. და აღარც ჩვენი ქვეყანაა ძველი ბიჭების” – პასუხობს ის, ნათელი მე. ორივეს მაგრად აკლია რა. ჯერ წერეო, მერე რატომ წერო. ესეც ეტყვიან წერეო – წერს. გაჩერდიო – ჩერდება. დედიკოს ბიჭი. მალჩიკ ნა პაბეგუშკახ რა. ფუ. არ მევასებით!

Read Full Post »

მე დღეს შენ გნახე. ყოველ წელს გნახულობ. მერე ვეღარ. მერე რა. მაინც მადლობელი ვარ. ვისი? არ ვიცი. ალბათ ისევ მადლობა ცხოვრებას იმისთვის, რომ გნახულობ თუნდაც წელიწადში ერთხელ თუ ორჯერ, ხანდახან სამჯერ. მე ესეც მაბედნიერებს და მყოფნის იმისთვის, რომ მოვიდე და დავწერო რამე. მივჯღაბნო რამე. შენზე. ჩემზე. ჩვენზე. რა თქმა უნდა აბსტრაქტულ ჩვენზე. შენ კარგი ხარ. იცი როგორი კარგი ხარ? აი სახეზე ღიმილი რომ გეფინება გახსენებისას. მერე სულ ვიღიმი. დებილივით. მართლა. არ ვაჭარბებ ერთ სიტყვასაც. მე ცოტას ვიცნობ კარგს. შენსავით კარგს. ცოტას რა, მარტო შენ გიცნობ. მართლა. და მიხარია, რომ თუნდაც წელიწადში ორჯერ (და გამართლების შემეთხვევაში მეტჯერ) მხვდები და მიხალისებ ცხოვრებას. ისე მიხალისებ, რომ მერე კვირები გაღიმებული დავდივარ. დღეს არ ვიცოდი რა მეთქვა. შენ ისევ ისეთი ლამაზი იყავი, როგოც მაშინ, პირველად რომ გნახე. შენ სულ ასეთი ლამაზი ხარ. სულ. არ შეიძლება რა ასე. დამინდე. ერთი ფილმი ვნახე და ტიპმა თავის ძაღლს იმ გოგოს სახელი დაარქვა ვინც უყვარდა. შეიძლება მეც ეგრე მოვიქცე. ლაბრადორის ყიდვას ვაპირებ და რა თქმა უნდა შენს სახელს დავარქმევ. იცი რატომ? შენ სახელს რომ დავიძახებ და ვინმე მიპასუხებს გამიხარდება. თანაც შენ სულ იქნები ჩემს ცხოვრებაში. ხო მართლა. დღეს რაღაცები გებუტბუტე. მარა ეგ რა არის. არ შეიმჩნიო. მე ხომ პატარა ბიჭი ვარ. მხოლოდ ის შემიძლია, რომ გიმღერო და ჩემი გრძნობა მოგცე. მეტი არაფერი. გინდა კი ეს ყველაფერი შენ? არ ვიცი. შენ ჩამოყალიბებული ადამიანი ხარ. მე ალბათ არ გჭირდები. მერე რა, მე გაგიგებ და მესმის კიდეც შენი. შეიძლება მეწყინოს, მარა დებილი არ ვარ. გაგიგებ და გამიხარდება შენი კარგად ყოფნა. შენ ყოველ ნახვაზე ისე მინდა ჩეგეხუტო და გითხრა, რომ სახლამდე მიგაცილებ. ან თუნდაც ის, რომ ხვალ გნახავ. ან საერთოდ უკეთეს შემთხვევაში ის, რომ ხვალ ერთად გავისეირნებთ. არადა ყოველი შეხვედრა ისე მთავრდება: “კაი, შეხვედრამდე. იმედია მალე შევხვდებით” და მერე სულ ან მეგობრის დაბადების დღეზე ვხვდებით, ან ქალაქგარეთ გავდივართ ერთად. იცი რა მომენტია? მე გავიზარდე. შევიცვალე. მართლა. შემიძლია ვიყო შენ გვერდით. მესმის შენიც, მე ხომ პატარა ბიჭი აღარ ვარ, თავის ცხოვრება რომ ვერ მიუგნია და არ იცის რა უნდა. იცი, მე ვიცი რა მინდა. მე სითბო მინდა. კიდევ სიმშვიდე მინდა. არ ვიცი, გავგიჟდი? ალბათ გავგიჟდი, იმიტომ რომ შენ არასდორს წაიკითხავ ამას და ეს ყველაფერიც ისეთივე უცნობი დარჩება შენთვის, როგორც ის, რასაც მე ვგრძნობ. მე მთელი ცხოვრება, ბუხრის წინ მოვუყვები ჩემ შვილიშვილებს, რომ არსებობდა პრინცესა, რომელიც ჩემ მთელ ცხოვრებას ჯობდა. რომ იცოდე, ალბათ შენც გაგიხრდებოდა. მაგრამ ამას ვერ გეტყვი. არ გეტყვი. შენ განწირული ხარ იყო ჩემი ცხოვრების ნაწილი. სხვანაირად არ შემიძლია. მართლა არ შემიძლია. მადლობა რომ არსებობ. მე შენ… არ ვიცი რა ვთქვა. მაგრამ იცოდე, რომ უფრო მეტი, ვიდრე უბრალოდ მე შენ…

Read Full Post »

გპირდები:
არასდროს გადავიწერ პირჯვარს აფთიაქის წინ.
არასდროს დამავიწყდება გაგაცნო ადამიანები, ვისაც ვიცნობ.
არასდროს დაგიმალავ რაიმეს, თუნდაც უმნიშვნელოს და ყველაზე უინტერესოს.
არასდროს დავივიწყებ შენს პირველ კოცნას – უცხოპლანენელთა შემოსავეზე უფრო მოულოდნელს და ზურგში ჩაცურებულ ყინულებზე უფრო ამაღელვებელს.
არასდროს ვიფიქრებ, რომ შენ ხარ ჩვეულებრივი.
არასდროს შეგადარებ სხვებს, იმ სხვებს, ჩემი ღირსნი რომ არ იყვნენ და სითავხედიდან გამომდინარე თავი ადამიანებაც კი მოჰქონდათ.
არასდროს გაგიცრუებ იმედებს, რადგან იმედი ერთადერთია, რაც შემოგვრჩა.
არასდროს დაგტოვებ ამ გაპარტახებულ ყოველდღიურობაში.
არასდროს ვიმღერებ ისე, თვალზე მომდგარი ცრემლის სინანულით მოიწმენდის საბაბი რომ მოგცე.
არასდროს ვიმღერებ ხმამაღლა.
არასდროს დავუკრავ ისე, რომ ადგე და ოთახიდან გახვიდე
არასდროს გატკენ გულს.
არასდროს დავაწიყდება ვის უნდა გავუფრთხილდე ცხოვრებაში.
არასდროს დავუბრუნდები პერიოდს, როცა საკუთარ თავს ვერ ვცნობდი და ხან ალთას ვიყავი და ხან ბალთას…
არასდროს დავიწუწუნებ წარსულზე, რომელიც ცალ-ცალკე გავატარეთ.
არასდროს დავივიწყებ ადამიანებს, რომლებიც არასწორად გაფასებდნენ.
არასდროს არავინ გეტყვის, რომ მე შორს ვარ.

ვერ შეგპირდები:
ოდესმე მივხვდები, რა მინდა.
ოდესმე მეცოდინება, რა მიყვარს.
ოდესმე ვიპოვი სიმშვიდეს.
ოდესმე შევძლებ გავიცინო.
ოდესმე მოვრჩები საკუთარი თავის ძიებას.
ოდესმე ვიქნები ის, ვინც ვარ.
ოდესმე ვიპოვი ძალას ვიარსებო უშენოდ.
ოდესმე ვიცხოვრებ სტაბილურად.

ვიცი:
შემიძლია სიყვარული.
შემიძლია ზრუნვა.
შემიძლია ტირილი.
შემიძლია გემრიელი სადილის მომზადება.
შემიძლია სუპრიზების გაკეთება.
შემიძლია ჩემი ცხოვრება შენ დაგითმო.
შემიძლია მიყვარდე.

Read Full Post »

ბედნიერებისთვის საჭიროა:

• დილით ადრე გაღვიძება
• საძილე ნიღბის მოხსნა
• დილის გამაჯანსაღებელი ვარჯიშების შესრულება
• წყლის გადავლება
• კბილების გამოხეხვა
• სახის ჰიგიენური მოწესრიგება
• ჯანსაღი საუზმის მიღება
• გემოვნებიანად ჩაცმა-დახურვა / გამოპრანჭვა
• სამსახურში წასვლა
• შუადღემდე აქტიურად მუშაობა
• თავაზიანი და მომღიმარი სახით ჯდომა
• შუადღეს სადილი მეგობრებთან / კოლეგებთან ერთად – სასურველია არა fast food ტიპის დაწესებულებები
• სამსახურში დაბრუნება
• ვორკოჰოლიკ იმიჯის შექმნა
• უფროსისთვის ორი-სამი კომპლიმენტის თქმა
• ყველაფრის ხუთიანზე პლიუსით შესრულება
• სამუშაო დროზე ნახევარი საათით მეტხანს დარჩენა: გახსოვდეს რომ ბევრი საქმე გაქვს და თან ეს ყველამაც ნახოს
• სახლში დაბრუნება – სასურველია საკუთარი ავტომობილით. უკიდურეს შემთხვევაში – ტაქსით
• ვახშამი – ჯანსაღი მინერალებით მდიდარი, რა თქმა უნდა
• ტელევიზორის ყურება – არხების მშვიდი ტემპით ცვლა
• საინფორმაციოების მოსმენა
• ამ თვის ბესტსელერის წაკითხვა
• ძილის წინა მომზადება – კბილების გამოხეხვა, პიჟამოების ჩაცმა
• დაძინება

Read Full Post »

Older Posts »