არტ-გენი: კომპლიმენტი პოლიციელს, 700 გრამი არაყი და მოსმენილი სუხიშვილები

მეგობარმა დამირეკა, არ გინდა არტ-გენზე ავიდეთო? სიამოვნებით დავთანხმდი. წყალი გადავივლე (ცივი წყალი ისე მესიამოვნა, ლამის წასვლა გადავიფიქრე), ჩავიცვი  და დავტოვე სახლ-კარი. მეგობრებსაც გავუარეთ, ხუთნი შევგროვდით და ერთად გავუდექით გზას. სუხიშვილების კონცერტი იყო და იდეაში უნდა დავსწრებოდი. თუმცა საქმე მაქამდე არ მივიდა. ასვლამდე 700 გრამიამი “Зелёная марка”, 15 ერთჯერადი ჭიქა, 5 კოკა-კოლა, თითო-თითო ქილა მჟავე კიტრი და მიწის თხილი შევიძინეთ. ამ ყველაფრით დატვირთულები დავადექით კუს ტბის აღმართს.

კომპლიმენტი პოლიციელს ანუ რატომ არიან სამართალდამცავები ტაკოგამობზეკილები. გზაშივე გავხსენით მიწის თხილი და მჟავე კიტრი. კოკა-კოლაც დავლიეთ. ვსაუბრობდით ყველაფერზე და არაფერზე. ციყვებთან დარჩენაზეც დავფიქრდით, მაგრამ საბოლოოდ ისევ ეთნოგრაფიულში ასვლა გადავწყვიტეთ. გზაზე ბევრი ჩვენნაირი ადიოდა, ბევრიც ჩამოდიოდა. პოლიციელები ინტენსიურ ტემპში მუშაობდნენ და სიტუაციას აკონტროლებდნენ (თუმცა მე მაინც ვერ მივხვდი რა იყო გასაკონტროლებელი). . ჩვენ წინ ტრაკგამობზეკილი პოლიციელი მისეირნობდა. მე ბუნებრივია თვალში მომხვდა ეს ყოველივე და მეგობრებს მივანიშნე პოლიციელზე. ხუმრობით ისიც კი ვთქვი, როგორ მიყვარს პოლიციელები, რა კარგი უკანალები აქვთ-მეთქი. ამ დროს ჩვენს უკან თურმე მეორე პოლიციელი მოდიოდა,  ასე 40-45 წლის. ხოდა ეწყინა ეს კომპლიმენტი: ან ის გაუტყდა, რომ მისი უკანალი არ შევაქე და ჩემი კომპლიმენტი სხვა პოლიციელისთვის იყო განკუთვნილი, ანდა უბრალოდ “პოლიციელის კომპლექსი” ქონდა (ეს ის კომპლექსია, ყველაფერში შეურაცხყოფას რომ ხედავ, რადგან ბავშვობაში შენ თვითონ აგინებდი პოლიციას). მოკლედ ამ ჩვენმა საყვარელმა პოლიციელმა, რომელმაც წესრიგი უნდა დაიცვას, ასეთი რამ მომახსენა: “ახლა ზრდილობა იქონიე, თორემ მაგ ბოთლს გადაგაყლაპებო”. ასე იცავენ სამართალდამცავები კანონს და წესრიგს: კომპლიმენტზე შეურაცხყოფით პასუხობენ და თვითონვე არღვევენ იმას, რაც უნდა დაიცვან. ვეცადე ამეხსნა, რომ მე ცუდი არაფერი მითქვამს, მაგრამ არაფერმა გაჭრა: აშკარად ხისთავიანი იყო. ამიტომ გავანებე თავი და გავუშვი. რატომღაც არც გამიფიქრია ბოდიშის მოხდა, არადა ალბათ როგორ ეგონა რომ ავკანკალდებოდი, დავიბნეოდი და ბოდიშებით ავავსებდი. მეცინება ამ ყველაფერზე: რატომ უნდა მოვუხადო ბოდიში ადამიანს, რომელმაც შეურაცხყოფა მომაყენა? მხოლოდ იმიტომ, რომ პოლიციელია? არავითარ შემთხვევაში!

700 გრამი არაყი და მჟავე კიტრის წვენი დესერტად. როგორც იქნა ავაღწიეთ ეთნოგრაფიულამდე. შესასვლელი ფული აღარ გვქონდა, რადგან მთელი ჩვენი ქონება არაყსა და მის მისაყოლებლებში წავიდა. პრინციპში არც გვინდოდა შესვლა: ნამდვილად არ ვიყავით ერთნაირ ფორმებში მოხტუნავე ადამიანების ყურების ხასიათზე. ამიტომ იქვე ჩამოვსხედით და “სუფრა” გავშალეთ: მისაყოლებელი მჟავე კიტრი ქილაში და მიწის თხილი + ორი ჭიქა – ერთი არყისთვის, მეორე კოკა-კოლასთვის (თუმცა მე ერთი ჭიქა მქონდა, რადგან ალკოჰოლურ სასმელს არაფერს ვაყოლებ ხოლმე). დავიწყეთ დალევა. სადღეგრძელობის თქმაც არ დაგვვიწყებია. მახსოვს წასულების სადღეგრძელო ბრაზილიისა და იტალიის სახით დავლიეთ, მერე კი გაჩერება რადგან არ შეიძლებოდა, სიცოცხლისა დავლიეთ ახალდაბადებული ესპანეთის თამადობით. მკრეხელები ვართ რა! ჩვენი მამა-პაპა ამას გვაპატიებს?! მერე საჭმელი გაგვითავდა და მჟავე კიტრის წვენი დავლიეთ. აშკარად ნაბახუსევზე უფრო გემრიელია, ვიდრე არაყთან ერთად. ასე ვისხედით ჯერ სამნი, ხოლო მეხუთე ჭიქიდან ოთხნი და ვსაუბრობდით. ბოლოს სასმელი გამოგველია, საჭმელიც აღარ დაგვრჩა და სხვა გზა აღარ იყო – არტგენზე უნდა შევსულიყავით. ხოდა ჩვენც… გადავძვერით! აბა სად გვქონდა ბილეთის 5 ლარი?!

ანშლაგი და ვერდანახული სუხიშვილები. უკვე კარგ გრადუსში ვიყავით და ღობეზე გადაძრომაც გაცილებით მარტივი აღმოჩნდა. თუ არ იცით, მომწერეთ და გასწავლით საიდან არის კარგი გადასაძრომი ადგილი – ისეთი არც შარვალი რომ არ გაგეხევათ და არც ვინმე გამოგეკიდებათ. ეთნოგრაფიულში ათასი ჯურის ხალხი ირეოდა: ღიპიანი ქართველები, ტრაკშიპეროგარჭობილი პიზდეცინტელექტუალები, ნაშების დასათრევად ამოსული ბიჭები, თავის დასაფასებლად გამოწყობილი გოგონები, გალეშილი პაცანები და კიდევ უამრავი ასეთი არსება. თუმცა ობიექტურობა მოითხოვს ავღნიშნო, რომ გონების დაძაბვის და ხანმოკლე ძებნის შემდეგ, ამდენ არსებაში რამოდენიმე ადამიანსაც გადააწყდებოდით. ყველაზე მეტად მაინც ის გამიკვირდა, რომ ადგილები საერთოდ აღარ იყო, ბალახზეც კი. არადა ნინო ქათამაძის კონცერტზე, რომელიც ბევრად ჯობდა სუხიშვილებისას, ბალახი ბოლომდე ოკუპირებული ნამდვილად არ გახლდათ, თავისუფლადაც კი მოკალათდებოდი კაცი. ალბათ ესეც გემოვნების ამბავია: “ქათამაძე ვერაა რა, ყვირის ამხელა ქალი. გასკდა თავი”. სამაგიეროდ “სუხიშვილებში იცი რა გოგო-ბიჭები არიან? თან ჯექსონის სიმღერებზეც კი ცეკვავენ ქართულს”, მაშ! იმდენი ხალხი იყო, რომ ბოლოს სცენა საერთოდ აღარ ჩანდა, ჩვენ კი ვიდექით და სუხიშვილებს ვუსმენდით.

გზა სახლისკენ და ჯიგარი ტაქსისტი. ჩემი მეგობრების დიდი ნაწილი სახლში ჩემზე ადრე წავიდა და შეიძლება ითქვას კონცერტის დასასრულს მარტო ვუსმენდი. კონცერტიც როგორც იქნა დასრულდა და ხალხიც აიშალა – მხოლოდ ამის შემდეგ გამოჩნდა სცენა. ასე პირველის ნახევრისთვის ეთნოგრაფიულში შეკრებილი საზოგადოება ერთად დავეშვით დაღმართზე. ვაკის პარკთან აღმოვაჩინე, რომ ჯიბეში მხოლოდ სამი ლარი მედო. ეს ვერანაირად ვერ მეყოფოდა ტაქსის დასაქირავებლად, მითუმეტეს რომ ვაკის პარკიდან ვარანცოვამდე ვიყავი გასასვლელი. ამიტომაც, ფეხით გავუყევი გზას. რუსთაველის მეტროსთან რომ მივედი, ვიფიქრე ორ ლარად წამიყვანენ-მეთქი (ის ლარი “მოვჟოშკე”, მერე ლიკანი რომ მეყიდა ძილის წინ ან ნაბახუსევზე). აი აქ გამოჩნდა ის ჯიგარი ტაქსისტი. მითხრა მანდეთ მივდივარ და უფასოდ წაგიყვანო. გზად კიდევ სხვებიც ჩაისვა – ვიღაც რუსი ალიონა და მისი საკმაოდ სიმპატიური მეგობრები. ისინი მალევე ჩამოსვა რომელიღაც თურქულ რესტორანთან და მერე მარტო დავრჩით მე და ჯიგარი ტაქსისტი. ვალში ხომ არ დავრჩებოდი, ამოვიღე და ლარიანი დავუდე მანქანაში: “ჯიგრულად გამომართვი მეთქი”. მოკლედ, არ მოვიწყინე გუშინ რა. სახლთან რომ მომიყვანა, ასეთი რამ მითხრა: “აი ზუსტად ამ სტოლბასთან მომივიდა ავარია. ალიონა მეჯდა მაშინა და იმან შიშისგან ჩაიფსაო”. გავუღიმე და დავემშვიდობე. ასე დასრულდა ჩემთვის გუშინდელი დღე და არტ-გენი.