სიყვარული ანუ "თავი რამისთვის ხომ არ მიგირტყამს?

“მე ვარ ბილი. ბავშვობაში მუდამ სახეგასიებული დავდიოდი, რადგან დედაჩემი შოკოლადს მაჭმევდა. მას არადროს ახსოვდა, რომ მე ალერგია მქონდა. ჩემი პირველი ლეკვი მამაჩემმა აწამა და მოკლა – მის ყეფას ვერ იტანდა. პირველი სიყვარული ბაღში მეწვია. მას მერე მიყვარს ის გოგო, ოღონდ მან არც იცის ამის შესახებ. ცოტა რომ წამოვიზარდე, გავაანალიზე და მივხვდი, რომ ამ ცხოვრებაში არანაირი შანსი არ მქონდა. ამიტომაც ერთხელ გავრისკე და ტოტალიზატორში ვითამაშე. 10 000 ვისესხე და ბუფალოს მოგებაზე დავდე. მაინცდამაინც იმ ფინალში ააცილა ვუდიმ დარტყმა კარებს, არადა იქამდე ბომბარდირი იყო. 10 000-ს ვერ გადავიხდიდი, ამიტომ სხვისი დანაშაული “შევიტენე” და 5 წლით ციხეში აღმოვჩნდი. ეს ყველაფერი რა თქმა უნდა ვუდის ბრალია, რომელმაც ის ბოლო დარტყმა “გამაზა”. მე არასდროს ვაპატიებ ვუდის ამ დანაშაულს. იარაღი უკვე მაქვს, მივაკითხავ მისივე ბარში და მოვკლავ.”

მოტივირებული ბილი, რომელსაც საბოლოოდ ჰქონდა გადაწყვეტილი მისი “მტრის” ვუდის მოკვლა, ნელ-ნელა მიიწევდა მიზნისკენ. თუმცა ჰოი საოცრებავ! მის ცხოვრებაში გამოჩნდა ქალი, რომელმაც თავი შეაყვარა. ამის გამო, ბილიმ უარი თქვა შურისძიებაზე და ყველაფერი ბედნიერად დასრულდა. “თავი ხომ არ მიარტყა რამეს?” – ასეთი იყო ჩემს გვერდით მჯომი ლამაზი ქალბატონის რეპლიკა. დავეთანხმე და ვუპასუხე: “სიყვარული, ეს ხომ თავის დარტყმაა!”

არ ვაპირებდი ჩემს ახალ ბლოგზე სიყვარულზე დაწერას, მაგრამ დღეს ფილმმა და ჩემს გვერდით მჯდომი ქალბატონის კომენტარმა შთამაგონა. მეც ვერსად გავექეცი ჩემს ფიქრებს. “კბილებს იხეხავთ კოცნის წინ?” – ასეთი კითხვა გაუჩნდა დემიენ რაისს. იცით რატომ აწუხებს ასეთი ბანალური კითხვები? იმიტომ რომ სიყვარული არ არის ის რასაც წიგნებში წერენ: ის ყოველდღიურ ცხოვრებაშია და ყოველი მცირე დეტალი შეადგენს მას.

ხალხზე დაკვირვებით დავასკვენი (და შეიძლება ვცდები კიდეც), რომ არავის აღარ ჭირდება ნამდვილი, ჭეშმარიტი გრძნობები (ეჭვი მაქვს რომ არც არასდროს ჭირდებოდათ). ჩემ გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, როდესაც დღეს ნანახ ფილმში გადავაწყდი ჭეშმარიტი სიყვარულის ზეობას. ასეთი კითხვა დამებადა: “ესენი კარგად არიან?” დარწმუნებული ვარ დარბაზში მსხდომთა 80 პროცენტი ჩემსავით ფიქრობდა, თუმცა მაინც ტაშს უკრავდა სიყვარულის ზეიმს.

როგორია ბილი, ფილმის გმირი: არაფრის მქონე, მორიდებული, ნერვიული, ვაჟიშვილი (მე ასე დავასკვენი), კაცთმოძულე. მას არავინ და არაფერი უყვარს, მხოლოდ ბოულინგის ბურთი და ბაღის მეგობარი გოგონა იზიდავს. თუმცა ლეილასთან ნაცნობობა ყველაფერს ცვლის. როგორია ლეილა? გამომწვევი, არაქალიშვილი (ასე დააასკვნა დარბაზში მჯდომთა 99%-მა და მეც), მიმზიდველი, ვულგარული, ლამაზი. მოკლედ მას ყველაფერი აქვს იმისთვის, რომ მამაკაცი მოხიბლოს. მისი ტიპის გოგონებს მოსწონთ გაბედული, უხეში, “ნაგლი” მამაკაცები. მაგრამ ხდება სასწაული: ლეილას ბილი უყვარდება. ბილიც, მიუხედავად მისი გეგმებისა, სიყვარულის ტყვე ხდება და ლეილას მკლავებში ათენებს ღამეს. მარადიული გრძნობა იმარჯვებს და ბილიც პოულობს ცხოვრების ერთადერთ აზრს – სიყვარულს.

ფილმი მომეწონა და გეტვით რატომ: ეს არ იყო სიყვარულის ცამდე აყვანილი სახე, ეს იყო ამქვეყნიური, ბუნებრივი სიყვარული. მე მჯერა, რომ სიყვარული არსებობს, სადღაც კუთხეშია დამალული, რომელიმე პატარა ქუჩაზე. წვიმას და მზეს ემალება და მხოლოდ ღამღამობით გამოდის სასეირნოდ. მე მჯერა რომ სიყვარული ჩვეულებრივია: უყვარს სიარული და ლაპარაკი; ჭამს საჭმელს და სვავს წყალს; ეჭვიანობს ადამიანებზე, უყვარს მუსიკა და ფილმები; კითხულობს წიგნებს, შიგადაშიგ წერს მუსიკას ან პატარა მოთხრობებს; ხანდახან ბავშვებსაც აკეთებს, თუ ხელს არ უშლიან; სიყვარული მოკვდავია, ოღონდ აღორძინებადი: სიკვდილის შემდეგ ყოველთვის უფრო ძლიერი იბადება. მე მჯერა, რომ სიყვარული არ არის იდეალური, ის არის ჩვეულებრივი, ისეთივე ჩვეულებრივი, როგორც ჩემი საყვარელი გიტარა ან წიგნი. მე მიყვარს იმიტომ, რომ ის ჩვეულებრივია; მიყვარს იმიტომ, რომ მის თავში ვხედავ საკუთარ ნაკლსაც და დადებით მხარეებსაც. არ ვეძებ იდეალს… აღარ ვეძებ უფრო სწორად. მთავარია კარგად იგრძნო თავი და ზედმეტი შეკითხვებით არ შეწუხდე: “სად არის?” “ხომ არ მიმატოვა?” და ა.შ. ასეთ მიდგომა კლავს გრძნობას, რადგან ყველა ურთიერთობა ნდობაზე უნდა აიგოს.

“თავი რამისთვის ხომ არ მიგირტყამს?”

პ.ს. ეძღვნება ჩემს გვერდით მჯდომ მომხიბვლელ ქალბატონს